Prolapsi mitres: Gjithcka qe duhet te dini per renien e mitres, rreshqitjen e mitres.

Permbajtja

•          Çfarë është prolapsi mitres?

•          Anatomia e dyshemesë pelvike

•          Si zhvillohet prolapsi mitres?

•          Llojet e prolapsit

•          Prolapsi uterin

•          Cistocela

•          Rektocela

•          Enterocela

•          Prolapsi i kupolës vaginale

•          Shkallët e prolapsit (POP-Q)

•          Sa i shpeshtë është prolapsi mitres?

•          Shkaqet dhe faktorët e rrezikut

•          Shenjat dhe simptomat

•          Si vendoset diagnoza?

•          Çfarë analizash dhe ekzaminimesh duhen?

•          Trajtimi pa operacion

•          Ushtrimet e Kegelit

•          Fizioterapia e dyshemesë pelvike

•          Pesarët vaginalë

•          Kur nevojitet operacioni?

•          Metodat moderne kirurgjikale

•          Ruajtja e mitrës (uteropeksia)

•          Histerektomia vaginale për prolaps

•          Trajtimi i cistocelës dhe rektocelës

•          Rikthimi i prolapsit pas operacionit

•          Jeta seksuale pas trajtimit

•          Prolapsi mitres dhe menopauza

•          Prolapsi mitres pas lindjes

•          A mund të parandalohet prolapsi mitres?

•          Kur duhet të konsultoheni me urogjinekologun?

•          Përmbledhje

•          15–20 pyetje të shpeshta (FAQ)

•          Referencat shkencore (ACOG, AUGS, IUGA, ICS, NICE, Cochrane, etj.)

Çfarë është prolapsi mitres?

Prolapsi mitres është një gjendje në të cilën mitra zbret nga pozicioni i saj normal në legen drejt vaginës, si pasojë e dobësimit ose dëmtimit të muskujve, ligamenteve dhe indeve lidhëse që e mbështesin atë. Kur këto struktura nuk janë më në gjendje të mbajnë organet pelvike në vend, mitra fillon të lëvizë poshtë dhe, në rastet më të avancuara, mund të dalë pjesërisht ose plotësisht jashtë hapjes vaginale.

Prolapsi mitres është një nga format më të zakonshme të prolapsit të organeve pelvike (Pelvic Organ Prolapse – POP). Shpesh ai shoqërohet edhe me prolaps të organeve të tjera, si:

•          Cistocela – zbritja e fshikëzës urinare në murin e përparmë të vaginës.

•          Rektocela – zbritja e rektumit në murin e pasmë të vaginës.

•          Enterocela – zbritja e zorrës së hollë në pjesën e sipërme të vaginës.

Dobësimi i dyshemesë pelvike

Prolapsi mitres zhvillohet zakonisht me kalimin e viteve dhe lidhet me faktorë të tillë si lindjet vaginale, mosha, menopauza, mbipesha, kapsllëku kronik, ngritja e vazhdueshme e peshave dhe sëmundjet që shkaktojnë kollë kronike. Megjithatë, prolapsi mund të shfaqet edhe tek gratë më të reja, veçanërisht pas lindjeve të vështira ose në prani të dobësisë së lindur të indit lidhor.

Prolapsi mitres – Shenjat më të zakonshme përfshijnë:

•          ndjesinë e rëndesës ose presionit në legen;

•          ndjesinë sikur “diçka po del” nga vagina;

•          një fryrje ose masë në hyrje të vaginës;

•          vështirësi në urinim ose zbrazjen e zorrës;

•          parehati gjatë ecjes, qëndrimit në këmbë ose marrëdhënieve seksuale.

Prolapsi mitres zakonisht nuk përbën rrezik për jetën, por mund të ndikojë ndjeshëm në cilësinë e jetës, aktivitetet e përditshme, funksionin urinar, funksionin e zorrëve dhe jetën seksuale. Për këtë arsye, diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i përshtatshëm janë të rëndësishëm për të parandaluar përparimin e sëmundjes dhe për të përmirësuar mirëqenien e pacientes.

Përkufizim i thjeshtë: Prolapsi mitres është zbritja e mitrës drejt vaginës për shkak të dobësimit të strukturave që e mbështesin në legen. Në fazat e avancuara, mitra mund të dalë pjesërisht ose plotësisht jashtë vaginës.

 Anatomia e dyshemesë pelvike

Anatomia e dyshemesë pelvike është thelbësore për të kuptuar pse zhvillohet prolapsi uterin. Dyshemeja pelvike përbëhet nga një sistem kompleks muskujsh, ligamentesh, fasciesh dhe indi lidhor që formojnë një “hamak” mbështetës në fund të legenit. Ky sistem mban në pozicionin e tyre normal fshikëzën urinare, mitrën, vaginën dhe rektumin, duke u mundësuar këtyre organeve të funksionojnë normalisht.

Çfarë është dyshemeja pelvike?

Dyshemeja pelvike është një strukturë muskulore dhe fibroze që mbyll pjesën e poshtme të legenit. Ajo ka disa funksione shumë të rëndësishme:

•          Mbështet organet pelvike.

•          Ruan kontinencën urinare dhe fekale.

•          Merr pjesë në funksionin seksual.

•          Ndihmon gjatë shtatzënisë dhe lindjes.

•          Ruan presionin normal brenda barkut gjatë kollës, teshtimës ose ngritjes së peshave.

Kur kjo strukturë dobësohet, organet pelvike mund të zbresin drejt vaginës, duke shkaktuar prolaps.

Muskujt e dyshemesë pelvike

Komponenti kryesor muskulor është kompleksi levator ani, i cili përbëhet nga:

•          Pubococcygeus

•          Puborectalis

•          Iliococcygeus

Së bashku me muskulin coccygeus, këta muskuj formojnë bazën kryesore mbështetëse të legenit.

Levatori ani:

•          mban organet pelvike në vend;

•          kundërshton rritjen e presionit intraabdominal;

•          ndihmon në mbylljen e uretrës, vaginës dhe rektumit.

Fascia dhe indi lidhor

Muskujt nuk janë të vetmit që mbështesin organet. Një rol shumë të rëndësishëm kanë edhe fasciet dhe indi lidhor, të cilat lidhin organet me muret e legenit dhe shpërndajnë forcat që ushtrohen mbi to.

Prolapsi mitres – Dobësimi ose dëmtimi i këtyre strukturave mund të çojë në zhvillimin e prolapsit, edhe kur muskujt janë relativisht të ruajtur.

Ligamentet mbështetëse të mitrës

Prolapsi mitres – Pozicioni normal i mitrës ruhet nga disa ligamente të rëndësishme:

•          Ligamentet uterosakrale

•          Ligamentet kardinale (transversale të qafës së mitrës)

•          Ligamenti i rrumbullakët

•          Kompleksi fascial endopelvik

Veçanërisht ligamentet uterosakrale dhe kardinale përbëjnë mbështetjen kryesore të pjesës së sipërme të vaginës dhe mitrës. Dobësimi i tyre është një nga mekanizmat kryesorë të prolapsit uterin.

Nivelet e mbështetjes sipas DeLancey

Një nga konceptet më të rëndësishme në urogjinekologji është ndarja e mbështetjes së vaginës në tre nivele, e përshkruar nga DeLancey:

Niveli I (Mbështetja apikale)

•          Mbështet mitrën dhe kupolën vaginale.

•          Sigurohet kryesisht nga ligamentet uterosakrale dhe kardinale.

•          Dëmtimi i këtij niveli shkakton prolaps uterin ose prolaps të kupolës vaginale.

Niveli II (Mbështetja e mesme)

•          Mbështet muret e përparme dhe të pasme të vaginës.

•          Dëmtimi i tij shkakton cistocelë dhe rektocelë.

Niveli III (Mbështetja distale)

•          Përfshin hyrjen e vaginës, perineumin dhe strukturat përreth uretrës.

•          Dobësimi i tij shoqërohet me zgjerimin e hyrjes vaginale dhe prolapse më të avancuara.

Ky klasifikim ndihmon kirurgët të identifikojnë strukturën e dëmtuar dhe të zgjedhin teknikën më të përshtatshme kirurgjikale.

Si dëmtohet dyshemeja pelvike?

Me kalimin e kohës, struktura mbështetëse mund të dobësohet për shkak të:

•          lindjeve vaginale, veçanërisht atyre të vështira;

•          plakjes dhe menopauzës, për shkak të uljes së estrogjenit;

•          mbipeshës;

•          kollës kronike;

•          kapsllëkut kronik dhe sforcimit gjatë defekimit;

•          ngritjes së shpeshtë të peshave;

•          sëmundjeve të indit lidhor ose predispozicionit gjenetik.

Kur këta faktorë veprojnë për një kohë të gjatë, muskujt, fasciet dhe ligamentet humbasin forcën dhe elasticitetin, duke lejuar zbritjen e organeve pelvike.

Rëndësia klinike

Prolapsi mitres – Njohja e anatomisë së dyshemesë pelvike është thelbësore jo vetëm për diagnostikimin e prolapsit uterin, por edhe për zgjedhjen e trajtimit më të përshtatshëm. Çdo ndërhyrje kirurgjikale duhet të synojë rikthimin e mbështetjes normale anatomike dhe funksionale të legenit, duke korrigjuar strukturën që është dëmtuar.

Pikat kryesore të kapitullit

•          Dyshemeja pelvike është sistemi kryesor që mban organet pelvike në vend.

•          Muskujt levator ani, fasciet dhe ligamentet punojnë së bashku për të siguruar mbështetje.

•          Ligamentet uterosakrale dhe kardinale janë elementët kryesorë që mbështesin mitrën.

•          Dëmtimi i niveleve të mbështetjes sipas DeLancey çon në forma të ndryshme të

                                                                                                                                        prolapsit.

•          Kuptimi i anatomisë është baza për diagnostikimin dhe trajtimin modern të prolapsit     

                                                                                                                                                     uterin.

 Si zhvillohet prolapsi mitres?

Prolapsi mitres nuk zhvillohet papritur. Në shumicën e rasteve ai është rezultat i një procesi të ngadaltë, gjatë të cilit strukturat që mbështesin mitrën humbasin gradualisht forcën dhe elasticitetin. Ky proces mund të zgjasë vite, madje edhe dekada, derisa të shfaqen simptomat e para.

Prolapsi mitres eshte një proces gradual

Në kushte normale, mitra mbahet në pozicionin e saj nga një sistem i fuqishëm muskujsh, ligamentesh dhe fasciesh. Këto struktura punojnë së bashku për të përballuar presionin që krijohet gjatë ecjes, kollës, teshtimës, ngritjes së peshave dhe aktivitetit fizik.

Me kalimin e kohës, ky sistem mbështetës mund të dobësohet. Fillimisht ndryshimet janë të vogla dhe gruaja nuk ndien asnjë shqetësim. Më vonë, mitra fillon të zbresë gradualisht drejt vaginës dhe simptomat bëhen gjithnjë e më të dukshme.

Çfarë ndodh me strukturat mbështetëse?

Prolapsi mitres – Procesi zakonisht fillon me:

•          dobësimin e muskujve të dyshemesë pelvike;

•          shtrirjen ose këputjen e fascieve mbështetëse;

•          zgjatjen e ligamenteve uterosakrale dhe kardinale

•          humbjen e elasticitetit të indit lidhor.

Kur këto struktura nuk janë më në gjendje të mbajnë organet në vend, pesha e mitrës dhe presioni i vazhdueshëm brenda barkut bëjnë që ajo të zbresë gradualisht.

Roli i presionit intraabdominal

Çdo ditë organizmi përballet me rritje të presionit brenda barkut. Kjo ndodh kur:

•          kollitemi;

•          teshtijmë;

•          ngremë pesha;

•          shtyjmë gjatë jashtëqitjes;

•          kryejmë aktivitet fizik.

Prolapsi mitres – Nëse dyshemeja pelvike është e fortë, ky presion përballohet pa probleme.

Por kur ajo është dobësuar, çdo rritje e presionit ushtron forcë mbi organet pelvike dhe përshpejton zbritjen e tyre.

Lindja vaginale dhe dëmtimi i dyshemesë pelvike

Prolapsi mitres – Një nga momentet më të rëndësishme në zhvillimin e prolapsit është lindja vaginale. Gjatë kalimit të foshnjës nëpër kanalin e lindjes, muskujt, nervat dhe ligamentet e legenit shtrihen ndjeshëm. Në disa raste, ato rikuperohen plotësisht, ndërsa në të tjera mbeten dëmtime që mund të mos japin simptoma për shumë vite.

Prandaj, një grua mund të ketë pasur një lindje të vështirë në moshën 30-vjeçare, por prolapsi mitres të shfaqet vetëm pas menopauzës.

Pse prolapsi mitres përkeqësohet me moshën?

Me plakjen ndodhin ndryshime natyrore në indet mbështetëse. Pas menopauzës, ulja e estrogjenit ndikon në cilësinë e kolagjenit dhe elasticitetin e indeve, ndërsa muskujt humbasin gradualisht forcën. Si rezultat, strukturat që dikur e mbanin mitrën në pozicion fillojnë të mos e përballojnë më ngarkesën e përditshme.

Prolapsi mitres shpesh nuk prek vetëm mitrën

Dobësimi i dyshemesë pelvike zakonisht prek të gjithë sistemin mbështetës. Për këtë arsye, prolapsi uterin shpesh shoqërohet me:

•          cistocelë (zbritjen e fshikëzës urinare);

•          rektocelë (zbritjen e rektumit);

•          enterocelë (zbritjen e zorrës së hollë).

Kjo shpjegon pse shumë gra kanë simptoma urinare ose vështirësi me jashtëqitjen së bashku me ndjesinë e “daljes” së mitrës.

A përparon gjithmonë prolapsi mitres?

Jo domosdoshmërisht. Në disa gra prolapsi mbetet i qëndrueshëm për shumë vite, ndërsa tek të tjera përparon gradualisht. Shpejtësia e përparimit varet nga faktorë të tillë si mosha, pesha trupore, aktiviteti fizik, kapsllëku kronik, kolla kronike, cilësia e indit lidhor dhe trajtimi i marrë.

Përmbledhje

Prolapsi mitres zhvillohet si pasojë e dobësimit progresiv të muskujve, ligamenteve dhe fascieve që mbështesin mitrën. Lindjet vaginale, plakja, ndryshimet hormonale dhe rritja e vazhdueshme e presionit brenda barkut kontribuojnë në këtë proces. Fillimisht prolapsi mund të mos japë simptoma, por me kalimin e kohës mitra zbret gjithnjë e më poshtë, duke ndikuar në cilësinë e jetës së gruas.

 Llojet e prolapsit të organeve pelvike

Prolapsi i organeve pelvike nuk është një sëmundje e vetme. Ai përfshin disa forma të ndryshme, në varësi të organit që ka humbur mbështetjen dhe ka zbritur drejt vaginës. Në praktikën klinike, shumë gra kanë më shumë se një lloj prolapsi në të njëjtën kohë. Për shembull, prolapsi i mitrës mund të shoqërohet me cistocelë ose rektocelë, duke krijuar një prolaps kompleks që kërkon një vlerësim dhe trajtim të plotë.

 Prolapsi mitres

Prolapsi uterin është zbritja e mitrës nga pozicioni i saj normal në legen drejt vaginës. Ai ndodh kur dobësohen ligamentet dhe muskujt që mbështesin mitrën.

Në fazat e hershme, qafa e mitrës zbret vetëm pak dhe gruaja mund të mos ketë simptoma. Me përparimin e prolapsit, qafa e mitrës arrin në hyrjen e vaginës, ndërsa në rastet më të avancuara mitra mund të dalë pjesërisht ose plotësisht jashtë saj.

Simptomat më të zakonshme janë:

•          ndjesia e rëndesës ose presionit në legen;

•          ndjesia sikur “diçka po del” nga vagina;

•          vështirësi gjatë ecjes ose qëndrimit në këmbë për kohë të gjatë;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Cistocela

Cistocela është prolapsi i murit të përparmë të vaginës, i shoqëruar me zbritjen e fshikëzës urinare. Është forma më e shpeshtë e prolapsit tek gratë.

Shenjat karakteristike përfshijnë:

•          vështirësi në zbrazjen e fshikëzës;

•          urinim të shpeshtë;

•          ndjesi të urinës së mbetur;

•          infeksione urinare të përsëritura;

•          inkontinencë urinare në disa raste.

Rektocela

Rektocela është prolapsi i murit të pasmë të vaginës, i shkaktuar nga zbritja e rektumit.

Gratë me rektocelë mund të kenë:

•          vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          ndjesinë e zbrazjes jo të plotë të zorrës;

•          nevojën për të ushtruar presion me gisht në vaginë ose perineum për të lehtësuar jashtëqitjen;

•          ndjesinë e një fryrjeje në murin e pasmë të vaginës.

Enterocela

Enterocela është zbritja e zorrës së hollë në hapësirën midis vaginës dhe rektumit. Ajo shfaqet më shpesh tek gratë që kanë kryer histerektomi, por mund të ndodhë edhe kur mitra është ende e pranishme.

Simptomat janë:

•          ndjesi presioni të thellë në legen;

•          fryrje në pjesën e sipërme të vaginës;

•          parehati që shtohet në fund të ditës ose pas qëndrimit të gjatë në këmbë.

Prolapsi i kupolës vaginale

Ky prolaps ndodh tek gratë që i janë nënshtruar histerektomisë. Pas heqjes së mitrës, pjesa e sipërme e vaginës (kupola vaginale) mund të humbasë mbështetjen dhe të zbresë drejt hyrjes vaginale.

Simptomat janë të ngjashme me ato të prolapsit uterin:

•          ndjesi e një mase që zbret nga vagina;

•          rëndesë pelvike;

•          vështirësi gjatë ecjes;

•          probleme urinare ose intestinale, nëse shoqërohet me prolapse të tjera.

Prolapsi i kombinuar

Në praktikën e përditshme, prolapset e izoluara janë më pak të zakonshme sesa prolapset e kombinuara. Një paciente mund të ketë njëkohësisht:

•          prolaps uterin dhe cistocelë;

•          prolaps uterin, cistocelë dhe rektocelë;

•          prolaps të kupolës vaginale të shoqëruar me enterocelë.

Për këtë arsye, çdo grua me prolaps duhet të ekzaminohet me kujdes për të identifikuar të gjitha defektet anatomike, në mënyrë që trajtimi të korrigjojë çdo komponent të prolapsit dhe të ulë rrezikun e rikthimit.

Pse është e rëndësishme të përcaktohet lloji i prolapsit?

Identifikimi i saktë i llojit të prolapsit është hapi i parë drejt trajtimit të duhur. Çdo formë e prolapsit ka mekanizma të ndryshëm, simptoma karakteristike dhe mund të kërkojë një qasje specifike terapeutike.

Një diagnozë e plotë i mundëson mjekut të zgjedhë trajtimin më të përshtatshëm, qoftë konservativ apo kirurgjikal, duke synuar jo vetëm lehtësimin e simptomave, por edhe rikthimin e anatomisë dhe funksionit normal të dyshemesë pelvike.

