Enterocela: Çfarë është, cilat janë simptomat dhe si trajtohet

Hyrje

Enterocela është një formë më pak e zakonshme e prolapsit të organeve pelvike, por mund të shkaktojë simptoma që ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës së gruas. Ajo ndodh kur zorra e hollë (intestini i hollë) dhe peritoneumi (membrana që mbulon organet e barkut) zbresin dhe krijojnë një fryrje në pjesën e sipërme të vaginës, si pasojë e dobësimit të strukturave mbështetëse të legenit.

Shumë paciente nuk e njohin termin “enterocele” dhe shpesh e ngatërrojnë me prolapsin e mitrës ose me prolapsin e fshikëzës. Megjithatë, bëhet fjalë për një gjendje të ndryshme, e cila kërkon diagnostikim të saktë dhe një plan trajtimi të përshtatur.

Enterocela mund të shfaqet si e vetme, por shpesh shoqërohet me forma të tjera të prolapsit të organeve pelvike, veçanërisht tek gratë që kanë kryer histerektomi ose kanë pasur lindje vaginale të shumta.

Çfarë është enterocela?

Enterocela është një hernie e zorrës së hollë drejt vaginës.

Në kushte normale:

●          zorra e hollë qëndron në zgavrën e barkut;

●          struktura të forta të legenit e mbajnë atë në pozicionin e saj anatomik.

Kur ligamentet, fascia dhe muskujt e dyshemesë pelvike dobësohen, një pjesë e zorrës së hollë mund të zbresë në hapësirën midis rektumit dhe vaginës, duke formuar një fryrje.

Kjo fryrje mund të shkaktojë ndjesi presioni, rëndese dhe parehati, veçanërisht gjatë qëndrimit në këmbë ose pas aktivitetit fizik.

Si ndryshon enterocela nga format e tjera të prolapsit?

Shumë paciente i ngatërrojnë format e ndryshme të prolapsit.

Ja dallimet kryesore:

●          Cistocela → zbret fshikëza urinare drejt murit të përparmë të vaginës.

●          Rektoceleja → rektumi shtyn murin e pasmë të vaginës.

●          Prolapsi uterin → zbret mitra.

●          Enterocela → zbret zorra e hollë në pjesën e sipërme të vaginës.

Në praktikë, këto gjendje mund të bashkëjetojnë dhe për këtë arsye ekzaminimi gjinekologjik duhet të jetë i plotë.

Anatomia e legenit dhe roli i zorrës së hollë

Legeni përmban disa organe që mbështeten nga një sistem kompleks muskujsh, ligamentesh dhe indi lidhor.

Këto struktura kanë funksionin të:

●          mbajnë organet në pozicionin normal;

●          përballojnë rritjen e presionit gjatë kollës, teshtimës dhe aktivitetit fizik;

●          mbështesin funksionin normal të urinimit, jashtëqitjes dhe jetës seksuale.

Kur kjo mbështetje dobësohet, organet mund të zbresin. Në rastin e enterocelës, është zorra e hollë ajo që zhvendoset drejt vaginës.

Pse zhvillohet enterocela?

Në shumicën e rasteve, enterocela nuk ka një shkak të vetëm, por zhvillohet si rezultat i kombinimit të disa faktorëve.

1. Histerektomia

Një nga faktorët më të rëndësishëm të rrezikut është heqja e mitrës.

Pas histerektomisë, nëse maja e vaginës nuk mbështetet në mënyrë adekuate, me kalimin e kohës mund të krijohet një enterocele.

Kjo nuk ndodh tek të gjitha gratë, por rreziku është më i lartë tek ato me dobësim të dyshemesë pelvike.

2. Lindjet vaginale

Lindjet mund të dëmtojnë:

●          muskujt e legenit;

●          ligamentet;

●          fasciet mbështetëse.

Rreziku rritet me:

●          lindjet e shumta;

●          lindjet e vështira;

●          foshnjat me peshë të madhe.

3. Menopauza

Pas menopauzës, ulja e estrogjenit shkakton:

●          humbje të elasticitetit të indeve;

●          dobësim të kolagjenit;

●          reduktim të mbështetjes së organeve pelvike.

4. Mosha

Me kalimin e viteve, muskujt dhe ligamentet humbasin forcën dhe elasticitetin.

Kjo është arsyeja pse enterocela është më e shpeshtë tek gratë në moshë më të madhe.

5. Rritja e presionit intraabdominal

Çdo gjendje që rrit vazhdimisht presionin brenda barkut mund të kontribuojë në zhvillimin ose përparimin e enterocelës.

Këtu përfshihen:

●          kapsllëku kronik;

●          kolla kronike;

●          mbipesha;

●          ngritja e përsëritur e peshave të rënda.

6. Dobësia e indit lidhor

Disa gra kanë një dobësi të lindur ose të fituar të indit lidhor, gjë që i bën më të predispozuara për prolaps të organeve pelvike.

Stadet e enterocelës

Ashtu si format e tjera të prolapsit, enterocela mund të klasifikohet sipas shkallës së zbritjes së saj.

Stadi I

●          Zbritje e lehtë.

●          Shpesh pa simptoma.

Stadi II

●          Fryrja arrin pranë hyrjes së vaginës.

●          Mund të shfaqen rëndesë dhe parehati.

Stadi III

●          Një pjesë e enterocelës del jashtë vaginës.

●          Simptomat janë zakonisht më të theksuara.

Stadi IV

●          Prolaps shumë i avancuar.

●          Kërkon vlerësim të kujdesshëm për trajtimin më të përshtatshëm.

Është e rëndësishme të theksohet se stadi anatomik nuk përcakton gjithmonë ashpërsinë e simptomave.

A mund të shoqërohet me prolapse të tjera?

Po.

Enterocela shpesh shfaqet së bashku me:

●          prolapsin e mitrës;

●          cistocelën (prolapsin e fshikëzës);

●          rektoçelën (prolapsin e murit të pasmë të vaginës);

●          prolapsin e kupolës vaginale pas histerektomisë.

Për këtë arsye, një vlerësim i plotë i dyshemesë pelvike është thelbësor për të planifikuar trajtimin më të përshtatshëm.

Tabela 1. Faktorët kryesorë të rrezikut për enterocelën

Faktori Si ndikon?

Histerektomia Mund të dobësojë mbështetjen e majës së vaginës

Lindjet vaginale          Dëmtojnë muskujt dhe ligamentet e legenit

Menopauza    Ul elasticitetin e indeve mbështetëse

Mosha Dobëson muskujt dhe indin lidhor

Mbipesha       Rrit presionin mbi organet pelvike

Kolla kronike   Rrit vazhdimisht presionin intraabdominal

Kapsllëku kronik         Shkakton sforcim të përsëritur

Ngritja e peshave të rënda     Mund të përshpejtojë progresionin e prolapsit

Shenjat, simptomat dhe diagnostikimi i enterocelës

Enterocela mund të mos shkaktojë simptoma në fazat e hershme, ndaj shumë gra nuk e kuptojnë se kanë këtë formë të prolapsit. Me kalimin e kohës, kur zbritja e zorrës së hollë bëhet më e theksuar, mund të shfaqen simptoma që ndikojnë në aktivitetet e përditshme dhe në cilësinë e jetës.

Është e rëndësishme të theksohet se ashpërsia e simptomave nuk lidhet gjithmonë me madhësinë e enterocelës. Disa paciente me prolaps të vogël mund të kenë shqetësime të konsiderueshme, ndërsa të tjera me prolaps më të madh mund të kenë pak simptoma.

1. Ndjesia e rëndesës në legen

Simptoma më e zakonshme është:

●          rëndesë në fund të barkut;

●          presion në vaginë;

●          ndjesia sikur “diçka po bie poshtë”.

Kjo ndjesi zakonisht:

●          përkeqësohet në fund të ditës;

●          shtohet pas qëndrimit të gjatë në këmbë;

●          rritet gjatë aktivitetit fizik ose ngritjes së peshave;

●          lehtësohet kur pacientja shtrihet.