Shkallët e prolapsit uterin

Prolapsi mitres nuk është i njëjtë tek të gjitha gratë. Tek disa, mitra zbret vetëm pak dhe nuk shkakton shqetësime të rëndësishme, ndërsa tek të tjera mund të dalë plotësisht jashtë vaginës. Për të vlerësuar ashpërsinë e prolapsit dhe për të zgjedhur trajtimin më të përshtatshëm, mjekët përdorin sisteme të standardizuara klasifikimi.

Në praktikën e përditshme përdoren dy mënyra kryesore të vlerësimit:

•          klasifikimi tradicional me katër shkallë;

•          sistemi ndërkombëtar POP-Q (Pelvic Organ Prolapse Quantification System), i cili është më i saktë dhe përdoret gjerësisht në urogjinekologji.

Klasifikimi tradicional i prolapsit

Shkalla I

Në këtë fazë, mitra ka filluar të zbresë, por qafa e mitrës mbetet larg hyrjes së vaginës.

Shumë gra nuk kanë simptoma ose kanë vetëm:

•          ndjesi të lehtë rëndese në fund të barkut;

•          parehati pas qëndrimit të gjatë në këmbë;

•          ndjesi lodhjeje në legen.

Shpesh prolapsi mitres zbulohet rastësisht gjatë kontrollit gjinekologjik.

Shkalla II

Qafa e mitrës zbret deri pranë ose në nivelin e hyrjes së vaginës.

Në këtë fazë simptomat bëhen më të dukshme:

•          ndjesia sikur diçka po zbret;

•          presion ose rëndesë pelvike;

•          parehati gjatë ecjes;

•          vështirësi urinare në disa raste.

Shkalla III

Qafa e mitrës dhe një pjesë e mitrës dalin jashtë vaginës, veçanërisht gjatë sforcimit ose qëndrimit në këmbë.

Simptomat zakonisht përfshijnë:

•          masë të dukshme jashtë vaginës;

•          vështirësi në ecje;

•          irritim dhe fërkim të indeve;

•          probleme me urinimin ose jashtëqitjen;

•          ndikim në jetën seksuale.

Shkalla IV (Procidentia)

Kjo është forma më e avancuar e prolapsit. Mitra del pothuajse ose plotësisht jashtë vaginës.

Në këtë stad mund të shfaqen:

•          ulçerime të mukozës vaginale;

•          gjakderdhje nga fërkimi;

•          infeksione;

•          vështirësi të mëdha në urinim dhe defekim;

•          kufizim i ndjeshëm i aktiviteteve të përditshme.

Sistemi POP-Q

POP-Q është metoda më moderne dhe më e saktë për vlerësimin e prolapsit. Gjatë ekzaminimit, mjeku mat me kujdes pozicionin e disa pikave anatomike në vaginë në raport me himenin.

Ky sistem:

•          standardizon diagnostikimin;

•          lejon krahasimin e rezultateve para dhe pas trajtimit;

•          përdoret në studimet shkencore dhe në qendrat e specializuara të urogjinekologjisë.

Megjithëse është shumë i dobishëm për mjekët, për shumicën e pacienteve klasifikimi me katër shkallë është më i lehtë për t’u kuptuar.

A përputhen gjithmonë simptomat me shkallën e prolapsit?

Jo. Disa gra me prolaps të lehtë mund të kenë simptoma të rëndësishme, ndërsa të tjera me prolaps më të avancuar mund të kenë pak shqetësime.

Kjo ndodh sepse simptomat varen jo vetëm nga shkalla e prolapsit, por edhe nga:

•          organi i prekur;

•          prania e inkontinencës urinare;

•          funksioni i zorrëve;

•          niveli i aktivitetit fizik;

•          ndjeshmëria individuale e pacientes.

Për këtë arsye, vendimi për trajtim nuk bazohet vetëm në shkallën e prolapsit, por edhe në ndikimin që ai ka në cilësinë e jetës së gruas.

Pse është e rëndësishme përcaktimi i shkallës së prolapsit?

Vlerësimi i saktë i prolapsit ndihmon mjekun:

•          të vendosë diagnozën e plotë;

•          të zgjedhë trajtimin më të përshtatshëm;

•          të monitorojë përparimin e sëmundjes;

•          të vlerësojë rezultatet pas trajtimit konservativ ose kirurgjikal.

Në qendrat moderne të urogjinekologjisë, klasifikimi i prolapsit është një pjesë thelbësore e ekzaminimit klinik dhe shërben si bazë për planifikimin e trajtimit më efektiv për çdo paciente.

 Cistocela

Cistocela është forma më e shpeshtë e prolapsit të organeve pelvike tek gratë. Ajo ndodh kur muri i përparmë i vaginës dobësohet dhe nuk është më në gjendje të mbështesë fshikëzën urinare. Si pasojë, fshikëza zbret drejt vaginës dhe krijon një fryrje ose masë që mund të ndihet ose të shihet në hyrjen vaginale.

Në shumë raste, cistocela nuk shfaqet e vetme. Ajo shoqërohet me prolaps uterin, rektocelë ose forma të tjera të prolapsit, duke krijuar një prolaps të kombinuar që kërkon një vlerësim të plotë nga urogjinekologu.

Si zhvillohet cistocela?

Fshikëza urinare mbështetet nga muri i përparmë i vaginës, fascia pubocervikale dhe muskujt e dyshemesë pelvike. Kur këto struktura dobësohen ose dëmtohen, fshikëza humbet mbështetjen e saj dhe fillon të zbresë.

Ky proces zhvillohet gradualisht dhe mund të zgjasë shumë vite përpara se të shfaqen simptomat.

Shkaqet e cistocelës

Faktorët që favorizojnë zhvillimin e cistocelës janë të ngjashëm me ata të prolapsit uterin:

• lindjet vaginale, veçanërisht ato të vështira ose të shumta;
• plakja dhe menopauza;
• dobësimi i muskujve të dyshemesë pelvike;
• mbipesha;
• kapsllëku kronik;
• kolla kronike;
• ngritja e shpeshtë e peshave;
• predispozicioni gjenetik për dobësi të indit lidhor.

Simptomat e cistocelës

Jo të gjitha gratë me cistocelë kanë simptoma. Kur ato shfaqen, më të zakonshmet janë:

•          ndjesia e rëndesës ose presionit në legen;

•          fryrje ose masë në hyrjen e vaginës;

•          ndjesia sikur vagina nuk zbrazet plotësisht;

•          urinim i shpeshtë;

•          vështirësi në fillimin e urinimit;

•          ndjesia e urinës së mbetur në fshikëz;

•          infeksione urinare të përsëritura;

•          rrjedhje e pavullnetshme e urinës në disa paciente.

Shumë gra raportojnë se simptomat përkeqësohen në fund të ditës, pas ecjes së gjatë ose pas ngritjes së peshave, ndërsa përmirësohen pas pushimit në shtrat.

Si diagnostikohet cistocela?

Diagnoza vendoset kryesisht me ekzaminimin gjinekologjik. Gjatë kontrollit, mjeku i kërkon pacientes të kollitet ose të sforcohet, në mënyrë që prolapsi të bëhet më i dukshëm.

Në disa raste mund të nevojiten edhe ekzaminime shtesë, sidomos kur pacientja ka simptoma urinare, si:

•          matja e urinës së mbetur pas urinimit;

•          ekzaminimi me ultratinguj;

•          ekzaminimet urodinamike, kur dyshohet për çrregullime të funksionit të fshikëzës.

Si trajtohet cistocela?

Trajtimi varet nga shkalla e prolapsit, simptomat dhe ndikimi në cilësinë e jetës.

Trajtimi konservativ

Tek format e lehta ose kur operacioni nuk është i përshtatshëm, mund të rekomandohen:

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia e dyshemesë pelvike;

•          humbja e peshës trupore, nëse është e nevojshme;

•          trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike;

•          përdorimi i pesarëve vaginalë.

Trajtimi kirurgjikal

Kur simptomat janë të rëndësishme ose prolapsi është i avancuar, trajtimi më efektiv është kirurgjia.

Qëllimi i operacionit është:

•          rikthimi i fshikëzës në pozicionin e saj normal;

•          riparimi i murit të përparmë të vaginës;

•          rivendosja e mbështetjes anatomike të dyshemesë pelvike.

Nëse cistocela shoqërohet me prolaps uterin ose prolaps të kupolës vaginale, të gjitha defektet duhet të korrigjohen gjatë të njëjtës ndërhyrje kirurgjikale për të arritur rezultate më të mira dhe për të ulur rrezikun e rikthimit.

A mund të rikthehet cistocela?

Po. Ashtu si format e tjera të prolapsit, edhe cistocela mund të rikthehet me kalimin e kohës. Rreziku varet nga shumë faktorë, si cilësia e indeve, teknika kirurgjikale, mosha, mbipesha,

sforcimet e vazhdueshme dhe prania e prolapseve të tjera.

Për këtë arsye, pas trajtimit është e rëndësishme që pacientja të ndjekë këshillat e mjekut, të shmangë ngritjen e peshave të rënda dhe të kujdeset për shëndetin e dyshemesë pelvike.

Përmbledhje

Cistocela është prolapsi i murit të përparmë të vaginës me zbritjen e fshikëzës urinare. Ajo është forma më e zakonshme e prolapsit të organeve pelvike dhe mund të shkaktojë simptoma urinare, ndjesi rëndese dhe ulje të cilësisë së jetës. Diagnostikimi i hershëm dhe zgjedhja e trajtimit të përshtatshëm ndihmojnë në lehtësimin e simptomave dhe rikthimin e funksionit normal të legenit.

Rektocela

Rektocela është prolapsi i murit të pasmë të vaginës, i shkaktuar nga dobësimi i strukturave që ndajnë vaginën nga rektumi. Si pasojë e këtij dobësimi, pjesa e përparme e rektumit fryhet drejt vaginës, duke krijuar një masë që mund të shkaktojë vështirësi gjatë jashtëqitjes dhe parehati në jetën e përditshme.

Rektocela është një nga format më të shpeshta të prolapsit të organeve pelvike dhe shpesh shoqërohet me prolaps uterin ose cistocelë. Në

shumë raste, pacientja nuk ka vetëm një rektocelë, por një kombinim të disa defekteve të dyshemesë pelvike.

Si zhvillohet rektocela?

Midis vaginës dhe rektumit ndodhet një shtresë e fortë indi lidhor, e quajtur fascia rektovaginale, e cila ndihmon në mbështetjen e murit të pasmë të vaginës.

Kur kjo strukturë dëmtohet ose dobësohet, zakonisht pas lindjeve vaginale ose si pasojë e plakjes, rektumi fillon të shtyjë murin e pasmë të vaginës përpara, duke formuar rektocelën.

Ky proces zhvillohet gradualisht dhe mund të mbetet pa simptoma për një kohë të gjatë.

Shkaqet e rektocelës

Faktorët më të zakonshëm që kontribuojnë në zhvillimin e rektocelës janë:

•          lindjet vaginale, sidomos ato të vështira;

•          çarjet ose dëmtimet e perineumit gjatë lindjes;

•          plakja dhe menopauza;

•          dobësimi i muskujve të dyshemesë pelvike;

•          kapsllëku kronik dhe sforcimi i vazhdueshëm gjatë jashtëqitjes;

•          ngritja e shpeshtë e peshave;

•          mbipesha;

•          dobësia e lindur e indit lidhor.

Simptomat e rektocelës

Shenjat dhe simptomat varen nga madhësia e prolapsit. Rektocelat e vogla mund të mos japin asnjë shqetësim, ndërsa ato më të mëdha mund të ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës.

Simptomat më të zakonshme janë:

•          ndjesia e një fryrjeje në murin e pasmë të vaginës;

•          vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          ndjesia se zorra nuk zbrazet plotësisht;

•          nevoja për sforcim të madh gjatë defekimit;

•          nevoja për të ushtruar presion me gisht në vaginë ose në zonën e perineumit për të lehtësuar jashtëqitjen;

•          ndjesi rëndese ose presioni në legen;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale në disa raste.

Shumë gra vënë re se simptomat përkeqësohen në fund të ditës ose pas qëndrimit të gjatë në këmbë.

Si diagnostikohet rektocela?

Diagnoza vendoset kryesisht me ekzaminimin gjinekologjik. Gjatë kontrollit, mjeku vlerëson murin e pasmë të vaginës dhe i kërkon pacientes të sforcohet për ta bërë prolapsin më të dukshëm.

Kur simptomat janë të ndërlikuara ose dyshohet për çrregullime të tjera të funksionit të zorrës, mund të nevojiten ekzaminime shtesë për të vlerësuar më mirë gjendjen.

Si trajtohet rektocela?

Trajtimi zgjidhet në bazë të madhësisë së prolapsit, simptomave dhe ndikimit në jetën e pacientes.

Trajtimi konservativ

Tek format e lehta mund të rekomandohen:

•          rritja e konsumit të fibrave dhe lëngjeve;

•          trajtimi i kapsllëkut kronik;

•          shmangia e sforcimit gjatë jashtëqitjes;

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia e dyshemesë pelvike; Elektrostimulacioni mono dhe bipolar, HIFU, Radiofrekuenca etj

•          përdorimi i pesarëve vaginalë në raste të përzgjedhura.

Trajtimi kirurgjikal

Kur rektocela është e madhe ose simptomat janë të rëndësishme, trajtimi më efektiv është operacioni.

Ndërhyrja kirurgjikale synon:

•          rikthimin e rektumit në pozicionin e tij normal;

•          riparimin e fascies rektovaginale;

•          forcimin e murit të pasmë të vaginës;

•          rivendosjen e anatomisë normale të dyshemesë pelvike.

Nëse rektocela shoqërohet me prolaps uterin ose cistocelë, zakonisht të gjitha defektet korrigjohen gjatë të njëjtit operacion.

A mund të rikthehet rektocela?

Po. Si çdo formë tjetër e prolapsit, edhe rektocela mund të rikthehet, veçanërisht nëse vazhdojnë faktorët që rrisin presionin mbi dyshemenë pelvike, si kapsllëku kronik, mbipesha ose ngritja e shpeshtë e peshave.

Pas trajtimit është e rëndësishme të parandalohet kapsllëku, të mbahet një peshë trupore e shëndetshme dhe të ndiqen këshillat e mjekut për të mbrojtur rezultatet afatgjata.

Përmbledhje

Rektocela është zbritja e murit të pasmë të vaginës si pasojë e prolapsit të rektumit. Ajo mund të shkaktojë vështirësi gjatë jashtëqitjes, ndjesi rëndese në legen dhe ulje të cilësisë së jetës. Diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i përshtatshëm, konservativ ose kirurgjikal, ndihmojnë në rikthimin e funksionit normal të legenit dhe përmirësimin e mirëqenies së pacientes.

Enterocela

Enterocela është një formë e prolapsit të organeve pelvike që ndodh kur zorra e hollë (intestini i hollë) dhe peritoneumi zbresin në hapësirën midis vaginës dhe rektumit, duke formuar një fryrje në pjesën e sipërme të vaginës. Edhe pse është më pak e shpeshtë se cistocela dhe rektocela, enterocela mund të shkaktojë simptoma të rëndësishme dhe shpesh shoqërohet me forma të tjera të prolapsit.

Në shumë raste, enterocela diagnostikohet tek gratë që kanë kryer histerektomi, por ajo mund të shfaqet edhe tek gratë që e kanë ende mitrën.

Si zhvillohet enterocela?

Normalisht, pjesa e sipërme e vaginës mbështetet nga ligamentet uterosakrale, ligamentet kardinale dhe fascia endopelvike. Kur këto struktura dobësohen ose dëmtohen, krijohet një hapësirë ku zorra e hollë mund të zbresë drejt vaginës.

Ky prolaps zhvillohet gradualisht dhe zakonisht është rezultat i dobësimit të mbështetjes apikale të legenit.

Shkaqet e enterocelës

Faktorët që favorizojnë zhvillimin e enterocelës janë:

•          histerektomia, sidomos kur mbështetja apikale nuk rivendoset siç duhet;

•          prolapsi uterin i avancuar;

•          lindjet vaginale të shumta;

•          plakja dhe menopauza;

•          dobësimi i muskujve dhe ligamenteve të dyshemesë pelvike;

•          rritja e vazhdueshme e presionit brenda barkut;

•          dobësia e lindur e indit lidhor.

Simptomat e enterocelës

Shenjat klinike varen nga madhësia e prolapsit.

Simptomat më të zakonshme janë:

•          ndjesi rëndese ose presioni në pjesën e sipërme të vaginës;

•          ndjesia sikur “diçka po del” nga vagina;

•          fryrje vaginale që rritet gjatë sforcimit ose qëndrimit në këmbë;

•          dhimbje ose parehati në legen;

•          ndjesi tërheqjeje në fund të barkut;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Shumë gra vërejnë se simptomat janë më të lehta në mëngjes dhe përkeqësohen në fund të ditës.

Si diagnostikohet enterocela?

Diagnostikimi fillon me një anamnezë të kujdesshme dhe ekzaminim gjinekologjik. Gjatë kontrollit, mjeku mund të identifikojë një fryrje në pjesën e sipërme të vaginës, e cila bëhet më e dukshme kur pacientja sforcohet.

Në disa raste, sidomos kur diagnoza nuk është e qartë ose prolapsi është kompleks, mund të nevojiten ekzaminime shtesë për të vlerësuar më mirë organet pelvike.

Si trajtohet enterocela?

Trajtimi varet nga simptomat, shkalla e prolapsit dhe gjendja e përgjithshme e pacientes.

Trajtimi konservativ

Në rastet me simptoma të lehta ose kur operacioni nuk rekomandohet, mund të përdoren:

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia e dyshemesë pelvike; Elektrostimulimi mono dhe bipolar, HIFU, elektrostimulacion etj

•          shmangia e ngritjes së peshave;

•          trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike;

•          pesarët vaginalë në raste të përzgjedhura.

Megjithatë, trajtimi konservativ zakonisht ka efekt të kufizuar në enterocelat e mëdha.

Trajtimi kirurgjikal

Kur simptomat janë të rëndësishme ose prolapsi është i avancuar, trajtimi kirurgjikal është zgjidhja më efektive.

Qëllimet e operacionit janë:

•          rikthimi i zorrës së hollë në zgavrën e barkut;

•          mbyllja e qeses së enterocelës;

•          rivendosja e mbështetjes së pjesës së sipërme të vaginës;

•          korrigjimi i prolapseve të tjera të pranishme.

Nëse enterocela shoqërohet me prolaps uterin ose prolaps të kupolës vaginale, të gjitha defektet zakonisht trajtohen gjatë së njëjtës ndërhyrje kirurgjikale.

A mund të rikthehet enterocela?

Po. Rreziku i rikthimit është më i ulët kur gjatë operacionit rivendoset një mbështetje e fortë apikale e vaginës. Edhe pas një operacioni të suksesshëm, është e rëndësishme të shmangen faktorët që rrisin presionin brenda barkut dhe të ruhen muskujt e dyshemesë pelvike.

Përmbledhje

Enterocela është prolapsi i zorrës së hollë në pjesën e sipërme të vaginës, si pasojë e dobësimit të mbështetjes apikale të legenit. Ajo shfaqet më shpesh tek gratë me prolaps të avancuar ose pas histerektomisë dhe mund të shkaktojë ndjesi rëndese, fryrje vaginale dhe parehati pelvike. Diagnostikimi i saktë dhe trajtimi i përshtatshëm janë thelbësorë për rikthimin e anatomisë normale dhe përmirësimin e cilësisë së jetës.