Ky model është tipik për shumë forma të prolapsit të organeve pelvike.

2. Fryrja vaginale

Me përparimin e enterocelës, pacientja mund të vërejë:

●          një fryrje në pjesën e sipërme të vaginës;

●          një masë që bëhet më e dukshme gjatë kollës ose sforcimit;

●          ndjesinë se duhet ta shtyjë fryrjen përsëri brenda.

Në stadet e avancuara, kjo fryrje mund të jetë e dukshme edhe gjatë aktiviteteve të zakonshme.

3. Dhimbja ose parehatia në fund të barkut

Jo çdo grua me enterocelë ka dhimbje.

Megjithatë, disa paciente raportojnë:

●          parehati në pjesën e poshtme të barkut;

●          ndjesi tërheqjeje në legen;

●          dhimbje të lehta në fund të shpinës.

Simptomat zakonisht nuk janë të forta, por mund të bëhen të bezdisshme gjatë ditës.

4. Simptomat që përkeqësohen gjatë qëndrimit në këmbë

Një karakteristikë tipike e enterocelës është se simptomat rriten kur graviteti ushtron më shumë presion mbi organet pelvike.

Pacientet shpesh raportojnë përkeqësim:

●          pas një dite pune;

●          pas ecjes për kohë të gjatë;

●          pas aktivitetit fizik;

●          pas ngritjes së peshave.

Në shumë raste, simptomat lehtësohen pas pushimit në pozicion shtrirë.

5. Ndikimi në urinim

Vetë enterocela zakonisht nuk është shkaku kryesor i simptomave urinare.

Megjithatë, ajo shpesh shoqërohet me cistocelë ose prolaps të mitrës, ndaj pacientja mund të ketë:

●          urinim të shpeshtë;

●          ndjesinë e zbrazjes jo të plotë të fshikëzës;

●          rrjedhje të pavullnetshme të urinës;

●          urgjencë urinare.

Për këtë arsye, është e rëndësishme të vlerësohen të gjitha organet pelvike gjatë ekzaminimit.

6. Ndikimi në jashtëqitje

Tek disa gra, enterocela mund të shkaktojë:

●          ndjesi presioni gjatë defekimit;

●          vështirësi të lehta në jashtëqitje;

●          ndjesinë e zbrazjes jo të plotë.

Megjithatë, simptomat intestinale janë zakonisht më të theksuara tek rektoceleja sesa tek enterocela.

Nëse pacientja ka kapsllëk kronik ose vështirësi të mëdha gjatë jashtëqitjes, mjeku duhet të vlerësojë edhe praninë e rektoçelës ose çrregullimeve të tjera të zorrës.

7. Ndikimi në jetën seksuale

Disa paciente raportojnë:

●          ndjesi presioni gjatë marrëdhënieve seksuale;

●          parehati gjatë penetrimit;

●          ulje të vetëbesimit për shkak të fryrjes vaginale.

Megjithatë, jo çdo grua me enterocelë ka probleme në jetën intime.

Në shumë raste, trajtimi i prolapsit përmirëson edhe komfortin gjatë marrëdhënieve seksuale.

Si diagnostikohet enterocela?

Diagnoza vendoset pas një kombinimi të anamnezës, ekzaminimit fizik dhe, kur është e nevojshme, ekzaminimeve shtesë.

Anamneza

Gjinekologu pyet për:

●          rëndesën në legen;

●          fryrjen vaginale;

●          simptomat urinare;

●          simptomat intestinale;

●          lindjet e mëparshme;

●          histerektominë;

●          operacionet e mëparshme pelvike.

Ekzaminimi gjinekologjik

Ky është hapi më i rëndësishëm.

Ekzaminimi kryhet:

●          në pozicion gjinekologjik;

●          gjatë pushimit;

●          gjatë kollës ose sforcimit.