 Prolapsi i kupolës vaginale

Prolapsi i kupolës vaginale është zbritja e pjesës së sipërme të vaginës (kupolës vaginale) tek gratë që i janë nënshtruar histerektomisë. Pas heqjes së mitrës, kupola vaginale duhet të mbështetet nga ligamentet dhe strukturat e dyshemesë pelvike. Kur kjo mbështetje dobësohet ose nuk rivendoset në mënyrë të mjaftueshme gjatë operacionit, kupola vaginale mund të zbresë gradualisht drejt hyrjes së vaginës.

Ky është një nga prolapset më të rëndësishme në urogjinekologji, sepse shpesh shoqërohet me cistocelë, rektocelë ose enterocelë dhe mund të ndikojë ndjeshëm në cilësinë e jetës së pacientes.

Si zhvillohet prolapsi i kupolës vaginale?

Normalisht, pjesa e sipërme e vaginës mbahet në pozicion nga ligamentet uterosakrale, ligamentet kardinale dhe fascia endopelvike. Gjatë histerektomisë këto struktura ndryshojnë dhe, nëse nuk sigurohet një mbështetje e fortë e kupolës vaginale, me kalimin e kohës ajo mund të humbasë pozicionin e saj normal.

Rritja e vazhdueshme e presionit brenda barkut, plakja dhe dobësimi progresiv i indeve përshpejtojnë këtë proces.

Kush është më e rrezikuar?

Rreziku për prolaps të kupolës vaginale është më i lartë tek gratë që:

•          kanë kryer histerektomi për prolaps uterin;

•          kanë pasur prolaps të avancuar para operacionit;

•          kanë lindur disa herë me rrugë vaginale;

•          janë në menopauzë;

•          vuajnë nga mbipesha;

•          kanë kollë kronike ose kapsllëk kronik;

•          kryejnë punë që kërkojnë ngritje të shpeshtë të peshave;

•          kanë dobësi të lindur të indit lidhor.

Simptomat janë të ngjashme me ato të prolapsit uterin dhe përfshijnë:

•          ndjesinë sikur diçka po del nga vagina;

•          fryrje ose masë në hyrjen vaginale;

•          rëndesë ose presion në legen;

•          parehati gjatë ecjes ose qëndrimit në këmbë;

•          dhimbje në fund të shpinës tek disa paciente;

•          vështirësi gjatë urinimit ose jashtëqitjes kur shoqërohet me cistocelë ose rektocelë;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Simptomat zakonisht përkeqësohen gjatë ditës dhe lehtësohen pas pushimit./

Si diagnostikohet?

Diagnoza vendoset me ekzaminim gjinekologjik. Gjatë kontrollit, mjeku vlerëson pozicionin e kupolës vaginale në qetësi dhe gjatë sforcimit.

Një ekzaminim i plotë është i domosdoshëm për të identifikuar edhe prolapset e tjera që shpesh e shoqërojnë këtë gjendje.

Si trajtohet prolapsi i kupolës vaginale?

Trajtimi varet nga shkalla e prolapsit, simptomat dhe gjendja e përgjithshme e pacientes.

Trajtimi konservativ

Në rastet me simptoma të lehta ose kur operacioni nuk rekomandohet, mund të përdoren:

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia e dyshemesë pelvike; Elektrostimulacioni mono dhe bipolar, HIFU etj

•          pesarët vaginalë;

•          trajtimi i faktorëve që rrisin presionin brenda barkut, si kapsllëku kronik dhe kolla.

Megjithatë, këto metoda nuk e rikthejnë kupolën vaginale në pozicionin e saj normal, por mund të ndihmojnë në lehtësimin e simptomave.

Trajtimi kirurgjikal

Kirurgjia është trajtimi më efektiv për prolapsin simptomatik të kupolës vaginale.

Qëllimi i operacionit është:

•          rivendosja e kupolës vaginale në pozicionin e saj anatomik;

•          rikrijimi i një mbështetjeje të fortë apikale;

•          korrigjimi i prolapseve të tjera të shoqëruara;

•          përmirësimi i funksionit urinar, intestinal dhe seksual.

Ekzistojnë disa teknika kirurgjikale, të cilat zgjidhen sipas karakteristikave të pacientes dhe përvojës së kirurgut.

A mund të parandalohet?

Rreziku i prolapsit të kupolës vaginale mund të ulet nëse gjatë histerektomisë sigurohet një mbështetje e mirë e pjesës së sipërme të vaginës. Pas operacionit, mbajtja e një peshe trupore normale, shmangia e kapsllëkut, trajtimi i kollës kronike dhe kufizimi i ngritjes së peshave ndihmojnë në ruajtjen e rezultateve afatgjata.

Përmbledhje

Prolapsi i kupolës vaginale është zbritja e pjesës së sipërme të vaginës pas histerektomisë. Ai ndodh kur dobësohen strukturat që mbështesin majën e vaginës dhe shpesh shoqërohet me forma të tjera të prolapsit. Diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i duhur janë thelbësorë

për rikthimin e anatomisë normale të legenit dhe përmirësimin e cilësisë së jetës.

Shënim: Duke qenë se ky është një artikull pilar, po e ruaj stilin të njëjtë në të gjithë kapitujt: tekst i rrjedhshëm, i kuptueshëm për pacientet dhe pa referenca në fund të çdo kapitulli. Në fund të artikullit do të vendosim një bibliografi të vetme, të përditësuar dhe me cilësi të lartë.

Prolapsi i kupolës vaginale

Prolapsi i kupolës vaginale është zbritja e pjesës së sipërme të vaginës tek gratë që kanë kryer histerektomi. Pas heqjes së mitrës, vagina duhet të fiksohet mirë nga strukturat mbështetëse të legenit. Nëse kjo mbështetje dobësohet me kalimin e kohës, pjesa e sipërme e vaginës fillon të zbresë drejt hyrjes së saj.

Ky prolaps nuk është i shpeshtë, por kur shfaqet mund të shkaktojë shqetësime të mëdha dhe të ndikojë ndjeshëm në cilësinë e jetës.

Pse ndodh prolapsi i kupolës vaginale?

Shkaku kryesor është dobësimi i ligamenteve dhe muskujve që mbështesin pjesën e sipërme të vaginës. Ky dobësim mund të jetë pasojë e:

•          histerektomisë;

•          prolapsit të mëparshëm të mitrës;

•          lindjeve vaginale;

•          menopauzës;

•          plakjes së indeve;

•          mbipeshës;

•          kollës ose kapsllëkut kronik;

•          ngritjes së shpeshtë të peshave.

Rreziku është më i madh tek gratë që kanë kryer histerektomi për prolaps uterin.

Cilat janë simptomat?

Simptoma kryesore është ndjesia se “diçka po del” nga vagina.

Shenja të tjera janë:

•          rëndesë ose presion në legen;

•          fryrje në hyrje të vaginës;

•          parehati gjatë ecjes ose qëndrimit në këmbë;

•          vështirësi gjatë urinimit;

•          vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          parehati ose dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale.

Shumica e grave thonë se shqetësimet shtohen në fund të ditës dhe pakësohen pas pushimit.

Si vendoset diagnoza?

Diagnoza është zakonisht e thjeshtë. Mjeku e vendos gjatë kontrollit gjinekologjik, duke vlerësuar pozicionin e kupolës vaginale në qetësi dhe gjatë sforcimit.

Gjatë ekzaminimit kontrollohet edhe nëse bashkëekzistojnë cistocela, rektocela ose enterocela, pasi këto gjendje shpesh shoqërojnë njëra-tjetrën.

Si trajtohet?

Trajtimi varet nga shkalla e prolapsit dhe nga simptomat.

Në rastet e lehta mund të rekomandohen:

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia e dyshemesë pelvike;

•          pesarët vaginalë;

•          shmangia e ngritjes së peshave dhe trajtimi i kapsllëkut.

Kur prolapsi është i avancuar ose simptomat ndikojnë në jetën e përditshme, trajtimi më i mirë është operacioni.

Qëllimi i operacionit është të rikthejë kupolën vaginale në pozicionin e saj normal dhe ta fiksojë atë në mënyrë të sigurt, duke rivendosur mbështetjen e dyshemesë pelvike. Nëse pacientja ka edhe cistocelë, rektocelë ose enterocelë, zakonisht të gjitha korrigjohen gjatë të njëjtës ndërhyrje.

A mund të parandalohet?

Jo gjithmonë. Megjithatë, rreziku mund të ulet nëse gjatë histerektomisë kryhet një fiksim i mirë i kupolës vaginale. Po ashtu, mbajtja e peshës normale, trajtimi i kapsllëkut kronik dhe shmangia e ngritjes së peshave ndihmojnë në ruajtjen e rezultateve afatgjata.

Përmbledhje

Prolapsi i kupolës vaginale është një komplikacion që mund të shfaqet pas histerektomisë. Ai shkakton ndjesinë e zbritjes së një mase në vaginë, rëndesë në legen dhe shqetësime gjatë aktiviteteve të përditshme. Diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i duhur mund të rikthejnë anatomisë normale të legenit dhe të përmirësojnë ndjeshëm cilësinë e jetës.

Mendoj se ky stil është shumë më afër mënyrës si shkruan ti në KLINIKA TRADITA: i qartë, praktik, i kuptueshëm për pacientet dhe njëkohësisht i besueshëm për Google.

Shkallët e prolapsit

Jo të gjitha gratë me prolaps kanë të njëjtën gjendje. Tek disa, mitra zbret vetëm pak dhe nuk shkakton shqetësime, ndërsa tek të tjera mund të dalë pjesërisht ose plotësisht jashtë vaginës.

Për këtë arsye, prolapsi ndahet në katër shkallë. Përcaktimi i shkallës së prolapsit ndihmon mjekun të zgjedhë trajtimin më të përshtatshëm për çdo paciente.

Prolapsi mitres i shkallës I

Kjo është forma më e lehtë e prolapsit. Mitra ka filluar të zbresë, por ende ndodhet larg hyrjes së vaginës.

Shumë gra nuk kanë asnjë simptomë. Të tjera mund të ndiejnë:

•          rëndesë të lehtë në fund të barkut;

•          presion në legen;

•          lodhje pas qëndrimit të gjatë në këmbë.

Në shumicën e rasteve, prolapsi zbulohet gjatë një kontrolli gjinekologjik rutinë.

Prolapsi mitres i shkallës II

Në këtë fazë, qafa e mitrës arrin deri në hyrjen e vaginës ose shumë pranë saj.

Simptomat janë më të dukshme dhe mund të përfshijnë:

•          ndjesinë sikur diçka po zbret;

•          rëndesë në legen;

•          parehati gjatë ecjes;

•          vështirësi në urinim ose urinim të shpeshtë.

Në këtë fazë shumë gra vendosin të kërkojnë ndihmë mjekësore.

Prolapsi mitres i shkallës III

Në prolapsin e shkallës III, qafa e mitrës dhe një pjesë e mitrës dalin jashtë vaginës.

Pacientja mund të vërejë:

•          një masë që del nga vagina;

•          vështirësi gjatë ecjes;

•          irritim ose plagë nga fërkimi me rrobat;

•          probleme me urinimin ose jashtëqitjen;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Në këtë stad, prolapsi ndikon ndjeshëm në cilësinë e jetës.

Prolapsi mitres i shkallës IV

Kjo është forma më e rëndë e prolapsit. E gjithë mitra del jashtë vaginës. Kjo gjendje quhet edhe procidentia uterine.

Përveç simptomave të mësipërme, mund të shfaqen:

•          plagë në sipërfaqen e mitrës;

•          gjakosje;

•          infeksione;

•          vështirësi të mëdha në urinim dhe jashtëqitje;

•          kufizim i aktiviteteve të përditshme.

Në këtë fazë, trajtimi kirurgjikal është zakonisht zgjidhja më e mirë.

Si përcaktohet shkalla e prolapsit?

Shkalla e prolapsit përcaktohet gjatë ekzaminimit gjinekologjik. Mjeku vlerëson sa ka zbritur mitra dhe nëse prolapsi shoqërohet edhe me cistocelë, rektocelë ose enterocelë.

Në qendrat e specializuara përdoret edhe sistemi POP-Q, i cili mat me saktësi pozicionin e organeve pelvike. Ky sistem përdoret kryesisht për planifikimin e trajtimit dhe për studimet shkencore.

Prolapsi mitres – A varet trajtimi vetëm nga shkalla e prolapsit?

Jo. Dy gra me të njëjtën shkallë prolapsi mund të kenë shqetësime të ndryshme. Disa kanë simptoma të lehta, ndërsa të tjera kanë vështirësi të mëdha në jetën e përditshme.

Prandaj, mjeku merr parasysh jo vetëm shkallën e prolapsit, por edhe:

•          moshën e pacientes;

•          simptomat;

•          dëshirën për të ruajtur mitrën;

•          gjendjen e përgjithshme shëndetësore;

•          praninë e inkontinencës urinare ose prolapseve të tjera.

Kështu zgjidhet trajtimi më i përshtatshëm për secilën paciente.

Përmbledhje

Prolapsi mitres ndahet në katër shkallë, nga forma më e lehtë deri te prolapsi i plotë i mitrës. Sa më i avancuar të jetë prolapsi, aq më të theksuara janë simptomat dhe ndikimi në cilësinë e jetës. Përcaktimi i saktë i shkallës së prolapsit është hapi i parë për zgjedhjen e trajtimit më të mirë.

Sa i shpeshtë është prolapsi mitres?

Prolapsi mitres është një nga sëmundjet më të shpeshta gjinekologjike tek gratë, veçanërisht pas moshës 50 vjeç. Megjithëse shumë gra hezitojnë të flasin për këtë problem, ai është shumë më i zakonshëm sesa mendohet.

Mjekët vlerësojnë se miliona gra në mbarë botën jetojnë me një formë të prolapsit të organeve pelvike. Në shumë raste, prolapsi mitres është i lehtë dhe nuk shkakton simptoma, prandaj nuk diagnostikohet.

Kush preket më shpesh nga prolapsi mitres?

Prolapsi mitres mund të shfaqet në çdo moshë, por është më i zakonshëm tek gratë që:

•          kanë lindur me rrugë vaginale;

•          kanë pasur lindje të vështira ose të shumta;

•          janë në menopauzë;

•          janë mbi 50–60 vjeç;

•          janë mbipeshë;

•          vuajnë nga kapsllëku kronik ose kolla kronike;

•          kryejnë punë të rënda fizike.

Rreziku rritet me kalimin e viteve, sepse muskujt dhe ligamentet e legenit humbasin gradualisht forcën dhe elasticitetin.

A është prolapsi mitres pjesë normale e plakjes?

Jo. Edhe pse prolapsi mitres është më i shpeshtë tek gratë e moshuara, ai nuk duhet të konsiderohet si një pasojë normale e moshës.

Shumë gra mendojnë se zbritja e mitrës (prolapsi mitres) është diçka që “duhet ta durojnë”, por kjo nuk është e vërtetë.

Sot ekzistojnë metoda të sigurta dhe efektive për trajtimin e prolapsit, të cilat mund të përmirësojnë ndjeshëm cilësinë e jetës.

Prolapsi mitres – A është gjithmonë i nevojshëm trajtimi?

Jo. Jo çdo prolaps kërkon operacion.

Nëse prolapsi mitres është i lehtë dhe nuk shkakton shqetësime, mjafton kontrolli periodik dhe ndjekja e këshillave të mjekut.

Trajtimi bëhet i nevojshëm kur prolapsi mitres shkakton:

•          ndjesinë e një mase që del nga vagina;

•          vështirësi në urinim;

•          probleme gjatë jashtëqitjes;

•          parehati gjatë ecjes ose aktiviteteve të përditshme;

•          ndikim në jetën seksuale.

Prolapsi mitres – Pse shumë gra nuk kërkojnë ndihmë?

Shumë paciente ndihen në siklet të flasin për këtë problem. Disa besojnë se prolapsi mitres është një pasojë normale e lindjeve ose e plakjes, ndërsa të tjera kanë frikë nga operacioni.

Për këtë arsye, shumë gra jetojnë për vite me radhë me simptoma nga prolapsi mitres që mund të trajtohen me sukses.

Prolapsi mitres – Kur duhet të konsultoheni me mjekun?

Nëse ndieni rëndesë në legen, një fryrje në vaginë ose keni probleme me urinimin apo jashtëqitjen, është e rëndësishme të konsultoheni me një urogjinekolog. Sa më herët të vendoset diagnoza, aq më të mëdha janë mundësitë për një trajtim të suksesshëm.

Përmbledhje

Prolapsi mitres është një sëmundje e zakonshme, veçanërisht tek gratë pas menopauzës. Megjithëse prolapsi mitres nuk përbën rrezik për jetën, ai mund të ndikojë ndjeshëm në cilësinë e saj. Diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i duhur ndihmojnë shumicën e grave të rikthehen në aktivitetet e tyre normale dhe të jetojnë pa shqetësimet që shkakton prolapsi.

Shkaqet dhe faktorët e rrezikut

Prolapsi mitres nuk shkaktohet nga një faktor i vetëm. Në shumicën e rasteve, prolapsi mitres zhvillohet si rezultat i dobësimit gradual të muskujve, ligamenteve dhe indeve që mbështesin mitrën. Ky proces mund të zgjasë shumë vite dhe zakonisht ndodh nga veprimi i disa faktorëve njëkohësisht.

Njohja e këtyre faktorëve është e rëndësishme, sepse disa prej tyre mund të parandalohen ose të trajtohen në kohë.

Lindjet vaginale

Lindja vaginale është faktori më i rëndësishëm i rrezikut për prolapsin uterin. Gjatë lindjes, muskujt dhe ligamentet e dyshemesë pelvike shtrihen shumë për të lejuar kalimin e foshnjës. Sa më shumë lindje vaginale të ketë pasur një grua, aq më i madh është rreziku për zhvillimin e prolapsit. Rreziku rritet edhe më tepër pas lindjeve të vështira, lindjeve me foshnjë të madhe ose përdorimit të pincës apo vakumit. Prandaj prolapsi mitres ndikohet shume nga lindjet vaginale te sforcuara

Mosha

Me kalimin e viteve, muskujt dhe ligamentet humbasin gradualisht forcën dhe elasticitetin. Për këtë arsye, prolapsi mitres është më i zakonshëm tek gratë mbi moshën 50 vjeç.

Menopauza

Pas menopauzës bie niveli i estrogjenit, hormon që ndihmon në ruajtjen e forcës dhe elasticitetit të indeve. Si pasojë, strukturat mbështetëse të legenit bëhen më të dobëta dhe prolapsi mitres mund të shfaqet ose të përkeqësohet.