Mjeku vlerëson:

●          vendndodhjen e prolapsit;

●          shkallën e zbritjes;

●          praninë e cistocelës, rektoçelës ose prolapsit të mitrës.

Sistemi POP-Q (Pelvic Organ Prolapse Quantification) përdoret shpesh për të klasifikuar objektivisht prolapsin.

Ekzaminimet shtesë

Në shumicën e rasteve nuk janë të nevojshme.

Kur diagnoza nuk është e qartë ose planifikohet kirurgjia, mund të rekomandohen:

●          ekografia transperineale ose transvaginale, për të vlerësuar strukturat pelvike;

●          rezonanca magnetike dinamike e legenit (MRI), veçanërisht në prolapset komplekse ose kur dyshohen disa forma prolapsi njëkohësisht;

●          ekzaminime urodinamike, nëse ka simptoma urinare të rëndësishme.

Si dallohet enterocela nga rektoceleja?

Këto dy gjendje shpesh ngatërrohen.

Enterocela:

●          përmban zorrën e hollë;

●          zakonisht ndodhet në pjesën e sipërme të vaginës;

●          është më e shpeshtë pas histerektomisë.

Rektoceleja:

●          përfshin murin e përparmë të rektumit;

●          ndodhet në murin e pasmë të vaginës;

●          shoqërohet më shpesh me kapsllëk dhe vështirësi në jashtëqitje.

Ky dallim është shumë i rëndësishëm, sepse trajtimi kirurgjikal mund të ndryshojë sipas llojit të prolapsit.

Tabela 2. Shenjat më të zakonshme të enterocelës

Simptoma       Si shfaqet?

Rëndesë pelvike          Presion ose ndjesi “diçka po bie poshtë”

Fryrje vaginale Masë në pjesën e sipërme të vaginës, më e dukshme gjatë sforcimit

Parehati në fund të barkut     Ndjesi tërheqjeje ose presioni

Përkeqësim në këmbë Simptomat shtohen pas qëndrimit të gjatë në këmbë ose aktivitetit fizik

Simptoma urinare      Mund të jenë të pranishme nëse shoqërohet me cistocelë

Parehati gjatë marrëdhënieve seksuale         Presion ose shqetësim tek disa paciente

Trajtimi i enterocelës: Kur mjafton trajtimi konservativ dhe kur nevojitet operacioni?

Trajtimi i enterocelës përcaktohet sipas:

●          madhësisë së prolapsit;

●          simptomave që përjeton pacientja;

●          ndikimit në cilësinë e jetës;

●          moshës;

●          gjendjes së përgjithshme shëndetësore;

●          pranisë së prolapseve të tjera të organeve pelvike.

Është e rëndësishme të theksohet se jo çdo enterocele ka nevojë për kirurgji. Nëse simptomat janë të lehta ose mungojnë, trajtimi konservativ mund të jetë i mjaftueshëm.

Kur nuk nevojitet operacioni?

Kirurgjia zakonisht nuk rekomandohet kur:

●          enterocela është e vogël;

●          nuk shkakton simptoma;

●          simptomat janë të lehta dhe nuk ndikojnë në jetën e përditshme;

●          pacientja përmirësohet me trajtim konservativ.

Në këto raste, mjeku mund të rekomandojë monitorim periodik dhe masa për të parandaluar përparimin e prolapsit.

1. Ushtrimet e dyshemesë pelvike

Ushtrimet Kegel janë një pjesë e rëndësishme e trajtimit konservativ.

Kur kryhen rregullisht dhe me teknikën e duhur, ato mund të:

●          forcojnë muskujt mbështetës të legenit;

●          zvogëlojnë ndjesinë e rëndesës;

●          përmirësojnë mbështetjen e organeve pelvike;

●          ndihmojnë në kontrollin e simptomave urinare, nëse janë të pranishme.

Ato janë më efektive në fazat e hershme të prolapsit.

2. Fizioterapia e dyshemesë pelvike

Një fizioterapist i trajnuar mund të hartojë një program të personalizuar që përfshin:

●          ushtrime të drejtuara;

●          biofeedback;

●          ushtrime për frymëmarrjen diafragmatike;

●          edukim për uljen e presionit intraabdominal;

●          korrigjim të qëndrimit të trupit.