Mbipesha

Pesha e tepërt rrit vazhdimisht presionin mbi dyshemenë pelvike. Me kalimin e kohës, ky presion dobëson strukturat mbështetëse dhe favorizon zbritjen e organeve pelvike. Ky faktor ndikon te prolapsi mitres

Kapsllëku kronik

Sforcimi i përsëritur gjatë jashtëqitjes ushtron presion të madh mbi legenin. Nëse kjo gjendje vazhdon për vite me radhë, rreziku për prolaps rritet ndjeshëm. Prandaj prolapsi mitres perkeqesohet nga kapslleku

Kolla kronike

Gratë që vuajnë nga kolla kronike, si duhanpirëset ose ato me sëmundje kronike të mushkërive, ushtrojnë vazhdimisht presion mbi dyshemenë pelvike. Edhe ky është një faktor i rëndësishëm rreziku. Prandaj prolapsi mitres eshte nje arsye per te lene duhanin dhe per te permiresuar kollen kronike

Ngritja e shpeshtë e peshave

Punët që kërkojnë ngritje të vazhdueshme të peshave të rënda, si në punë apo në shtëpi, rrisin presionin brenda barkut dhe mund të përshpejtojnë zhvillimin e prolapsit. Prandaj prolapsi i mitres ndikon ne moslejimin e ngritjeve te peshave te renda

Dobësia e lindur e indit lidhor

Disa gra kanë inde lidhore më të dobëta për shkak të trashëgimisë. Prolapsi mitres ne Këto gra mund të zhvillohet edhe pas një ose dy lindjeve, ose madje pa pasur lindur fare.

Operacionet në legen

Disa ndërhyrje kirurgjikale, veçanërisht histerektomia, mund të ndryshojnë mbështetjen normale të organeve pelvike. Nëse nuk rikrijohet një mbështetje e mirë anatomike, me kalimin e kohës mund të zhvillohet prolapsi i kupolës vaginale.

Faktorë të tjerë

Edhe faktorë të tjerë mund të ndikojnë në zhvillimin e prolapsit, Prolapsi mitres ndikohet nga faktoret e meposhtem si:

•          mungesa e aktivitetit fizik;

•          dobësimi i muskujve me plakjen;

•          sëmundjet neurologjike që prekin funksionin e muskujve;

•          operacionet e mëparshme për prolaps, të cilat mund të rikthehen me kalimin e kohës.

Prolapsi mitres – A mund të parandalohet prolapsi?

Jo të gjithë faktorët e rrezikut mund të shmangen. Nuk mund të ndryshojmë moshën, trashëgiminë apo lindjet e mëparshme.

Megjithatë, shumë faktorë mund të kontrollohen. Prolapsi mitres lehtesohet nga Mbajtja e një peshe normale, trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike, shmangia e ngritjes së peshave të rënda dhe forcimi i muskujve të dyshemesë pelvike mund të ndihmojnë në uljen e rrezikut të prolapsit ose në ngadalësimin e përparimit të tij.

Përmbledhje

Prolapsi mitres është rezultat i veprimit të disa faktorëve që dobësojnë mbështetjen e mitrës. Lindjet vaginale, mosha, menopauza, mbipesha, kapsllëku kronik dhe ngritja e peshave janë ndër shkaqet më të rëndësishme. Njohja dhe kontrolli i faktorëve të rrezikut është një hap i rëndësishëm në parandalimin dhe trajtimin e kësaj sëmundjeje.

Shenjat dhe simptomat – prolapsi mitres

Prolapsi mitres – Shenjat dhe simptomat e prolapsit ndryshojnë nga një grua te tjetra. Disa gra nuk kanë asnjë shqetësim dhe prolapsi zbulohet rastësisht gjatë një kontrolli gjinekologjik. Të tjera kanë simptoma që ndikojnë ndjeshëm në aktivitetet e përditshme dhe në cilësinë e jetës.

Në përgjithësi, sa më i avancuar të jetë prolapsi mitres, aq më të theksuara janë simptomat. Megjithatë, kjo nuk është gjithmonë e vërtetë. Prolapsi mitres – Edhe një prolaps i lehtë mund të shkaktojë shqetësime të mëdha, ndërsa një prolaps më i rëndë mund të japë pak simptoma.

Ndjesia e një mase në vaginë

Kjo është simptoma më karakteristike e prolapsit uterin.

Shumë gra e përshkruajnë si:

•          “Më duket sikur diçka po del nga vagina.”

•          “Ndiej një top ose fryrje.”

•          “Kam ndjesinë sikur jam ulur mbi një top.”

Në fazat e avancuara, masa mund të shihet ose të preket jashtë vaginës.

Rëndesë ose presion në legen

Shumë paciente ndiejnë rëndesë në fund të barkut ose në legen. Kjo ndjesi zakonisht shtohet:

•          pas qëndrimit të gjatë në këmbë;

•          pas ecjes;

•          pas ngritjes së peshave;

•          në fund të ditës.

Pas pushimit ose shtrirjes, simptomat shpesh lehtësohen.

Dhimbje në fund të shpinës

Disa gra ankohen për dhimbje të lehta në pjesën e poshtme të shpinës. Kjo dhimbje lidhet me tërheqjen që prolapsi ushtron mbi ligamentet dhe strukturat mbështetëse të legenit.

Probleme me urinimin

Kur prolapsi mitres shoqërohet me cistocelë, mund të shfaqen:

•          urinim i shpeshtë;

•          vështirësi në fillimin e urinimit;

•          ndjesia se fshikëza nuk zbrazet plotësisht;

•          rrjedhje e pavullnetshme e urinës;

•          infeksione urinare të përsëritura.

Disa gra duhet të ndryshojnë pozicionin e trupit për të urinuar plotësisht.

Probleme me jashtëqitjen

Nëse prolapsi mitres shoqërohet me rektocelë, mund të shfaqen:

•          kapsllëk;

•          vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          ndjesia e zbrazjes jo të plotë të zorrës;

•          nevoja për të shtypur me gisht murin e pasmë të vaginës për të lehtësuar jashtëqitjen.

Prolapsi mitres – Parehati gjatë marrëdhënieve seksuale

Disa gra ndiejnë parehati ose dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale. Të tjera shmangin kontaktet intime për shkak të ndjesisë së masës që del nga vagina ose për shkak të pasigurisë që u krijon prolapsi.

Është e rëndësishme të dini se trajtimi i prolapsit mund të përmirësojë ndjeshëm jetën seksuale tek shumë paciente.

Gjakosje ose plagë

Kur prolapsi mitres është shumë i avancuar dhe mitra qëndron jashtë vaginës për një kohë të gjatë, mukoza mund të irritohet nga fërkimi me të brendshmet ose me rrobat.

Kjo mund të shkaktojë:

•          gjakosje të lehtë;

•          plagë sipërfaqësore;

•          sekrecione vaginale;

•          infeksione.

Si ndikojnë simptomat në jetën e përditshme?

Për shumë gra, prolapsi mitres nuk është vetëm një problem anatomik. Ai mund të ndikojë në:

•          ecjen;

•          punët e përditshme;

•          aktivitetin fizik;

•          udhëtimet;

•          jetën seksuale;

•          vetëbesimin dhe mirëqenien emocionale.

Për këtë arsye, prolapsi mitres nuk duhet të neglizhohet, sidomos kur simptomat bëhen të vazhdueshme.

Kur duhet të konsultoheni me mjekun?

Duhet të kërkoni një konsultë me urogjinekologun nëse:

•          ndieni një fryrje ose masë në vaginë;

•          keni rëndesë të vazhdueshme në legen;

•          keni probleme me urinimin ose jashtëqitjen;

•          vini re gjakosje ose plagë në zonën vaginale;

•          simptomat pengojnë aktivitetet tuaja të përditshme.

Sa më herët të vendoset diagnoza, aq më të mëdha janë mundësitë për një trajtim të suksesshëm.

Përmbledhje

Prolapsi uterin – Shenjat dhe simptomat e prolapsit uterin ndryshojnë nga një grua te tjetra. Simptomat më të zakonshme janë ndjesia e një mase që del nga vagina, rëndesa në legen, problemet me urinimin ose jashtëqitjen dhe parehatia gjatë marrëdhënieve seksuale. Njohja e këtyre shenjave dhe konsultimi në kohë me mjekun ndihmojnë në diagnostikimin e hershëm dhe zgjedhjen e trajtimit më të përshtatshëm.

Prolapsi uterin – Si vendoset diagnoza e prolapsit mitres?

Prolapsi mitres – Vendosja e diagnozës së prolapsit mitres është, në shumicën e rasteve, e thjeshtë. Ajo bazohet kryesisht në bisedën me pacienten dhe në ekzaminimin gjinekologjik. Shumica e grave nuk kanë nevojë për analiza të shumta ose ekzaminime të ndërlikuara.

Prolapsi mitres Qëllimi i diagnozës nuk është vetëm të konfirmojë praninë e prolapsit, por edhe të përcaktojë llojin, shkallën dhe nëse janë të prekura edhe organe të tjera të legenit.

Biseda me pacienten

Vizita fillon me një bisedë të detajuar. Mjeku pyet për:

•          shqetësimet që ka pacientja;

•          kohën kur kanë filluar simptomat;

•          nëse ndien një masë që del nga vagina;

•          problemet me urinimin;

•          vështirësitë gjatë jashtëqitjes;

•          shqetësimet gjatë marrëdhënieve seksuale;

•          numrin dhe mënyrën e lindjeve;

•          operacionet e mëparshme gjinekologjike.

Këto të dhëna ndihmojnë në krijimin e një ideje të qartë për problemin.

Ekzaminimi gjinekologjik

Ekzaminimi gjinekologjik është hapi më i rëndësishëm në vendosjen e diagnozës Prolapsi mitres

Gjatë kontrollit, mjeku vlerëson:

•          pozicionin e mitrës;

•          praninë e cistocelës;

•          praninë e rektocelës;

•          praninë e enterocelës;

•          gjendjen e kupolës vaginale tek gratë që kanë kryer histerektomi.

Pacientes i kërkohet të kollitet ose të sforcohet, sepse prolapsi bëhet më i dukshëm gjatë rritjes së presionit brenda barkut.

Përcaktimi i shkallës së prolapsit

Pas ekzaminimit, mjeku përcakton shkallën e prolapsit.

Kjo është e rëndësishme sepse ndihmon në zgjedhjen e trajtimit më të përshtatshëm dhe në

vlerësimin e rezultateve pas trajtimit.

Vlerësimi i funksionit urinar dhe intestinal

Nëse pacientja ka simptoma urinare ose vështirësi gjatë jashtëqitjes, mjeku i kushton vëmendje edhe funksionit të fshikëzës dhe zorrës.

Kjo ndihmon për të kuptuar nëse simptomat lidhen me prolapsin ose me një problem tjetër që kërkon trajtim.

Kur nevojiten ekzaminime shtesë?

Në shumicën e rasteve nuk janë të nevojshme. Megjithatë, në situata të veçanta, mjeku mund të rekomandojë ekzaminime të tjera për të plotësuar vlerësimin ose për të planifikuar trajtimin.

Këto ekzaminime janë të dobishme sidomos kur prolapsi shoqërohet me inkontinencë urinare, vështirësi të mëdha në urinim, prolapse të përsëritura ose raste më të ndërlikuara.

Pse është e rëndësishme diagnoza e saktë?

Jo të gjitha prolapset trajtohen në të njëjtën mënyrë. Dy gra mund të kenë simptoma të ngjashme, por probleme anatomike të ndryshme.

Prandaj, diagnoza e saktë i lejon mjekut të zgjedhë trajtimin më të përshtatshëm për secilën paciente, duke shmangur trajtimet e panevojshme dhe duke rritur mundësinë e një rezultati të mirë.

Përmbledhje

Diagnoza e prolapsit uterin bazohet kryesisht në bisedën me pacienten dhe në ekzaminimin gjinekologjik.

Gjatë vizitës, mjeku përcakton llojin dhe shkallën e prolapsit, si edhe kontrollon nëse janë të prekura organe të tjera të legenit. Një diagnozë e saktë është hapi i parë drejt zgjedhjes së trajtimit më të mirë dhe rikthimit të cilësisë së jetës.

Çfarë analizash dhe ekzaminimesh duhen?

Shumica e grave me prolaps uterin nuk kanë nevojë për shumë analiza ose ekzaminime. Në pjesën më të madhe të rasteve, diagnoza vendoset vetëm me vizitën gjinekologjike.

Megjithatë, në disa raste, mjeku mund

të rekomandojë analiza ose ekzaminime shtesë për të vlerësuar më mirë gjendjen e pacientes, për të zbuluar probleme të tjera shoqëruese ose për të planifikuar trajtimin kirurgjikal.

Analizat e gjakut

Nëse planifikohet një operacion, zakonisht kryhen analizat rutinë para operacionit, si:

•          hemograma;

•          glicemia;

•          analiza e funksionit të veshkave;

•          koagulimi i gjakut;

•          grupi i gjakut, kur është e nevojshme.

Këto analiza ndihmojnë në vlerësimin e gjendjes së përgjithshme shëndetësore.

Analiza e urinës

Analiza e urinës është e rëndësishme, sidomos kur pacientja ka:

•          djegie gjatë urinimit;

•          urinim të shpeshtë;

•          infeksione urinare të përsëritura;

•          vështirësi në urinim.

Nëse dyshohet për infeksion urinar, mund të kërkohet edhe urinokultura.

Ekografia

Ekografia pelvike përdoret për të vlerësuar:

•          mitrën;

•          vezoret;

•          fshikëzën urinare;

•          organet e tjera të legenit.

Edhe pse nuk vendos diagnozën e prolapsit, ajo ndihmon në përjashtimin e sëmundjeve të tjera që mund të japin simptoma të ngjashme.

Matja e urinës së mbetur

Në disa paciente matet sasia e urinës që mbetet në fshikëz pas urinimit.

Ky ekzaminim ndihmon për të kuptuar nëse prolapsi po pengon zbrazjen normale të fshikëzës.

Ekzaminimi urodinamik

Jo çdo grua ka nevojë për ekzaminim urodinamik.

Ai rekomandohet kryesisht kur:

•          ekziston inkontinencë urinare;

•          pacientja ka vështirësi të mëdha në urinim;

•          planifikohet kirurgjia për prolaps dhe dyshohet për çrregullime të funksionit të fshikëzës.

Ky ekzaminim jep informacion të rëndësishëm për mënyrën se si funksionojnë fshikëza dhe uretra.

Cistoskopia

Në raste të veçanta, mjeku mund të rekomandojë cistoskopinë për të parë nga brenda fshikëzën urinare dhe uretrën.

Ky ekzaminim nuk është pjesë e vlerësimit rutinë të prolapsit, por përdoret vetëm kur ka indikacione të veçanta.

Rezonanca magnetike (MRI)

Rezonanca magnetike përdoret rrallë në diagnostikimin e prolapsit.

Ajo mund të jetë e dobishme në rastet e ndërlikuara ose kur mjeku ka nevojë për informacion më të detajuar mbi anatomisë e dyshemesë pelvike.

A kanë nevojë të gjitha pacientet për këto ekzaminime?

Jo.

Në shumicën e rasteve mjaftojnë:

•          vizita gjinekologjike;

•          ekzaminimi klinik;

•          ekografia pelvike, kur është e nevojshme.

Ekzaminimet e tjera kryhen vetëm në raste të përzgjedhura dhe sipas gjykimit të mjekut.

Përmbledhje

Shumica e grave me prolaps uterin nuk kanë nevojë për ekzaminime të shumta. Vizita gjinekologjike mbetet metoda më e rëndësishme për vendosjen e diagnozës. Analizat dhe ekzaminimet shtesë rekomandohen vetëm kur ka simptoma urinare, prolaps të ndërlikuar ose kur planifikohet trajtimi kirurgjikal. Qëllimi i tyre është të ndihmojnë mjekun të zgjedhë trajtimin më të sigurt dhe më të përshtatshëm për çdo paciente.

Trajtimi i prolapsit uterin pa operacion

Jo çdo grua me prolaps uterin ka nevojë për operacion. Nëse prolapsi është i lehtë ose simptomat janë të pakta, trajtimi pa operacion mund të jetë një zgjedhje e mirë.

Qëllimi i këtij trajtimi është të lehtësojë simptomat, të ngadalësojë përparimin e prolapsit dhe të përmirësojë cilësinë e jetës. Është e rëndësishme të kuptohet se trajtimi konservativ nuk e rikthen mitrën në pozicionin e saj normal, por mund të ndihmojë shumë gra të jetojnë më mirë pa pasur nevojë për ndërhyrje kirurgjikale.

Kur rekomandohet trajtimi pa operacion?

Ky trajtim mund të rekomandohet kur:

•          prolapsi është në fazat e hershme;

•          simptomat janë të lehta;

•          pacientja nuk dëshiron të operohet;

•          operacioni paraqet rrezik për shkak të sëmundjeve të tjera;

•          pacientja planifikon një shtatzëni në të ardhmen.

Ushtrimet e dyshemesë pelvike

Forcimi i muskujve të dyshemesë pelvike është një nga mënyrat më të rëndësishme për të trajtuar prolapsin në fazat e hershme.

Këto ushtrime ndihmojnë në:

•          përmirësimin e mbështetjes së organeve pelvike;

•          lehtësimin e disa simptomave;

•          përmirësimin e kontrollit të urinës tek gratë që kanë edhe inkontinencë.

Për rezultate më të mira, ushtrimet duhet të mësohen dhe të kryhen në mënyrën e duhur.

Fizioterapia e dyshemesë pelvike

Në shumë raste, fizioterapia është më efektive se ushtrimet e bëra pa mbikëqyrje.

Fizioterapisti i specializuar ndihmon pacienten të:

•          identifikojë muskujt e duhur;

•          mësojë teknikën e saktë të ushtrimeve;

•          përmirësojë forcën dhe koordinimin e muskujve të legenit.

Pesarët vaginalë

Pesari është një pajisje silikoni që vendoset në vaginë për të mbështetur mitrën dhe organet e tjera pelvike.

Ai mund të jetë një zgjidhje e mirë për gratë që:

•          nuk mund të operohen;

•          nuk dëshirojnë operacion;

•          kanë nevojë për një zgjidhje të përkohshme.

Pesari nuk e shëron prolapsin, por mund të lehtësojë ndjeshëm simptomat.

Ndryshimi i stilit të jetës

Disa ndryshime të thjeshta mund të ndihmojnë në ngadalësimin e përparimit të prolapsit.

Rekomandohet:

•          mbajtja e një peshe trupore normale;

•          trajtimi i kapsllëkut;

•          trajtimi i kollës kronike;

•          shmangia e ngritjes së peshave të rënda;

•          aktiviteti fizik i rregullt, sipas këshillës së mjekut.

Trajtimi lokal me estrogjen

Tek gratë pas menopauzës, mjeku mund të rekomandojë estrogjen vaginal në formë kremi, ovulash ose unaze vaginale.

Ky trajtim mund të përmirësojë cilësinë e mukozës vaginale, të zvogëlojë tharjen dhe të rrisë rehatinë, veçanërisht tek gratë që përdorin pesar.

Është e rëndësishme të theksohet se estrogjeni nuk e korrigjon prolapsin, por mund të ndihmojë në lehtësimin e disa simptomave.

Kur nuk mjafton trajtimi pa operacion?

Nëse prolapsi është i avancuar ose simptomat ndikojnë ndjeshëm në jetën e përditshme, trajtimi konservativ zakonisht nuk është i mjaftueshëm.

Në këto raste, mjeku mund të rekomandojë trajtim kirurgjikal për të rikthyer organet pelvike në pozicionin e tyre normal.

Përmbledhje

Trajtimi pa operacion është një zgjedhje e mirë për shumë gra me prolaps të lehtë ose me simptoma të kufizuara. Ushtrimet e dyshemesë pelvike, fizioterapia, pesarët vaginalë dhe ndryshimet në stilin e jetës mund të ndihmojnë në lehtësimin e simptomave dhe në ngadalësimin e përparimit të sëmundjes. Kur këto masa nuk japin rezultat ose prolapsi është i avancuar, duhet të merret në konsideratë trajtimi kirurgjikal.

Ushtrimet e Kegelit

Ushtrimet e Kegelit janë ushtrime që forcojnë muskujt e dyshemesë pelvike. Këta muskuj mbështesin mitrën, fshikëzën urinare dhe rektumin, ndaj luajnë një rol të rëndësishëm në parandalimin dhe trajtimin e prolapsit.

Këto ushtrime janë më të dobishme tek gratë me prolaps të lehtë ose në fazat e hershme të sëmundjes. Ato mund të ndihmojnë edhe gratë që kanë inkontinencë urinare ose që duan të forcojnë dyshemenë pelvike pas lindjes.

Si funksionojnë ushtrimet e Kegelit?

Kur muskujt e dyshemesë pelvike forcohen, ata mbështesin më mirë organet pelvike dhe përballojnë më mirë presionin që krijohet gjatë kollës, teshtimës, ngritjes së peshave ose aktivitetit fizik.

Është e rëndësishme të dini se ushtrimet e Kegelit nuk e rikthejnë mitrën në pozicionin normal, por mund të zvogëlojnë simptomat dhe të ngadalësojnë përparimin e prolapsit.

Si të gjeni muskujt e duhur?

Për të bërë ushtrimet në mënyrë korrekte, duhet të kontraktoni muskujt që përdorni për të ndaluar rrjedhjen e urinës ose për të mbajtur gazrat.

Gjatë ushtrimeve:

•          mos shtrëngoni barkun;

•          mos shtrëngoni vithet;

•          mos mbani frymën;

•          merrni frymë normalisht.

Nëse nuk jeni e sigurt se po përdorni muskujt e duhur, kërkoni ndihmën e mjekut ose të fizioterapistit.

Si kryhen ushtrimet?

Një mënyrë e thjeshtë është:

•          shtrëngoni muskujt e dyshemesë pelvike për 5 sekonda;

•          relaksojini për 5 sekonda;

•          përsëriteni 10 herë.

Ky cikël mund të kryhet 3 herë në ditë.

Me kalimin e kohës, muskujt forcohen dhe ushtrimet bëhen më të lehta.

Kur shfaqen rezultatet?

Rezultatet nuk janë të menjëhershme.

Shumica e grave vënë re përmirësim pas 2–3 muajsh ushtrimesh të rregullta. Për të ruajtur efektin, ushtrimet duhet të vazhdojnë edhe pasi simptomat të jenë përmirësuar.

Kush përfiton më shumë?

Ushtrimet e Kegelit janë veçanërisht të dobishme për gratë:

•          me prolaps të lehtë;

•          pas lindjes;

•          me inkontinencë urinare;

•          pas trajtimit kirurgjikal, sipas këshillës së mjekut;

•          që duan të parandalojnë dobësimin e dyshemesë pelvike.

Kur nuk mjaftojnë ushtrimet?

Nëse prolapsi është i avancuar, ushtrimet e Kegelit zakonisht nuk mjaftojnë për të zgjidhur problemin. Në këto raste, ato mund të lehtësojnë disa simptoma, por nuk e korrigjojnë prolapsin.

Mjeku mund të rekomandojë trajtime të tjera, si përdorimin e pesarit ose trajtimin kirurgjikal.

Gabimet më të shpeshta

Shumë gra mendojnë se po bëjnë ushtrimet e Kegelit, por në të vërtetë kontraktojnë muskujt e barkut, të vitheve ose të kofshëve.

Për këtë arsye, është e rëndësishme që teknika të mësohet siç duhet. Ushtrimet e kryera gabim japin pak ose aspak përfitim.

Përmbledhje

Ushtrimet e Kegelit janë një mënyrë e thjeshtë dhe e sigurt për të forcuar muskujt e dyshemesë pelvike. Ato janë më efektive tek gratë me prolaps të lehtë dhe mund të ndihmojnë në lehtësimin e simptomave, përmirësimin e kontrollit të urinës dhe ngadalësimin e përparimit të

prolapsit. Për rezultate të mira, ushtrimet duhet të kryhen rregullisht dhe me teknikën e duhur.

Fizioterapia e dyshemesë pelvike

Fizioterapia e dyshemesë pelvike është një nga metodat më efektive të trajtimit pa operacion për gratë me prolaps uterin në fazat e hershme. Ajo synon të forcojë muskujt që mbështesin mitrën, fshikëzën urinare dhe rektumin, duke përmirësuar funksionin e tyre dhe duke lehtësuar simptomat.

Sot, fizioterapia e dyshemesë pelvike konsiderohet pjesë e rëndësishme e trajtimit të prolapsit dhe rekomandohet në shumë raste, si para ashtu edhe pas operacionit.

Çfarë është fizioterapia e dyshemesë pelvike?

Është një program ushtrimesh dhe teknikash të drejtuara nga një fizioterapist i trajnuar në rehabilitimin e dyshemesë pelvike.

Qëllimi është:

•          të forcohen muskujt e legenit;

•          të përmirësohet koordinimi i tyre;

•          të zvogëlohen simptomat e prolapsit;

•          të përmirësohet kontrolli i urinës dhe i jashtëqitjes.

Si zhvillohet trajtimi?

Fillimisht, fizioterapisti vlerëson forcën dhe funksionin e muskujve të dyshemesë pelvike.

Më pas hartohet një program individual, i cili mund të përfshijë:

•          ushtrime të personalizuara;

•          mësimin e teknikës së saktë të ushtrimeve të Kegelit;

•          ushtrime për frymëmarrjen dhe koordinimin e muskujve;

•          këshilla për aktivitetet e përditshme që mbrojnë dyshemenë pelvike.

Në disa qendra përdoren edhe pajisje të posaçme për të ndihmuar rehabilitimin e muskujve.

Kush përfiton më shumë?

Fizioterapia rekomandohet veçanërisht për gratë:

•          me prolaps të lehtë ose të moderuar;

•          me inkontinencë urinare;

•          pas lindjes;

•          para trajtimit kirurgjikal;

•          pas operacionit, për të përmirësuar rikuperimin dhe për të ruajtur rezultatet.

Sa zgjat trajtimi?

Nuk ka një kohë të njëjtë për të gjitha pacientet.

Në përgjithësi, rezultatet fillojnë të shfaqen pas disa javësh, ndërsa përmirësimi maksimal arrihet pas disa muajsh ushtrimesh të rregullta.

Suksesi varet shumë nga angazhimi i pacientes dhe vazhdimësia e ushtrimeve edhe në shtëpi.

A e shëron fizioterapia prolapsin?

Jo.

Fizioterapia nuk e rikthen mitrën në pozicionin e saj normal dhe nuk e zëvendëson operacionin tek gratë me prolaps të avancuar.

Megjithatë, ajo mund të:

•          lehtësojë simptomat;

•          përmirësojë cilësinë e jetës;

•          ngadalësojë përparimin e prolapsit;

•          përmirësojë rezultatet pas operacionit.

Kur nuk mjafton fizioterapia?

Nëse prolapsi është i avancuar ose mitra ka dalë jashtë vaginës, vetëm

fizioterapia zakonisht nuk është e mjaftueshme.

Në këto raste, mjeku mund të rekomandojë trajtime të tjera, si përdorimin e pesarit ose ndërhyrjen kirurgjikale.

Përmbledhje

Fizioterapia e dyshemesë pelvike është një metodë e sigurt dhe efektive për trajtimin konservativ të prolapsit uterin. Ajo ndihmon në forcimin e muskujve të legenit, lehtëson simptomat dhe përmirëson cilësinë e jetës. Kur kombinohet me ushtrime të rregullta dhe ndryshime në stilin e jetës, mund të japë rezultate shumë të mira, sidomos tek gratë me prolaps në fazat e hershme.

Pesarët vaginalë

Pesarët vaginalë janë pajisje mjekësore, zakonisht prej silikoni, që vendosen në vaginë për të mbështetur mitrën dhe organet e tjera pelvike. Ata janë një nga metodat më të përdorura të trajtimit pa operacion për prolapsin uterin.

Përdorimi i pesarit nuk e shëron prolapsin, por mund të lehtësojë ndjeshëm simptomat dhe t’i lejojë pacientes të vazhdojë aktivitetet e saj të përditshme pa shqetësime.

Kur rekomandohet përdorimi i pesarit?

Pesari mund të jetë një zgjedhje e mirë kur:

•          prolapsi shkakton simptoma, por pacientja nuk dëshiron operacion;

•          operacioni nuk rekomandohet për shkak të moshës ose sëmundjeve të tjera;

•          pacientja dëshiron ta shtyjë operacionin për një periudhë të mëvonshme;

•          prolapsi shfaqet gjatë ose pas shtatzënisë;

•          nevojitet një zgjidhje e përkohshme.

Shumë gra e përdorin pesarin për vite me radhë me rezultate të mira.

Si funksionon pesari?

Pesari vendoset brenda vaginës dhe krijon një mbështetje për mitrën, fshikëzën urinare ose organet e tjera që kanë zbritur.

Kur është zgjedhur me madhësinë e duhur dhe vendosur siç duhet, ai zakonisht nuk shkakton dhimbje dhe nuk pengon aktivitetet e përditshme.

Llojet e pesarëve

Ekzistojnë shumë lloje pesarësh. Më të përdorurit janë:

•          pesari në formë unaze, i cili përdoret më shpesh tek prolapset e lehta dhe të moderuara;

•          pesari Gellhorn, që përdoret në prolapset më të avancuara;

•          lloje të tjera, të cilat zgjidhen sipas formës dhe shkallës së prolapsit.

Mjeku zgjedh pesarin më të përshtatshëm për çdo paciente.

Vendosja e pesarit

Vendosja është një procedurë e thjeshtë që kryhet gjatë vizitës gjinekologjike.

Pas vendosjes, mjeku kontrollon nëse:

•          pesari qëndron në pozicionin e duhur;

•          pacientja ndihet rehat;

•          urinimi është normal;

•          pesari nuk del gjatë ecjes ose sforcimit.

Ndonjëherë nevojiten disa prova derisa të gjendet madhësia më e përshtatshme.

Kujdesi gjatë përdorimit

Gratë që përdorin pesar duhet të kryejnë kontrolle periodike.

Në varësi të llojit të pesarit dhe aftësisë së pacientes, ai mund të hiqet dhe të pastrohet rregullisht në shtëpi ose gjatë vizitave tek mjeku.

Tek gratë pas menopauzës, mjeku mund të rekomandojë edhe estrogjen vaginal për të mbrojtur mukozën e vaginës.

A ka komplikacione?

Shumica e grave e tolerojnë mirë pesarin.

Megjithatë, nëse nuk kontrollohet rregullisht, mund të shfaqen:

•          sekrecione vaginale;

•          irritim i mukozës;

•          plagë ose ulçera në vaginë;

•          infeksione;

•          rrallë, vështirësi gjatë urinimit.

Për këtë arsye, kontrollet e rregullta janë shumë të rëndësishme.

Kur nuk mjafton pesari?

Nëse prolapsi është shumë i avancuar ose simptomat vazhdojnë pavarësisht përdorimit të pesarit, mjeku mund të rekomandojë trajtim kirurgjikal.

Operacioni është zakonisht zgjidhja më e mirë për gratë që duan një trajtim përfundimtar.

Përmbledhje

Pesarët vaginalë janë një metodë e sigurt dhe efektive për trajtimin konservativ të prolapsit uterin. Ata nuk e shërojnë prolapsin, por mbështesin organet pelvike dhe lehtësojnë simptomat. Kur zgjidhen dhe përdoren siç duhet, mund të përmirësojnë ndjeshëm cilësinë e jetës dhe të shmangin ose të shtyjnë nevojën për operacion.

Procedurat rigjeneruese: elektrostimulacioni, HIFU dhe radiofrekuenca

Vitet e fundit janë zhvilluar metoda të reja që synojnë të përmirësojnë funksionin e dyshemesë pelvike dhe cilësinë e indeve vaginale pa ndërhyrje kirurgjikale. Këto trajtime njihen si procedura rigjeneruese.

Është e rëndësishme të kuptohet se këto metoda nuk e rikthejnë mitrën në pozicionin e saj normal dhe nuk zëvendësojnë operacionin tek gratë me prolaps të avancuar. Ato mund të jenë të dobishme në raste të përzgjedhura, kryesisht për lehtësimin e simptomave dhe përmirësimin e cilësisë së jetës.

Elektrostimulacioni

Elektrostimulacioni përdor impulse elektrike me intensitet të ulët për të stimuluar muskujt e dyshemesë pelvike.

Qëllimi është:

•          të përmirësohet forca e muskujve;

•          të rritet kontrolli i urinimit;

•          të ndihmojë gratë që nuk arrijnë të kryejnë si duhet ushtrimet e Kegelit.

Ky trajtim përdoret më shpesh si pjesë e një programi fizioterapie dhe jo si trajtim i vetëm.

HIFU

HIFU (High-Intensity Focused Ultrasound) përdor energjinë e ultratingujve të fokusuar për të vepruar në shtresat e thella të indeve.

Qëllimi është të stimulohet prodhimi i kolagjenit dhe të përmirësohet cilësia e indeve.

Disa gra raportojnë përmirësim të:

•          ndjesisë së relaksimit vaginal;

•          tharjes vaginale;

•          simptomave të lehta të prolapsit.

Megjithatë, HIFU nuk korrigjon prolapsin anatomik dhe nuk rekomandohet si alternativë ndaj kirurgjisë tek prolapset e moderuara ose të rënda.

Radiofrekuenca

Radiofrekuenca është një metodë që përdor energji termike të kontrolluar për të nxitur rigjenerimin e kolagjenit dhe elastinës në indet vaginale.

Trajtimi mund të ndihmojë në:

•          përmirësimin e elasticitetit të indeve;

•          zvogëlimin e tharjes vaginale;

•          lehtësimin e parehatisë gjatë marrëdhënieve seksuale;

•          përmirësimin e simptomave të lehta të inkontinencës urinare në disa paciente.

Tek gratë me prolaps të lehtë, radiofrekuenca mund të ndihmojë në përmirësimin e disa simptomave, por nuk e ngre mitrën ose organet e tjera pelvike në pozicionin e tyre normal.

Kush mund të përfitojë?

Këto procedura mund të jenë të përshtatshme për gratë:

•          me prolaps të lehtë;

•          në fazat e hershme të dobësimit të dyshemesë pelvike;

•          me atrofi vaginale pas menopauzës;

•          me relaksim vaginal;

•          me simptoma të lehta urinare.

Përpara se të vendoset për një nga këto trajtime, pacientja duhet të vlerësohet nga një urogjinekolog.

Kur nuk rekomandohen?

Këto procedura zakonisht nuk janë zgjidhja e duhur kur:

•          mitra ose organet e tjera kanë dalë jashtë vaginës;

•          prolapsi është i moderuar ose i rëndë;

•          simptomat janë të theksuara dhe ndikojnë në jetën e përditshme.

Në këto raste, trajtimi kirurgjikal ofron rezultate shumë më të mira dhe më të qëndrueshme.

Përmbledhje

Procedurat rigjeneruese, si elektrostimulacioni, HIFU dhe radiofrekuenca, mund të ndihmojnë në përmirësimin e funksionit të dyshemesë pelvike dhe të cilësisë së indeve vaginale tek disa gra. Megjithatë, ato nuk e shërojnë prolapsin uterin dhe nuk zëvendësojnë kirurgjinë kur prolapsi është i avancuar. Zgjedhja e trajtimit duhet të bëhet gjithmonë pas një vlerësimi të kujdesshëm nga mjeku specialist.

Kur nevojitet operacioni?

Jo çdo grua me prolaps uterin ka nevojë për operacion. Shumë paciente me prolaps të lehtë mund të trajtohen me ushtrime, fizioterapi ose pesar vaginal. Megjithatë, kur prolapsi përparon dhe fillon të ndikojë në jetën e përditshme, operacioni bëhet trajtimi më i mirë.

Qëllimi i operacionit nuk është vetëm të ngrejë mitrën ose organet e tjera pelvike në pozicionin e tyre normal, por edhe të rikthejë funksionin normal të legenit dhe të përmirësojë cilësinë ejetës.

Kur rekomandohet operacioni?

Operacioni rekomandohet kur:

•          prolapsi është i moderuar ose i avancuar;

•          mitra ose organet e tjera dalin jashtë vaginës;

•          pacientja ka rëndesë të vazhdueshme në legen;

•          prolapsi pengon ecjen ose aktivitetet e përditshme;

•          ka vështirësi në urinim ose në jashtëqitje;

•          përdorimi i pesarit nuk jep rezultat ose nuk tolerohet;

•          trajtimi konservativ nuk ka përmirësuar simptomat.

Në këto raste, operacioni është zakonisht zgjidhja më efektive.

A duhet të operohet çdo prolaps?

Jo.

Nëse prolapsi nuk shkakton shqetësime dhe nuk ndikon në cilësinë e jetës, zakonisht nuk ka nevojë për operacion. Shumë gra jetojnë për vite me prolaps të lehtë pa pasur nevojë për ndërhyrje kirurgjikale.

Vendimi për operacion merret gjithmonë duke u bazuar te simptomat dhe nevojat e pacientes, jo vetëm te shkalla e prolapsit.

Çfarë merret parasysh përpara operacionit?

Përpara se të vendoset për ndërhyrje kirurgjikale, mjeku vlerëson:

•          moshën e pacientes;

•          gjendjen e përgjithshme shëndetësore;

•          shkallën e prolapsit;

•          organet e prekura;

•          praninë e inkontinencës urinare;

•          nëse pacientja dëshiron të ruajë mitrën;

•          operacionet e mëparshme në legen.

Këta faktorë ndihmojnë në zgjedhjen e metodës më të përshtatshme të trajtimit.

A është operacioni gjithmonë i suksesshëm?

Kirurgjia moderne e prolapsit jep rezultate shumë të mira dhe shumica e grave përjetojnë një përmirësim të ndjeshëm të simptomave.

Megjithatë, si çdo ndërhyrje kirurgjikale, edhe operacioni i prolapsit ka rreziqet dhe kufizimet e veta. Në disa raste, prolapsi mund të rikthehet me kalimin e viteve, sidomos nëse vazhdojnë faktorët që e favorizojnë atë.

Për këtë arsye është e rëndësishme që pacientja të ndjekë këshillat e mjekut edhe pas operacionit.

A mund të zgjidhet operacioni sipas pacientes?

Po. Sot ekzistojnë disa teknika kirurgjikale për trajtimin e prolapsit.

Në shumë raste, pacientja mund të zgjedhë, së bashku me mjekun, nëse dëshiron të ruajë mitrën apo ta heqë atë, në varësi të gjendjes së saj dhe indikacioneve mjekësore.

Mjeku do të shpjegojë avantazhet dhe kufizimet e çdo metode, në mënyrë që vendimi të merret së bashku dhe të jetë i përshtatur për secilën paciente.