Fizioterapia mund të ndihmojë në lehtësimin e simptomave dhe në përmirësimin e funksionit të dyshemesë pelvike.

3. Pessari vaginal

Pessari është një pajisje prej silikoni që vendoset në vaginë për të mbështetur organet pelvike.

Ai mund të rekomandohet tek:

●          gratë që nuk dëshirojnë kirurgji;

●          pacientet me rrezik të lartë kirurgjikal;

●          gratë që duan të shtyjnë ndërhyrjen;

●          pacientet me prolaps të kombinuar (enterocele, cistocelë ose prolaps uterin).

Pessari mund të:

●          zvogëlojë ndjesinë e rëndesës;

●          përmirësojë aktivitetin e përditshëm;

●          ulë simptomat gjatë qëndrimit në këmbë.

Ai kërkon kontrolle periodike për të siguruar vendosjen e duhur dhe për të parandaluar irritimin e mukozës vaginale.

Ndryshimet në stilin e jetesës

Trajtimi konservativ përfshin edhe ndryshime që synojnë uljen e presionit mbi organet pelvike.

Rekomandohet:

●          mbajtja e një peshe trupore të shëndetshme;

●          trajtimi i kapsllëkut kronik;

●          trajtimi i kollës kronike;

●          shmangia e ngritjes së përsëritur të peshave të rënda;

●          aktivitet fizik i moderuar.

Këto masa nuk e eliminojnë enterocelën, por mund të ndihmojnë në ngadalësimin e progresionit të saj.

Kur rekomandohet operacioni?

Kirurgjia zakonisht merret në konsideratë kur:

●          simptomat janë të rëndësishme;

●          ndjesia e rëndesës kufizon aktivitetet e përditshme;

●          prolapsi është i avancuar;

●          trajtimi konservativ nuk ka dhënë rezultat;

●          enterocela shoqërohet me prolapse të tjera që kërkojnë korrigjim kirurgjikal.

Vendimi merret gjithmonë pas një diskutimi të detajuar ndërmjet pacientes dhe gjinekologut.

Llojet e operacionit

Qëllimi i kirurgjisë është të rikthejë zorrën e hollë në pozicionin e saj anatomik dhe të forcojë mbështetjen e majës së vaginës.

Teknikat më të përdorura përfshijnë:

Riparimi vaginal

Në këtë procedurë:

●          mbyllet hapësira ku ka zbritur zorra e hollë;

●          forcohen indet mbështetëse të legenit.

Fiksimi i kupolës vaginale

Nëse enterocela shfaqet pas histerektomisë, mund të nevojitet fiksimi i kupolës vaginale me ligamentet e legenit ose me procedura abdominale/laparoskopike, për të rikthyer mbështetjen anatomike.

Kirurgjia laparoskopike ose robotike

Në disa paciente të përzgjedhura, mund të përdoren teknika minimalisht invazive, të cilat mund të ofrojnë:

●          prerje më të vogla;

●          më pak dhimbje pas operacionit;

●          rikuperim më të shpejtë.

Zgjedhja e teknikës varet nga anatomia e pacientes, prolapset shoqëruese dhe përvoja e ekipit kirurgjikal.

Rikuperimi pas operacionit

Pas trajtimit kirurgjikal rekomandohet:

●          ecje e lehtë që në ditët e para;

●          shmangia e ngritjes së peshave për 6–8 javë;

●          trajtimi i kapsllëkut për të shmangur sforcimin;

●          kontrolli i kollës kronike;

●          shmangia e aktivitetit fizik intensiv deri në lejen e mjekut.

Marrëdhëniet seksuale zakonisht rifillohen vetëm pasi gjinekologu të konfirmojë shërimin e plotë.

A mund të rikthehet enterocela?

Po.

Ashtu si format e tjera të prolapsit të organeve pelvike, edhe enterocela mund të rikthehet.