Përmbledhje

Operacioni rekomandohet kur prolapsi shkakton simptoma që ndikojnë në jetën e përditshme ose kur trajtimet pa operacion nuk japin rezultat. Vendimi për ndërhyrje kirurgjikale merret gjithmonë individualisht, duke marrë parasysh simptomat, shkallën e prolapsit, moshën, gjendjen

shëndetësore dhe dëshirat e pacientes. Qëllimi i trajtimit është të rikthejë funksionin normal të legenit dhe t’i mundësojë pacientes një jetë aktive dhe pa shqetësime.

Metodat moderne kirurgjikale

Kirurgjia e prolapsit uterin ka përparuar shumë gjatë viteve të fundit. Sot ekzistojnë metoda të sigurta dhe efektive që lejojnë korrigjimin e prolapsit me rezultate shumë të mira dhe rikthim të shpejtë në aktivitetet e përditshme.

Nuk ekziston një operacion i vetëm që është i përshtatshëm për të gjitha gratë. Zgjedhja e metodës varet nga lloji i prolapsit, shkalla e tij, mosha e pacientes, gjendja shëndetësore dhe dëshira për të ruajtur ose jo mitrën.

Kirurgjia vaginale

Për shumë gra, kirurgjia vaginale është zgjedhja më e mirë.

Operacioni kryhet përmes vaginës, pa prerje në bark. Kjo metodë ka disa përparësi:

•          nuk lë shenja në bark;

•          zakonisht shkakton më pak dhimbje;

•          rikuperimi është më i shpejtë;

•          qëndrimi në spital është më i shkurtër.

Për këtë arsye, kirurgjia vaginale përdoret gjerësisht në trajtimin e prolapsit uterin.

Operacionet që ruajnë mitrën

Jo çdo grua me prolaps ka nevojë të heqë mitrën.

Sot ekzistojnë teknika që e ngrejnë dhe e fiksojnë mitrën në pozicionin e saj normal, duke e ruajtur atë. Këto ndërhyrje quhen uteropeksi.

Ruajtja e mitrës mund të jetë një zgjedhje e mirë për gratë që nuk kanë sëmundje të mitrës dhe dëshirojnë ta mbajnë atë.

Histerektomia vaginale

Në disa raste, zgjidhja më e mirë është heqja e mitrës.

Kjo rekomandohet kur:

•          prolapsi është shumë i avancuar;

•          mitra ka sëmundje të tjera, si mioma ose gjakosje të përsëritura;

•          pacientja nuk dëshiron ta ruajë mitrën.

Pas heqjes së mitrës, është shumë e rëndësishme që kupola vaginale të fiksohet mirë për të ulur rrezikun e një prolapsi të ri.

Riparimi i cistocelës dhe rektocelës

Nëse prolapsi shoqërohet me cistocelë ose rektocelë, këto korrigjohen gjatë të njëjtit operacion.

Kjo lejon rikthimin e anatomisë normale të legenit dhe zvogëlon mundësinë që pacientja të ketë nevojë për një operacion tjetër në të ardhmen.

Fiksimi i kupolës vaginale

Tek gratë që kanë kryer histerektomi, mund të jetë e nevojshme ngritja dhe fiksimi i kupolës vaginale.

Qëllimi është të rivendoset mbështetja e pjesës së sipërme të vaginës dhe të parandalohet rikthimi i prolapsit.

A përdoren rrjetat sintetike?

Në të kaluarën, rrjetat sintetike (mesh) janë përdorur shpesh për trajtimin e prolapsit.

Sot përdorimi i tyre përmes vaginës është kufizuar ndjeshëm, sepse në disa paciente janë shoqëruar me komplikacione.

Aktualisht, në shumicën e rasteve preferohen riparimet me indet e vetë pacientes. Në raste të veçanta, mjeku mund të rekomandojë përdorimin e materialeve sintetike, por vetëm kur përfitimet janë më të mëdha se rreziqet.

Si zgjidhet metoda më e mirë?

Nuk ekziston një metodë ideale për të gjitha pacientet.

Mjeku zgjedh trajtimin duke marrë parasysh:

•          llojin dhe shkallën e prolapsit;

•          moshën;

•          gjendjen e përgjithshme shëndetësore;

•          dëshirën për të ruajtur mitrën;

•          praninë e inkontinencës urinare;

•          përvojën e kirurgut.

Qëllimi është të arrihet rezultati më i mirë afatgjatë me rrezikun më të vogël të komplikacioneve.

Përmbledhje

Sot ekzistojnë shumë metoda moderne për trajtimin kirurgjikal të prolapsit uterin. Në shumë raste, operacioni kryhet përmes vaginës, pa prerje në bark dhe me një rikuperim të shpejtë. Zgjedhja e metodës bëhet për çdo paciente në mënyrë individuale, me synimin për të rikthyer mbështetjen normale të organeve pelvike dhe për të përmirësuar cilësinë e jetës.

Ruajtja e mitrës – A duhet hequr gjithmonë mitra?

Një nga pyetjet që më bëjnë më shpesh pacientet është:

“Doktor, nëse kam prolaps të mitrës, a duhet ta heq patjetër mitrën?”

Përgjigjja është jo.

Sot, në shumë raste, prolapsi mund të trajtohet pa e hequr mitrën. Nëse mitra është e shëndetshme dhe nuk ka sëmundje që kërkojnë heqjen e saj, ajo mund të ruhet dhe të fiksohet përsëri në pozicionin e saj normal.

Ky operacion quhet uteropeksi.

Kur mund të ruhet mitra?

Ruajtja e mitrës është e mundur kur:

•          mitra është e shëndetshme;

•          nuk ka gjakderdhje të pazakonta;

•          nuk ka mioma të mëdha ose sëmundje të tjera që kërkojnë histerektomi;

•          pacientja dëshiron ta ruajë mitrën.

Në këto raste, nuk ka arsye që mitra të hiqet vetëm sepse ka prolaps.

Çfarë është uteropeksia?

Uteropeksia është një operacion që rikthen mitrën në pozicionin e saj normal dhe e fikson atë me ligamentet e legenit.

Qëllimi nuk është vetëm ngritja e mitrës, por edhe rikrijimi i mbështetjes normale të dyshemesë pelvike.

Në këtë mënyrë trajtohet prolapsi duke ruajtur organin.

Cilat janë përparësitë e ruajtjes së mitrës?

Ruajtja e mitrës ka disa përparësi:

•          ruhet anatomia natyrale e legenit;

•          operacioni është më pak invaziv në shumë raste;

•          koha e ndërhyrjes mund të jetë më e shkurtër;

•          rikuperimi është zakonisht i shpejtë;

•          shumë gra ndihen më mirë psikologjikisht kur ruajnë mitrën.

Për shumë paciente, ruajtja e mitrës është një zgjedhje e rëndësishme personale.

A është po aq e sigurt sa heqja e mitrës?

Po. Kur pacientja zgjidhet siç duhet dhe operacioni kryhet me teknikën e duhur, rezultatet e uteropeksisë janë shumë të mira.

Megjithatë, çdo rast është i ndryshëm. Për këtë arsye, vendimi merret gjithmonë pas një vlerësimi të kujdesshëm nga mjeku.

Kur nuk rekomandohet ruajtja e mitrës?

Ka raste kur heqja e mitrës është zgjedhja më e mirë.

Kjo ndodh kur:

•          mitra ka mioma të mëdha;

•          ka gjakderdhje të përsëritura;

•          dyshohet për sëmundje prekanceroze ose kancer;

•          ka patologji të tjera që kërkojnë histerektomi.

Në këto situata, trajtimi i prolapsit kombinohet me trajtimin e sëmundjes së mitrës.

Si e zgjedhim metodën më të mirë?

Nuk ekziston një zgjidhje e njëjtë për të gjitha gratë.

Unë besoj se çdo paciente meriton një trajtim të personalizuar. Përpara çdo operacioni, vlerësoj me kujdes:

•          shkallën e prolapsit;

•          gjendjen e mitrës;

•          moshën;

•          gjendjen e përgjithshme shëndetësore;

•          dëshirën e pacientes për të ruajtur mitrën.

Vetëm pas këtij vlerësimi vendosim së bashku metodën më të përshtatshme të trajtimit.

Përmbledhje

Jo çdo prolaps kërkon heqjen e mitrës. Në shumë raste, mitra mund të ruhet dhe të fiksohet përsëri në pozicionin e saj normal me anë të uteropeksisë. Zgjedhja midis ruajtjes dhe heqjes së mitrës duhet të bazohet në gjendjen shëndetësore të pacientes, në dëshirat e saj dhe në vlerësimin e kujdesshëm të mjekut.

Përvoja ime klinike

“Gjatë viteve të punës si urogjinekolog, kam trajtuar qindra gra me prolaps uterin. Përvoja më ka mësuar se jo çdo paciente ka nevojë për histerektomi. Kur mitra është e shëndetshme, unë preferoj ta ruaj atë, sepse kjo i lejon pacientes të mbajë anatominë natyrale të legenit dhe, në shumë raste, të arrijë rezultate shumë të mira afatgjata.”

Histerektomia vaginale për prolaps

Kur prolapsi i mitrës është i avancuar, një nga trajtimet më të përdorura është histerektomia vaginale, pra heqja e mitrës nëpërmjet vaginës, pa prerje në bark.

Kjo është një metodë kirurgjikale moderne, e sigurt dhe me rezultate shumë të mira, e cila përdoret prej shumë vitesh në qendrat e specializuara të urogjinekologjisë.

Kur rekomandohet histerektomia vaginale?

Ky operacion mund të rekomandohet kur:

•          prolapsi është i avancuar;

•          mitra ka dalë pjesërisht ose plotësisht jashtë vaginës;

•          pacientja nuk dëshiron ta ruajë mitrën;

•          mitra ka edhe probleme të tjera, si mioma, gjakderdhje të përsëritura ose ndryshime që kërkojnë heqjen e saj.

Vendimi merret gjithmonë pas një vlerësimi të kujdesshëm të pacientes.

Si kryhet operacioni?

Operacioni kryhet nëpërmjet vaginës, pa prerje në bark.

Pas heqjes së mitrës, ndërhyrja nuk përfundon. Është shumë e rëndësishme të rikrijohet mbështetja normale e legenit, duke fiksuar kupolën vaginale dhe duke korrigjuar, nëse është e nevojshme, edhe cistocelën, rektocelën ose enterocelën.

Ky është një hap thelbësor për të ulur rrezikun e rikthimit të prolapsit.

Cilat janë përparësitë?

Histerektomia vaginale ka disa përparësi:

•          nuk kërkon prerje në bark;

•          zakonisht shkakton më pak dhimbje pas operacionit;

•          rikuperimi është më i shpejtë;

•          qëndrimi në spital është më i shkurtër;

•          pacientja kthehet më shpejt në aktivitetet e saj të përditshme.

Për këto arsye, ajo konsiderohet metoda e parë e zgjedhjes në shumë raste të prolapsit uterin.

A hiqen edhe vezoret?

Jo domosdoshmërisht.

Në shumicën e rasteve, vezoret nuk kanë nevojë të hiqen. Vendimi merret sipas moshës së pacientes, gjendjes së vezoreve dhe pranisë ose jo të sëmundjeve që kërkojnë ndërhyrje.

Çfarë ndodh pas operacionit?

Shumica e pacienteve ngrihen nga shtrati brenda ditës së parë pas operacionit.

Gjatë javëve të para rekomandohet:

•          të shmanget ngritja e peshave;

•          të parandalohet kapsllëku;

•          të ndiqen këshillat e mjekut;

•          të respektohen kontrollet pas operacionit.

Rikuperimi i plotë zakonisht kërkon disa javë.

A mund të rikthehet prolapsi?

Asnjë operacion nuk mund të garantojë që prolapsi nuk do të rikthehet kurrë.

Megjithatë, kur ndërhyrja kryhet me teknikën e duhur dhe pacientja ndjek këshillat pas operacionit, rezultatet afatgjata janë zakonisht shumë të mira.

Përvoja ime klinike

Gjatë viteve të punës si gjinekolog dhe urogjinekolog, histerektomia vaginale ka qenë një nga ndërhyrjet që kam kryer më shpesh. Përvoja më ka mësuar se suksesi i operacionit nuk varet vetëm nga heqja e mitrës.

Po aq e rëndësishme është rikrijimi i mbështetjes së dyshemesë pelvike. Për këtë arsye, gjatë çdo operacioni i kushtoj rëndësi të veçantë fiksimit të kupolës vaginale dhe korrigjimit të prolapseve të tjera që mund të jenë të pranishme. Kjo qasje ka dhënë rezultate shumë të mira dhe ka ndihmuar shumë paciente të rikthehen në një jetë aktive dhe pa shqetësime.

Përmbledhje

Histerektomia vaginale është një nga metodat më efektive për trajtimin e prolapsit uterin të avancuar. Kur kryhet nga një kirurg me përvojë dhe shoqërohet me rikonstruksionin e duhur të dyshemesë pelvike, ajo ofron rezultate shumë të mira, rikuperim të shpejtë dhe një përmirësim të ndjeshëm të cilësisë së jetës.

Trajtimi i cistocelës dhe rektocelës

Cistocela dhe rektocela shpesh shoqërojnë prolapsin uterin. Në shumë raste, pacientja nuk ka vetëm zbritje të mitrës, por edhe zbritje të fshikëzës urinare ose të rektumit.

Për këtë arsye, trajtimi nuk duhet të përqendrohet vetëm te mitra. Të gjitha organet e prekura duhet të vlerësohen dhe, kur është e nevojshme, të trajtohen gjatë të njëjtit operacion.

Si trajtohet cistocela?

Cistocela është zbritja e fshikëzës urinare në murin e përparmë të vaginës.

Kur është e lehtë dhe nuk shkakton shqetësime, mund të trajtohet me:

•          ushtrime të dyshemesë pelvike;

•          fizioterapi;

•          pesar vaginal.

Kur cistocela është e avancuar ose shkakton vështirësi në urinim, trajtimi më i mirë është operacioni.

Gjatë operacionit, muri i përparmë i vaginës riparohet dhe fshikëza rikthehet në pozicionin e saj normal.

Si trajtohet rektocela?

Rektocela është zbritja e murit të pasmë të vaginës si pasojë e dobësimit të mbështetjes së rektumit.

Në format e lehta mund të ndihmojnë:

•          trajtimi i kapsllëkut;

•          ushtrimet e Kegelit;

•          fizioterapia.

Kur rektocela është e madhe dhe shkakton vështirësi gjatë jashtëqitjes, rekomandohet trajtimi kirurgjikal.

Operacioni forcon murin e pasmë të vaginës dhe rikthen rektumin në pozicionin e tij normal.

A mund të trajtohen në të njëjtën ndërhyrje?

Po.

Në shumicën e rasteve, cistocela, rektocela dhe prolapsi uterin trajtohen gjatë të njëjtit operacion.

Kjo ka disa përparësi:

•          korrigjon të gjitha problemet në një ndërhyrje të vetme;

•          shmang nevojën për një operacion të dytë;

•          rikthen anatominë normale të legenit;

•          ul rrezikun e rikthimit të prolapsit.

Qëllimi nuk është vetëm të ngrihet një organ, por të rivendoset ekuilibri i të gjithë dyshemesë pelvike.

A përdoret rrjetë sintetike (mesh)?

Në shumicën e rasteve, jo.

Sot preferohet riparimi me indet e vetë pacientes. Kjo metodë ka dhënë rezultate shumë të mira dhe shmang komplikacionet që mund të shoqërojnë përdorimin e rrjetave sintetike në kirurgjinë vaginale.

Vetëm në raste të veçanta mund të merret në konsideratë përdorimi i materialeve sintetike.

Përvoja ime klinike

Gjatë më shumë se katër dekadave në kirurgjinë gjinekologjike dhe urogjinekologjike, kam trajtuar një numër të madh grash me prolaps të organeve pelvike.

Vetëm gjatë 8 viteve të fundit kam kryer rreth 290 histerektomi vaginale, shumica e tyre të shoqëruara me riparimin e cistocelës, rektocelës ose defekteve të tjera të dyshemesë pelvike.

Përvoja më ka mësuar se rezultati më i mirë arrihet kur prolapsi trajtohet në tërësi. Nuk mjafton të korrigjohet vetëm një defekt. Duhet të identifikohen dhe të riparohen të gjitha strukturat e dëmtuara, në mënyrë që pacientja të ketë një rezultat sa më të mirë dhe afatgjatë.

Përmbledhje

Cistocela dhe rektocela janë pjesë e të njëjtit problem: dobësimi i dyshemesë pelvike. Kur ato shkaktojnë simptoma të rëndësishme, trajtimi kirurgjikal është zgjidhja më efektive. Korrigjimi i të gjitha defekteve gjatë një ndërhyrjeje të vetme jep rezultatet më të mira dhe ul rrezikun e rikthimit të prolapsit.

Prolapsi dhe inkontinenca urinare – A mund të trajtohen me një operacion?

Prolapsi uterin dhe inkontinenca urinare janë dy probleme të ndryshme, por ato shpesh shfaqen së bashku. Shumë gra me prolaps ankohen edhe për rrjedhje të pavullnetshme të urinës gjatë kollës, teshtimës, të qeshurës ose ngritjes së peshave.

Për këtë arsye, para çdo operacioni për prolapsin është e rëndësishme të vlerësohet me kujdes edhe funksioni i fshikëzës urinare.

Pse shfaqen së bashku?

Të dyja këto probleme kanë një shkak të përbashkët: dobësimin e muskujve, ligamenteve dhe indeve që mbështesin organet e legenit.

Megjithatë, jo çdo grua me prolaps ka inkontinencë urinare dhe jo çdo grua me inkontinencë ka prolaps.

A mund ta fshehë prolapsi inkontinencën?

Po.

Kur prolapsi është i madh, ai mund ta shtypë ose përkulë uretrën. Në këto raste, pacientja mund të mos ketë rrjedhje urine, edhe pse mekanizmi i inkontinencës ekziston.

Pas korrigjimit të prolapsit, inkontinenca mund të shfaqet për herë të parë. Kjo quhet inkontinencë urinare e fshehur.

Për këtë arsye, para operacionit bëhet gjithmonë një vlerësim i kujdesshëm i funksionit urinar.

A mund të trajtohen në të njëjtën ndërhyrje?

Po. Në shumë raste, kjo është zgjidhja më e mirë.

Nëse pacientja ka prolaps dhe inkontinencë urinare nga sforcimi, të dy problemet mund të korrigjohen gjatë të njëjtit operacion.

Kjo ka disa përparësi:

•          pacientja operohet vetëm një herë;

•          bëhet vetëm një anestezi;

•          periudha e rikuperimit është e vetme;

•          shmanget nevoja për një operacion të dytë.

Si trajtohet inkontinenca urinare?

Metoda kirurgjikale varet nga lloji i inkontinencës.

Tek gratë me inkontinencë urinare nga sforcimi, një nga trajtimet më të përdorura është vendosja e një shiriti mbështetës nën uretrë (sling), i cili ndihmon në rikthimin e kontrollit normal të urinimit.

Mjeku vendos nëse kjo ndërhyrje duhet të kryhet gjatë të njëjtit operacion me korrigjimin e prolapsit.

A përfitojnë të gjitha pacientet?

Jo.

Vendimi merret për çdo paciente veçmas.

Në disa raste është më e përshtatshme që të dy problemet të trajtohen njëkohësisht. Në raste të

tjera, mund të jetë më mirë të trajtohet fillimisht prolapsi dhe më pas të rivlerësohet funksioni i fshikëzës urinare.

Kjo varet nga simptomat, rezultatet e ekzaminimit dhe gjendja e përgjithshme e pacientes.

Përvoja ime klinike

Në praktikën time, çdo paciente me prolaps uterin vlerësohet edhe për praninë e inkontinencës urinare. Përvoja më ka treguar se një planifikim i kujdesshëm para operacionit është po aq i rëndësishëm sa edhe vetë operacioni.

Kur prolapsi dhe inkontinenca urinare trajtohen në mënyrën e duhur dhe në pacientet e përzgjedhura, rezultatet janë zakonisht shumë të mira. Qëllimi im është që pacientja të mos ndiejë vetëm se prolapsi është korrigjuar, por edhe të rifitojë kontrollin normal të urinimit dhe të përmirësojë cilësinë e jetës.

Përmbledhje

Prolapsi uterin dhe inkontinenca urinare shpesh shfaqen së bashku. Për këtë arsye, para çdo operacioni duhet të vlerësohet edhe funksioni i fshikëzës urinare. Në shumë raste, të dy problemet mund të trajtohen gjatë të njëjtës ndërhyrje kirurgjikale, duke i ofruar pacientes një zgjidhje të plotë dhe një rikuperim të vetëm.

Rikthimi i prolapsit pas operacionit

Një nga pyetjet që më bëjnë më shpesh pacientet para operacionit është:

“Doktor, a mund të rikthehet prolapsi pas operacionit?”

Përgjigjja është po, por kjo nuk do të thotë se operacioni ka dështuar.

Asnjë metodë kirurgjikale në mjekësi nuk mund të garantojë që prolapsi nuk do të rikthehet kurrë. Megjithatë, kur operacioni kryhet me teknikën e duhur dhe pacientja respekton këshillat pas operacionit, rezultatet janë zakonisht shumë të mira dhe zgjasin për shumë vite.

Pse mund të rikthehet prolapsi?

Kirurgjia korrigjon prolapsin ekzistues, por nuk mund të ndalojë plakjen natyrale të organizmit ose dobësimin e mëtejshëm të indeve.

Me kalimin e viteve, muskujt dhe ligamentet e legenit vazhdojnë të ndryshojnë dhe, në disa gra, kjo mund të çojë në rikthimin e prolapsit.

Cilët janë faktorët që rrisin rrezikun?

Rreziku i rikthimit është më i madh tek gratë që:

•          kryejnë punë të rënda fizike;

•          ngrenë vazhdimisht pesha;

•          vuajnë nga kapsllëku kronik;

•          kanë kollë kronike

•          janë mbipeshë;

•          kanë dobësi të lindur të indit lidhor;

•          kanë pasur prolaps shumë të avancuar para operacionit.

A mund të parandalohet rikthimi?

Nuk mund të parandalohet gjithmonë, por rreziku mund të ulet.

Pas operacionit rekomandohet:

•          të shmanget ngritja e peshave të rënda;

•          të trajtohet kapsllëku;

•          të trajtohet kolla kronike;

•          të mbahet një peshë trupore normale;

•          të kryhen ushtrimet e dyshemesë pelvike sipas këshillës së mjekut;

•          të respektohen kontrollet periodike.

Këto masa ndihmojnë në ruajtjen e rezultateve afatgjata.

A do të thotë rikthimi se operacioni ka dështuar?

Jo.

Ndonjëherë mund të rikthehet vetëm një pjesë e prolapsit, ndërsa pjesët e tjera mbeten të korrigjuara. Për shembull, mund të shfaqet një cistocelë e lehtë, ndërkohë që mbështetja e mitrës ose e kupolës vaginale vazhdon të jetë e mirë.

Prandaj, çdo rast duhet të vlerësohet individualisht.

Çfarë bëhet nëse prolapsi rikthehet?

Jo çdo rikthim kërkon një operacion të ri.

Nëse simptomat janë të lehta, mund të rekomandohen:

•          ushtrime të dyshemesë pelvike;

•          fizioterapi;

•          përdorimi i pesarit vaginal.

Kur prolapsi është i rëndësishëm dhe ndikon në cilësinë e jetës, mund të jetë i nevojshëm një operacion tjetër.

Përvoja ime klinike

Në përvojën time, rezultatet më të mira arrihen kur operacioni planifikohet me kujdes dhe trajtohen të gjitha defektet e dyshemesë pelvike gjatë së njëjtës ndërhyrje.

Po aq e rëndësishme është edhe kujdesi pas operacionit. Pacientet që ndjekin këshillat për aktivitetin fizik, shmangin ngritjen e peshave dhe kryejnë kontrollet e rregullta, zakonisht kanë rezultate shumë të mira për shumë vite.

Përmbledhje

Rikthimi i prolapsit pas operacionit është i mundur, por nuk është i pashmangshëm. Një teknikë kirurgjikale e zgjedhur mirë, përvoja e kirurgut dhe bashkëpunimi i pacientes pas operacionit janë faktorët kryesorë që ndikojnë në suksesin afatgjatë të trajtimit. Qëllimi nuk është vetëm korrigjimi i prolapsit, por edhe ruajtja e rezultateve për sa më gjatë.

Jeta seksuale pas trajtimit të prolapsit

Shumë gra kanë frikë ta bëjnë këtë pyetje, por ajo është plotësisht normale:

“A do të kem një jetë seksuale normale pas trajtimit të prolapsit?”

Përgjigjja është se në shumicën e rasteve, po.

Në fakt, shumë gra tregojnë se pas trajtimit ndihen më mirë se më parë, sepse zhduken rëndesa në legen, ndjesia e masës që del nga vagina dhe shqetësimet që i pengonin gjatë marrëdhënieve seksuale.

Si ndikon prolapsi në jetën seksuale?

Prolapsi mund të ndikojë në jetën intime në disa mënyra.

Disa gra përjetojnë:

•          parehati ose dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale;

•          ndjesinë e një mase në vaginë;

•          tharje vaginale, sidomos pas menopauzës;

•          ulje të vetëbesimit;

•          frikë se prolapsi do të përkeqësohet gjatë marrëdhënieve.

Për këto arsye, shumë paciente shmangin marrëdhëniet seksuale.

Çfarë ndodh pas operacionit?

Pas një operacioni të suksesshëm, shumica e këtyre shqetësimeve përmirësohen.

Shumë gra raportojnë:

•          më pak dhimbje;

•          më shumë rehati gjatë marrëdhënieve;

•          rritje të vetëbesimit;

•          përmirësim të cilësisë së jetës seksuale.

Megjithatë, organizmi ka nevojë për kohë që të shërohet plotësisht.

Kur mund të rifillohen marrëdhëniet seksuale?

Në përgjithësi, rekomandohet të priten 6–8 javë pas operacionit.

Kjo periudhë mund të ndryshojë në varësi të llojit të ndërhyrjes dhe ecurisë së shërimit.

Marrëdhëniet seksuale duhet të rifillohen vetëm pasi mjeku të konfirmojë se shërimi është i plotë.

A ndikon heqja e mitrës në jetën seksuale?

Kjo është një pyetje që e dëgjoj shpesh.

Përgjigjja është se heqja e mitrës, në vetvete, zakonisht nuk e dëmton jetën seksuale.

Tek shumë gra, përkundrazi, jeta seksuale përmirësohet, sepse zhduken simptomat që shkaktonte prolapsi.

Ajo që ka më shumë rëndësi është që dyshemeja pelvike të rikonstruktohet siç duhet dhe vagina të ruajë anatominë dhe funksionin e saj normal.

Po nëse ruhet mitra?

Edhe gratë që trajtohen me operacione që ruajnë mitrën kanë, në shumicën e rasteve, rezultate shumë të mira.

Zgjedhja midis ruajtjes ose heqjes së mitrës nuk bëhet për jetën seksuale, por sipas gjendjes së pacientes dhe indikacioneve mjekësore.

Çfarë duhet bërë pas operacionit?

Për një rikuperim të mirë rekomandohet:

•          të respektohet periudha e shërimit;

•          të ndiqen këshillat e mjekut;

•          të shmangen sforcimet gjatë javëve të para;

•          të përdoren lubrifikantë ose trajtim lokal me estrogjen tek gratë me tharje vaginale, kur rekomandohet nga mjeku.

Përvoja ime klinike

Gjatë viteve të punës, shumë paciente më kanë treguar se frika më e madhe para operacionit ishte se mos humbnin jetën normale seksuale. Përvoja ime ka treguar të kundërtën. Kur prolapsi korrigjohet siç duhet dhe shërimi kalon normalisht, shumica e grave rifitojnë sigurinë në vetvete dhe raportojnë një përmirësim të ndjeshëm të jetës intime. Prandaj, unë i këshilloj gjithmonë pacientet të mos kenë turp të flasin për këtë temë. Jeta seksuale është një pjesë e rëndësishme e cilësisë së jetës dhe meriton të diskutohet hapur me mjekun.

Përmbledhje

Në shumicën e rasteve, trajtimi i prolapsit uterin përmirëson jetën seksuale. Pas shërimit të plotë, shumica e grave mund të rifillojnë marrëdhëniet seksuale pa dhimbje dhe me më shumë siguri në vetvete. Komunikimi i hapur me mjekun dhe respektimi i këshillave pas operacionit janë çelësi për një rikuperim të suksesshëm.

Prolapsi pas lindjes

Shtatzënia dhe lindja janë ndër faktorët më të rëndësishëm që ndikojnë në shëndetin e dyshemesë pelvike. Gjatë lindjes vaginale, muskujt, ligamentet dhe indet që mbështesin mitrën shtrihen shumë për të lejuar kalimin e foshnjës. Në shumicën e grave këto struktura rikuperohen, por tek disa dëmtimi mbetet dhe, me kalimin e viteve, mund të shfaqet prolapsi.

Kjo nuk do të thotë se çdo grua që lind do të zhvillojë prolaps. Shumica e grave nuk e përjetojnë këtë problem.

Kur mund të shfaqet prolapsi pas lindjes?

Disa gra vënë re një ndjesi rëndese ose një fryrje në vaginë menjëherë pas lindjes. Në shumë raste kjo lidhet me dobësimin e përkohshëm të muskujve dhe përmirësohet gjatë muajve të parë.

Tek gra të tjera, prolapsi shfaqet shumë vite më vonë, shpesh pas menopauzës. Dëmtimi ka ndodhur gjatë lindjes, por simptomat bëhen të dukshme vetëm kur indet humbasin elasticitetin me kalimin e moshës.

Cilat lindje e rrisin rrezikun?

Rreziku është më i madh kur:

•          lindja ka qenë e vështirë;

•          foshnja ka pasur peshë të madhe;

•          kanë ndodhur çarje të rëndësishme të perineumit;

•          janë përdorur pinca ose vakumi;

•          gruaja ka pasur disa lindje vaginale.

Megjithatë, prolapsi mund të shfaqet edhe pas një lindjeje të vetme ose, më rrallë, edhe tek gratë që nuk kanë lindur.

Cilat janë shenjat?

Pas lindjes, duhet të konsultoheni me mjekun nëse keni:

•          ndjesinë se diçka po del nga vagina;

•          rëndesë ose presion në legen;

•          vështirësi në urinim;

•          rrjedhje të pavullnetshme të urinës;

•          vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          një fryrje që nuk zhduket me kalimin e javëve.

A shërohet vetë?

Në javët e para pas lindjes, organizmi kalon një proces natyror rikuperimi.

Për këtë arsye, disa forma të lehta të prolapsit mund të përmirësohen gradualisht.

Megjithatë, nëse simptomat vazhdojnë ose përkeqësohen pas disa muajsh, është e nevojshme një vizitë tek gjinekologu ose urogjinekologu.

Si trajtohet?

Trajtimi varet nga shkalla e prolapsit dhe nga koha që ka kaluar nga lindja.

Në shumicën e rasteve fillohet me:

•          ushtrime të dyshemesë pelvike;

•          fizioterapi;

•          trajtimin e kapsllëkut;

•          shmangien e ngritjes së peshave.

Operacioni zakonisht nuk rekomandohet menjëherë pas lindjes, përveç rasteve të veçanta. Nëse

prolapsi vazhdon dhe simptomat janë të rëndësishme, trajtimi kirurgjikal mund të merret në konsideratë më vonë.

A mund të parandalohet?

Nuk është gjithmonë e mundur të parandalohet prolapsi pas lindjes, por rreziku mund të ulet.

Rekomandohet:

•          të fillohen ushtrimet e dyshemesë pelvike sipas këshillës së mjekut;

•          të shmanget kapsllëku;

•          të mos ngrihen pesha të rënda gjatë periudhës së rikuperimit;

•          të mbahet një peshë trupore normale;

•          të kryhen kontrollet pas lindjes.

Përvoja ime klinike

Në praktikën time kam parë shumë gra që shqetësohen nga ndjesia e rëndesës në javët e para pas lindjes. Në shumicën e rasteve, me kalimin e kohës dhe me rehabilitimin e dyshemesë pelvike, gjendja përmirësohet. Prandaj, është e rëndësishme të mos nxirren përfundime të nxituara. Një kontroll nga mjeku ndihmon të përcaktohet nëse bëhet fjalë për një dobësim të përkohshëm pas lindjes apo për një prolaps që ka nevojë për trajtim.

Përmbledhje

Prolapsi pas lindjes është pasojë e dobësimit të strukturave që mbështesin organet pelvike. Shumë gra përmirësohen me kalimin e kohës dhe me rehabilitimin e dyshemesë pelvike. Kur simptomat vazhdojnë ose ndikojnë në cilësinë e jetës, është e rëndësishme të konsultoheni me një urogjinekolog për të zgjedhur trajtimin më të përshtatshëm.

Prolapsi dhe menopauza

Shumë gra vënë re se prolapsi shfaqet ose përkeqësohet pas menopauzës. Kjo nuk është rastësi. Me kalimin e moshës dhe uljen e nivelit të estrogjenit, indet që mbështesin organet e legenit bëhen më të dobëta dhe më pak elastike.

Megjithatë, është e rëndësishme të kuptohet se menopauza nuk është shkaku i vetëm i prolapsit. Në shumicën e rasteve, dëmtimet e dyshemesë pelvike kanë ndodhur shumë vite më parë, zakonisht gjatë lindjeve vaginale. Menopauza thjesht i bën këto dëmtime më të dukshme.

Pse rritet rreziku pas menopauzës?

Pas menopauzës ndodhin disa ndryshime natyrore në organizëm:

•          ulet niveli i estrogjenit;

•          indet humbasin elasticitetin;

•          muskujt e dyshemesë pelvike dobësohen;

•          mukoza vaginale bëhet më e hollë dhe më e thatë.

Këto ndryshime bëjnë që mbështetja e mitrës, fshikëzës urinare dhe rektumit të jetë më e dobët.

Cilat janë simptomat?

Tek gratë në menopauzë, prolapsi mund të shkaktojë:

•          ndjesinë e një mase që del nga vagina;

•          rëndesë ose presion në legen;

•          urinim të shpeshtë ose vështirësi në urinim;

•          kapsllëk ose vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          tharje vaginale;

•          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Shpesh këto simptoma shtohen në fund të ditës ose pas qëndrimit të gjatë në këmbë.

A ndikon menopauza në trajtim?

Po.

Tek gratë pas menopauzës, mjeku mund të rekomandojë trajtim lokal me estrogjen, sidomos kur ka tharje ose hollim të mukozës vaginale.

Ky trajtim mund të:

•          përmirësojë cilësinë e indeve vaginale;

•          zvogëlojë tharjen dhe irritimin;

•          lehtësojë përdorimin e pesarit;

•          ndihmojë në shërimin pas operacionit.

Megjithatë, estrogjeni nuk e korrigjon prolapsin dhe nuk e zëvendëson trajtimin kirurgjikal kur ai është i nevojshëm.

A është operacioni më i rrezikshëm pas menopauzës?

Jo domosdoshmërisht.

Shumë gra në menopauzë janë kandidate shumë të mira për kirurgji. Më shumë rëndësi se mosha ka gjendja e përgjithshme shëndetësore.

Para operacionit, mjeku vlerëson me kujdes sëmundjet shoqëruese, funksionin e zemrës, mushkërive dhe gjendjen e përgjithshme të pacientes.

A duhet të pranohet prolapsi si pjesë e plakjes?

Jo.

Shumë gra mendojnë se prolapsi është një pasojë normale e menopauzës dhe se nuk ka çfarë të bëjnë.

Kjo nuk është e vërtetë.

Sot ekzistojnë trajtime shumë efektive, si konservative ashtu edhe kirurgjikale, që mund të përmirësojnë ndjeshëm cilësinë e jetës.

Përvoja ime klinike

Një pjesë e madhe e pacienteve që trajtoj janë gra në menopauzë. Shumë prej tyre kanë jetuar për vite me radhë me prolaps, duke menduar se ishte një pjesë normale e moshës. Pasi trajtohen, shpesh më thonë: “Sikur të kisha ardhur më herët.” Kjo është arsyeja pse unë i inkurajoj gratë të mos e durojnë në heshtje prolapsin. Një vizitë tek urogjinekologu mund të ndryshojë ndjeshëm cilësinë e jetës.

Përmbledhje

Menopauza nuk është shkaku i vetëm i prolapsit uterin, por ajo mund të përshpejtojë shfaqjen dhe përkeqësimin e tij. Rënia e estrogjenit dobëson indet e dyshemesë pelvike dhe favorizon zbritjen e organeve pelvike. Me diagnostikim të hershëm dhe trajtim të përshtatshëm, shumica e grave mund të vazhdojnë një jetë aktive dhe me cilësi të mirë edhe pas menopauzës.

A mund të parandalohet prolapsi uterin?

Kjo është një pyetje që më bëhet shpesh:

“Doktor, a mund të bëj diçka që të mos më shfaqet prolapsi?”

Përgjigjja është po, deri në një farë mase.

Jo të gjitha rastet e prolapsit mund të parandalohen. Mosha, trashëgimia dhe lindjet e mëparshme nuk mund të ndryshohen. Megjithatë, ka shumë gjëra që mund të bëni për të ulur rrezikun ose për të ngadalësuar përparimin e prolapsit.

Mbani një peshë trupore normale

Mbipesha ushtron presion të vazhdueshëm mbi dyshemenë pelvike.

Sa më e madhe të jetë pesha trupore, aq më e madhe është ngarkesa mbi muskujt dhe ligamentet që mbështesin mitrën.

Forconi muskujt e dyshemesë pelvike

Ushtrimet e Kegelit dhe fizioterapia ndihmojnë në forcimin e muskujve të legenit.

Ato janë veçanërisht të dobishme:

•          pas lindjes;

•          pas menopauzës;

•          tek gratë me prolaps të lehtë;

•          tek gratë me inkontinencë urinare.

Shmangni kapsllëkun

Sforcimi i vazhdueshëm gjatë jashtëqitjes rrit presionin mbi organet pelvike.

Për të parandaluar kapsllëkun rekomandohet:

•          të konsumoni ushqime të pasura me fibra;

•          të pini mjaftueshëm ujë;

•          të bëni aktivitet fizik të rregullt.

Trajtoni kollën kronike

Kolla e vazhdueshme rrit vazhdimisht presionin brenda barkut dhe mund të përshpejtojë zhvillimin e prolapsit.

Nëse keni kollë që zgjat, konsultohuni me mjekun për të gjetur shkakun dhe trajtimin e duhur.