Rreziku rritet nëse vazhdojnë faktorët që ushtrojnë presion mbi dyshemenë pelvike, si:

●          kapsllëku kronik;

●          kolla kronike;

●          mbipesha;

●          ngritja e shpeshtë e peshave;

●          dobësimi progresiv i indeve me kalimin e moshës.

Prandaj, kujdesi afatgjatë dhe kontrollet periodike mbeten të rëndësishme edhe pas një operacioni të suksesshëm.

Këshilla nga Klinika Tradita, klinike gjinekollogjike

Në Klinikën Tradita, trajtimi i enterocelës bazohet në një vlerësim të plotë të dyshemesë pelvike. Shpesh, enterocela nuk është prolapsi i vetëm i pranishëm. Për këtë arsye, gjatë vizitës gjinekologjike vlerësohen njëkohësisht mitra, fshikëza urinare, rektumi dhe mbështetja e majës së vaginës, në mënyrë që të zgjidhet trajtimi më i përshtatshëm për çdo paciente.

✓ Mos e injoroni ndjesinë e rëndesës në legen

Nëse ndjeni:

●          rëndesë ose presion në vaginë;

●          një fryrje që bëhet më e dukshme gjatë ditës;

●          parehati pas qëndrimit të gjatë në këmbë;

mos e konsideroni këtë si pjesë normale të plakjes. Një ekzaminim gjinekologjik mund të identifikojë shkakun dhe të përcaktojë trajtimin më të përshtatshëm.

✓ Kujdesuni për faktorët që rrisin presionin në legen

Trajtimi i kapsllëkut kronik, kollës kronike dhe mbajtja e një peshe të shëndetshme mund të ndihmojnë në ngadalësimin e përparimit të prolapsit dhe në uljen e simptomave.

✓ Forconi dyshemenë pelvike

Kur rekomandohen nga specialisti, ushtrimet e dyshemesë pelvike dhe fizioterapia mund të ndihmojnë në përmirësimin e mbështetjes së organeve pelvike dhe në lehtësimin e simptomave.

✓ Mos mendoni se operacioni është gjithmonë i domosdoshëm

Shumë gra me enterocele trajtohen me sukses pa kirurgji. Vendimi për ndërhyrje kirurgjikale merret vetëm kur simptomat ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës ose kur trajtimet konservative nuk japin rezultat.

✓ Respektoni kontrollet periodike

Kontrollet e rregullta janë të rëndësishme për të monitoruar ecurinë e prolapsit dhe për të identifikuar në kohë çdo ndryshim që mund të kërkojë trajtim.

Mitet dhe faktet

Miti     Fakti

Enterocela është e njëjtë me prolapsin e mitrës.      Jo. Enterocela është zbritja e zorrës së hollë drejt vaginës, ndërsa prolapsi uterin është zbritja e mitrës.

Çdo enterocele duhet të operohet.   Jo. Shumë paciente përfitojnë nga trajtimi konservativ dhe monitorimi periodik.

Nëse nuk kam dhimbje, nuk kam nevojë për kontroll.          Edhe enterocela pa dhimbje mund të përparojë ose të shoqërohet me prolapse të tjera, ndaj kontrolli është i rëndësishëm.

Pas operacionit prolapsi nuk rikthehet më.   Kirurgjia ka rezultate të mira, por rikthimi është i mundur, veçanërisht nëse vazhdojnë faktorët e rrezikut.

Enterocela prek vetëm gratë e moshuara.     Është më e shpeshtë pas menopauzës, por mund të shfaqet edhe tek gratë më të reja, sidomos pas lindjeve të shumta ose histerektomisë.

FAQ – Pyetjet më të shpeshta

1. Çfarë është enterocela?

Enterocela është zbritja e zorrës së hollë dhe e peritoneumit drejt pjesës së sipërme të vaginës për shkak të dobësimit të strukturave mbështetëse të legenit.

2. A është e njëjtë me rektoçelën?

Jo. Rektoceleja përfshin rektumin, ndërsa enterocela përfshin zorrën e hollë. Të dyja janë forma të ndryshme të prolapsit të organeve pelvike.

3. Cilat janë simptomat më të zakonshme?

Ndjesia e rëndesës në legen, fryrja vaginale, parehatia në fund të barkut dhe simptomat që përkeqësohen gjatë qëndrimit në këmbë.

4. A mund të ndikojë në urinim?

Po, por zakonisht kjo ndodh kur enterocela shoqërohet me cistocelë ose forma të tjera të prolapsit.

5. A ndikon në jashtëqitje?

Tek disa paciente mund të shkaktojë ndjesi presioni ose vështirësi të lehta, por simptomat intestinale janë zakonisht më të theksuara tek rektoceleja.

6. A mund të trajtohet pa operacion?

Po. Ushtrimet e dyshemesë pelvike, fizioterapia, pessari vaginal dhe ndryshimet në stilin e jetesës mund të jenë të mjaftueshme në shumë raste.

7. Kur rekomandohet operacioni?

Kur prolapsi është simptomatik, ndikon në cilësinë e jetës ose trajtimi konservativ nuk ka dhënë rezultat.

8. A mund të rikthehet enterocela pas operacionit?

Po. Rreziku i rikthimit ekziston, por mund të ulet duke trajtuar faktorët e rrezikut dhe duke ndjekur këshillat e mjekut.

9. A është enterocela një urgjencë?

Në shumicën dërrmuese të rasteve, jo. Megjithatë, nëse shfaqen dhimbje të forta, fryrje e papritur e pakthyeshme ose simptoma të pazakonta, duhet të kërkohet menjëherë ndihmë mjekësore.

10. Kur duhet të konsultohem me gjinekologun?

Nëse vini re fryrje vaginale, ndjesi të vazhdueshme rëndese në legen ose simptoma që kufizojnë aktivitetet e përditshme, duhet të bëni një kontroll gjinekologjik.

Përmbledhje

Enterocela është një formë më pak e zakonshme e prolapsit të organeve pelvike, por mund të ndikojë ndjeshëm në cilësinë e jetës. Ajo shkaktohet nga dobësimi i strukturave që mbështesin zorrën e hollë dhe shpesh shoqërohet me prolaps të mitrës, cistocelë ose rektoçelë.

Diagnostikimi i hershëm dhe vlerësimi i plotë i dyshemesë pelvike janë thelbësorë për zgjedhjen e trajtimit më të përshtatshëm. Në shumë raste, trajtimi konservativ është i mjaftueshëm, ndërsa kirurgjia rekomandohet vetëm kur simptomat janë të rëndësishme ose ndikojnë ndjeshëm në jetën e pacientes.

Me kujdesin e duhur, kontrollet periodike dhe trajtimin e faktorëve të rrezikut, shumica e grave me enterocele mund të ruajnë një cilësi të mirë jete dhe të zvogëlojnë rrezikun e përparimit të prolapsit.

Literatura

1.         American College of Obstetricians and Gynecologists. (2019). Practice Bulletin No. 214: Pelvic Organ Prolapse.

2.         International Urogynecological Association. (2023). Pelvic Organ Prolapse Patient Information.

3.         National Institute for Health and Care Excellence. (2021). Pelvic Floor Dysfunction: Prevention and Non-surgical Management (NG210).

4.         Royal College of Obstetricians and Gynaecologists. (2020). Management of Pelvic Organ Prolapse.

5.         International Continence Society. (2022). Terminology for Female Pelvic Floor Dysfunction.

6.         American Urogynecologic Society. Clinical Guidance on Pelvic Organ Prolapse.

7.         Williams Gynecology. McGraw-Hill Education.

8.         Berek & Novak’s Gynecology. Wolters Kluwer.

9.         StatPearls Publishing. Pelvic Organ Prolapse. StatPearls Publishing.

10.       World Health Organization. (2023). Healthy Ageing and Women’s Health.

Merrni informacion profesional ne IUGAiuga.org