Mos ngrini pesha të rënda

Ngritja e vazhdueshme e peshave të rënda e ngarkon dyshemenë pelvike.Nëse puna juaj kërkon sforcim fizik, përpiquni të përdorni teknikat e duhura të ngritjes dhe të shmangni ngarkesat e panevojshme.

Mos e shtyni vizitën tek mjeku

Shumë gra jetojnë me prolaps për vite me radhë, duke menduar se është një pjesë normale e moshës.

Sa më herët të diagnostikohet prolapsi, aq më të mëdha janë mundësitë që ai të trajtohet pa operacion ose të parandalohet përkeqësimi.

Çfarë duhet bërë pas operacionit?

Edhe pas një operacioni të suksesshëm është e rëndësishme të vazhdoni të kujdeseni për dyshemenë pelvike.

Këshillohet:

•          të mbani peshë normale;

•          të shmangni kapsllëkun;

•          të mos ngrini pesha të rënda;

•          të kryeni ushtrimet e rekomanduara nga mjeku;

•          të paraqiteni në kontrollet periodike.

Këto masa ndihmojnë në ruajtjen e rezultateve të operacionit.

Përvoja ime klinike

Gjatë viteve të punës kam kuptuar se parandalimi fillon shumë përpara se të shfaqet prolapsi. Shpesh u them pacienteve se operacioni është vetëm një pjesë e trajtimit. Po aq të rëndësishme janë edhe zakonet e përditshme. Gratë që kujdesen për peshën trupore, trajtojnë kapsllëkun, shmangin sforcimet e panevojshme dhe ndjekin këshillat pas operacionit, zakonisht ruajnë rezultatet për shumë vite.

Përmbledhje

Prolapsi uterin nuk mund të parandalohet gjithmonë, por rreziku mund të ulet ndjeshëm. Mbajtja e një peshe normale, forcimi i muskujve të dyshemesë pelvike, trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike, si edhe shmangia e ngritjes së peshave të rënda, janë masat më të rëndësishme për të mbrojtur shëndetin e legenit.

Kujdesi i përditshëm dhe kontrolli në kohë tek mjeku janë investimi më i mirë për të ardhmen.

Kur duhet të konsultoheni me gjinekologun?

Shumë gra jetojnë për muaj ose edhe për vite me radhë me prolaps, duke menduar se është një pasojë normale e lindjeve ose e moshës. Të tjera ndihen në siklet të flasin për këtë problem dhe e shtyjnë vizitën tek mjeku.

Kjo është një nga arsyet pse shumë paciente paraqiten vetëm kur prolapsi është bërë i avancuar.

Nëse prolapsi diagnostikohet herët, trajtimi është zakonisht më i thjeshtë dhe rezultatet janë më të mira.

Mos e shtyni vizitën nëse keni këto shenja

Duhet të konsultoheni me gjinekologun ose urogjinekologun nëse:

•          ndieni një masë ose fryrje në vaginë;

•          keni ndjesinë sikur “diçka po del” nga vagina;

•          ndieni rëndesë ose presion në legen;

•          keni vështirësi në urinim;

•          urinoni shpesh ose ju rrjedh urina pa dëshirë;

•          keni vështirësi gjatë jashtëqitjes;

•          ndieni dhimbje ose parehati gjatë marrëdhënieve seksuale;

•          vini re gjakosje ose plagë në pjesën që del nga vagina.

Asnjë nga këto simptoma nuk duhet të neglizhohet.

Mos prisni që prolapsi të përkeqësohet

Një gabim që bëjnë shumë gra është të presin derisa mitra të dalë plotësisht jashtë vaginës.

Në të vërtetë, trajtimi është shpesh më i lehtë kur prolapsi diagnostikohet në fazat e para.

Edhe nëse nuk keni dhimbje

Prolapsi nuk shkakton gjithmonë dhimbje.

Shumë gra kanë prolaps të rëndësishëm dhe nuk ndiejnë dhimbje, por kanë vetëm rëndesë ose ndjesinë e një mase në vaginë.

Prandaj, mungesa e dhimbjes nuk do të thotë se problemi nuk ekziston.

Vizitat periodike janë të rëndësishme

Kontrollet gjinekologjike nuk shërbejnë vetëm për depistimin e kancerit të qafës së mitrës apo të sëmundjeve të tjera.

Gjatë vizitës, mjeku mund të zbulojë edhe prolapsin në fazat e hershme, përpara se ai të shkaktojë simptoma të rëndësishme.

Përvoja ime klinike

Gjatë viteve të punës kam dëgjuar shumë paciente të më thonë: “Doktor, e durova për vite me radhë sepse mendoja se ishte normale.” Përgjigjja ime është gjithmonë e njëjtë: Prolapsi nuk është një gjendje me të cilën duhet të pajtoheni. Sot ekzistojnë metoda të sigurta dhe efektive për ta trajtuar. Sa më herët të kërkoni ndihmë, aq më i thjeshtë është trajtimi dhe aq më të mira janë rezultatet. Mos lejoni që turpi ose frika t’ju pengojnë të kërkoni ndihmë. Shëndeti juaj dhe cilësia e jetës suaj janë shumë më të rëndësishme.

Përmbledhje

Nëse ndieni rëndesë në legen, një masë që del nga vagina, probleme me urinimin ose jashtëqitjen, mos e shtyni vizitën tek gjinekologu. Diagnostikimi i hershëm është çelësi për një trajtim të suksesshëm. Në shumicën e rasteve, sa më herët të vendoset diagnoza, aq më të mira janë rezultatet dhe aq më shpejt mund t’i riktheheni jetës normale.

Përmbledhje e pergjitheshme

Prolapsi uterin është një nga sëmundjet më të shpeshta të dyshemesë pelvike tek gratë. Ai shfaqet kur muskujt, ligamentet dhe indet që mbështesin mitrën dobësohen, duke bërë që mitra të zbresë drejt vaginës. Edhe pse është më i zakonshëm pas menopauzës, prolapsi mund të shfaqet në çdo moshë, veçanërisht pas lindjeve vaginale.

Shenjat më të zakonshme janë ndjesia e rëndesës në legen, ndjesia se “diçka po del” nga vagina, problemet me urinimin, vështirësitë gjatë jashtëqitjes dhe parehatia gjatë marrëdhënieve seksuale. Këto simptoma nuk duhet të konsiderohen si pjesë normale e plakjes apo si një pasojë që gruaja duhet ta durojë.

Diagnoza vendoset kryesisht me një vizitë gjinekologjike dhe, në shumicën e rasteve, nuk kërkon ekzaminime të ndërlikuara. Pas vlerësimit të prolapsit, mjeku propozon trajtimin më të përshtatshëm për çdo paciente.

Jo çdo prolaps ka nevojë për operacion. Në fazat e hershme mund të ndihmojnë ushtrimet e Kegelit, fizioterapia e dyshemesë pelvike, pesarët vaginalë dhe ndryshimet në stilin e jetës. Kur prolapsi është i avancuar ose ndikon në cilësinë e jetës, trajtimi kirurgjikal është zakonisht zgjidhja më efektive.

Sot, kirurgjia moderne ofron disa mundësi trajtimi. Në shumë raste, mitra mund të ruhet me anë të uteropeksisë, ndërsa në raste të tjera histerektomia vaginale është zgjedhja më e mirë. Po aq e rëndësishme është edhe korrigjimi i cistocelës, rektocelës ose i prolapseve të tjera që mund të jenë të pranishme, në mënyrë që të rikthehet mbështetja normale e gjithë dyshemesë pelvike.

Një trajtim i planifikuar mirë nuk synon vetëm korrigjimin e prolapsit, por edhe përmirësimin e funksionit të fshikëzës urinare, të zorrës dhe të jetës seksuale. Qëllimi është që pacientja të rifitojë cilësinë e jetës dhe t’u kthehet pa kufizime aktiviteteve të saj të përditshme.

Përvoja ime klinike

Gjatë më shumë se 40 viteve në gjinekologji dhe urogjinekologji, kam trajtuar mijëra gra me prolaps të organeve pelvike. Vetëm gjatë 8 viteve të fundit kam kryer rreth 290 histerektomi vaginale, të shoqëruara në shumicën e rasteve me korrigjimin e prolapsit dhe rikonstruksionin e dyshemesë pelvike.

Kjo përvojë më ka mësuar se nuk ka dy paciente njësoj. Çdo grua ka historinë, simptomat dhe nevojat e saj. Për këtë arsye, trajtimi duhet të jetë gjithmonë i personalizuar. Nëse mitra është e shëndetshme, shpesh mund të ruhet. Kur heqja e saj është e nevojshme, operacioni duhet të shoqërohet gjithmonë me rivendosjen e mbështetjes normale të legenit.

Besoj se suksesi i trajtimit nuk matet vetëm me një operacion teknikisht të kryer mirë. Suksesi i vërtetë është kur pacientja largohet pa ndjesinë e rëndesës, pa shqetësime urinare, me vetëbesim të rikthyer dhe me mundësinë për të jetuar përsëri një jetë normale.

Nëse keni simptoma që mund të lidhen me prolapsin uterin, mos i neglizhoni. Një konsultë në kohën e duhur mund të shmangë përkeqësimin e sëmundjes dhe t’ju ndihmojë të zgjidhni trajtimin më të përshtatshëm për ju.

1. Çfarë është prolapsi uterin?

Prolapsi uterin është zbritja e mitrës drejt vaginës si pasojë e dobësimit të muskujve, ligamenteve dhe indeve që e mbështesin në legen.

2. Cilat janë shenjat e para të prolapsit?

Shenjat më të hershme janë rëndesa në legen, ndjesia e presionit në vaginë dhe ndjesia sikur “diçka po zbret”.

3. Kush rrezikohet më shumë?

Rreziku është më i lartë tek gratë që kanë lindur me rrugë vaginale, janë në menopauzë, janë mbipeshë ose vuajnë nga kapsllëku dhe kolla kronike.

4. A është prolapsi një pjesë normale e plakjes?

Jo. Edhe pse është më i shpeshtë me rritjen e moshës, prolapsi nuk duhet të konsiderohet normal dhe mund të trajtohet.

5. A mund të shfaqet prolapsi tek gratë e reja?

Po. Ai mund të shfaqet edhe tek gratë e reja, veçanërisht pas lindjeve të vështira ose kur ekziston dobësi e lindur e indit lidhor.

6. A shkakton gjithmonë prolapsi dhimbje?

Jo. Shumë gra nuk kanë dhimbje, por ndiejnë rëndesë ose një masë që del nga vagina.

7. Si vendoset diagnoza?

Diagnoza vendoset kryesisht me vizitën gjinekologjike. Vetëm në raste të veçanta nevojiten ekzaminime shtesë.

8. A mund të shërohet prolapsi pa operacion?

Format e lehta mund të trajtohen me ushtrime, fizioterapi ose pesar vaginal. Megjithatë, këto metoda nuk e rikthejnë mitrën në pozicionin normal.

9. Kur është i nevojshëm operacioni?

Kur prolapsi është i avancuar ose simptomat ndikojnë në jetën e përditshme, operacioni është zakonisht trajtimi më efektiv.

10. A duhet të hiqet gjithmonë mitra?

Jo. Në shumë raste, mitra mund të ruhet me anë të uteropeksisë, nëse është e shëndetshme.

11. A është histerektomia vaginale një operacion i sigurt?

Po. Kur kryhet nga një kirurg me përvojë, histerektomia vaginale është një ndërhyrje e sigurt dhe me rezultate shumë të mira.

12. A mund të trajtohen njëkohësisht prolapsi dhe inkontinenca urinare?

Po. Në shumë raste, të dy problemet mund të korrigjohen gjatë të njëjtit operacion.

13. A mund të rikthehet prolapsi pas operacionit?

Po, por kjo nuk ndodh tek të gjitha pacientet. Rreziku zvogëlohet kur operacioni kryhet siç duhet dhe pacientja ndjek këshillat e mjekut.

14. Kur mund të rifillohen marrëdhëniet seksuale pas operacionit?

Zakonisht pas 6–8 javësh, pasi mjeku të konfirmojë se shërimi është i plotë.

15. A ndikon prolapsi në jetën seksuale?

Po. Ai mund të shkaktojë parehati ose dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale. Në shumicën e rasteve, trajtimi e përmirëson jetën intime.

16. A mund të parandalohet prolapsi?

Jo gjithmonë, por rreziku mund të ulet duke mbajtur peshë normale, duke trajtuar kapsllëkun dhe duke forcuar muskujt e dyshemesë pelvike.

17. A ndihmojnë ushtrimet e Kegelit?

Po. Ato janë të dobishme në fazat e hershme të prolapsit dhe ndihmojnë në forcimin e muskujve të dyshemesë pelvike.

18. A mund të përdor pesarin në vend të operacionit?

Po. Për shumë gra, pesari është një zgjidhje e mirë kur operacioni nuk rekomandohet ose nuk dëshirohet.

19. Kur duhet të konsultohem me gjinekologun?

Nëse ndieni një masë në vaginë, rëndesë në legen, probleme me urinimin ose jashtëqitjen, duhet të konsultoheni sa më shpejt me gjinekologun ose urogjinekologun.

20. A mund të shërohet plotësisht prolapsi?

Po. Në shumicën e rasteve, trajtimi i duhur, veçanërisht ai kirurgjikal kur ka indikacion, lehtëson ose eliminon simptomat dhe u lejon grave t’i rikthehen një jete normale. Zgjedhja e trajtimit duhet të bëhet gjithmonë në bashkëpunim me një mjek me përvojë në urogjinekologji.

Literatura

Udhëzime (Guidelines)

•          American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG). Practice Bulletin No. 214: Pelvic Organ Prolapse. Obstetrics & Gynecology. 2019;134(4):e126–e142.

•          National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Urinary Incontinence and Pelvic Organ Prolapse in Women: Management (NG123). London: NICE; 2019 (updated).

•          International Urogynecological Association (IUGA). Joint Report on the Terminology for Female Pelvic Floor Dysfunction.

•          International Continence Society (ICS). ICS Standards and Recommendations for Pelvic Organ Prolapse.

•          American Urogynecologic Society (AUGS). Clinical Guidance Documents on Pelvic Organ Prolapse.

Libra

•          Baggish MS, Karram MM. Atlas of Pelvic Anatomy and Gynecologic Surgery. 5th Edition. Elsevier; 2021.

•          Walters MD, Karram MM. Urogynecology and Reconstructive Pelvic Surgery. 5th Edition. Elsevier; 2022.

•          Cardozo L, Staskin D. Textbook of Female Urology and Urogynecology. 5th Edition. CRC Press; 2023.

•          Barber MD, Walters MD. Female Pelvic Medicine and Reconstructive Surgery. Elsevier.

•          Berek JS. Berek & Novak’s Gynecology. 16th Edition. Wolters Kluwer; 2020.

Artikuj shkencorë

•          Haylen BT, et al. An International Urogynecological Association (IUGA)/International Continence Society (ICS) Joint Report on the Terminology for Female Pelvic Floor Dysfunction. Neurourology and Urodynamics. 2010.

•          DeLancey JOL. Structural Anatomy of the Pelvic Floor and Pelvic Organ Prolapse.

•          DeLancey JOL. Anatomic Aspects of Vaginal Eversion after Hysterectomy. American Journal of Obstetrics and Gynecology.

•          Maher C, et al. Surgery for Women with Pelvic Organ Prolapse. Cochrane Database of Systematic Reviews.

•          Barber MD, Maher C. Apical Prolapse. International Urogynecology Journal.

•          Iglesia CB, Smithling KR. Pelvic Organ Prolapse. American Family Physician. 2017.

•          Dietz HP. Pelvic Organ Prolapse – A Review. Australian Journal of General Practice.

•          Jelovsek JE, Maher C, Barber MD. Pelvic Organ Prolapse. The Lancet.

•          Swift S, et al. Pelvic Organ Support Study (POSST).

•          Nygaard I, et al. Prevalence of Symptomatic Pelvic Floor Disorders in US Women. JAMA.

Trajtimi kirurgjikal

•          Maher C, et al. Surgical Management of Pelvic Organ Prolapse in Women. Cochrane Database of Systematic Reviews.

•          Dietz V, Maher C. Pelvic Organ Prolapse and Reconstructive Surgery.

•          Barber MD. Contemporary Management of Pelvic Organ Prolapse.

•          Ridgeway B, Barber MD. Surgical Treatment of Pelvic Organ Prolapse.

•          FDA. Urogynecologic Surgical Mesh Implants – Safety

Communications.

Inkontinenca urinare

•          Abrams P, Cardozo L, Wagg A, Wein A. Incontinence. 7th International Consultation on Incontinence (ICI). 2023.

•          International Continence Society (ICS). Standards for the Assessment and Treatment of Urinary Incontinence.

•          AUA/SUFU Guideline. Stress Urinary Incontinence.

Fizioterapia dhe trajtimi konservativ

•          Dumoulin C, et al. Pelvic Floor Muscle Training versus No Treatment for Urinary Incontinence and Pelvic Organ Prolapse. Cochrane Database.

•          Bo K, Frawley HC, Haylen BT, et al. An International Urogynecological Association (IUGA) Opinion on Pelvic Floor Muscle Training.

Anatomia

•          DeLancey JOL. The Hidden Epidemic of Pelvic Floor Dysfunction: Achievements and Challenges.

•          Netter FH. Atlas of Human Anatomy. Elsevier.

•          Moore KL, Dalley AF, Agur AMR. Clinically Oriented Anatomy. 9th Edition.

Për lexim të mëtejshëm

•          International Urogynecological Association (IUGA). Educational Resources.

•          International Continence Society (ICS). Educational Modules.

•          American Urogynecologic Society (AUGS). Patient Fact Sheets.

•          Royal College of Obstetricians and Gynaecologists (RCOG). Green-top Guidelines.

•          European Urogynecological Association (EUGA). Clinical Recommendations.

•          Society of Gynecologic Surgeons (SGS). Clinical Practice Resources.

•          World Health Organization (WHO). Women’s Health Resources.

•          Çfarë është prolapsi uterin?

•          Anatomia e dyshemesë pelvike

•          Si zhvillohet prolapsi?

•          Llojet e prolapsit

•          Shkallët e prolapsit

•          Sa i shpeshtë është?

•          Shkaqet dhe faktorët e rrezikut

•          Shenjat dhe simptomat

•          Si vendoset diagnoza?

•          Çfarë analizash dhe ekzaminimesh duhen?

•          Trajtimi pa operacion

•          Ushtrimet e Kegelit

•          Fizioterapia e dyshemesë pelvike

•          Pesarët vaginalë

•          Procedurat rigjeneruese

•          Kur nevojitet operacioni?

•          Metodat moderne kirurgjikale

•          Ruajtja e mitrës

•          Histerektomia vaginale për prolaps

•          Trajtimi i cistocelës dhe rektocelës

•          Prolapsi dhe inkontinenca urinare

•          Rikthimi i prolapsit pas operacionit

•          Jeta seksuale pas trajtimit

•          Prolapsi pas lindjes

•          Prolapsi dhe menopauza

•          A mund të parandalohet?

•          Kur duhet të konsultoheni me gjinekologun?

•          Pyetjet e shpeshta (FAQ)

•          Literatura

Per informacion profesional shifni ne ACOG