Ka rene vezika? Korigjimi (Anterior Colporrhaphy)

Trajtimi kirurgjikal i cistocelës (prolapsit të fshikëzës urinare)

Hyrje

Prolapsi i organeve pelvike është një gjendje e zakonshme që prek shumë gra, veçanërisht pas lindjeve vaginale, gjatë menopauzës dhe me rritjen e moshës. Një nga format më të shpeshta është cistocela, ose prolapsi i murit të përparmë të vaginës, ku fshikëza urinare zbret drejt vaginës si pasojë e dobësimit të indeve mbështetëse.

Kjo gjendje mund të shkaktojë simptoma si ndjesi rëndese në legen, fryrje vaginale, vështirësi në urinim, moszbrazje të plotë të fshikëzës, urinim të shpeshtë ose mosmbajtje urinare. Në fazat e hershme, simptomat mund të jenë të lehta, por me përparimin e prolapsit ato ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës.

Kur trajtimi konservativ nuk është i mjaftueshëm, një nga procedurat kirurgjikale më të përdorura është riparimi anterior (anterior colporrhaphy). Kjo ndërhyrje synon të rikthejë pozicionin normal të murit anterior të vaginës dhe të sigurojë mbështetje më të mirë për fshikëzën urinare.

Ky artikull shpjegon në mënyrë të detajuar se çfarë është anterior colporrhaphy, kur rekomandohet, si kryhet dhe çfarë duhet të presë pacientja para dhe pas operacionit.

Çfarë është riparimi anterior (Anterior Colporrhaphy)?

Anterior colporrhaphy është një procedurë kirurgjikale rekonstruktive që përdoret për të korrigjuar cistocelën, pra prolapsin e murit të përparmë të vaginës dhe të fshikëzës urinare.

Gjatë kësaj ndërhyrjeje, kirurgu:

●          rikthen fshikëzën në pozicionin e saj anatomik;

●          forcon fascien pubocervikale (indin mbështetës midis vaginës dhe fshikëzës);

●          eliminon fryrjen vaginale;

●          përmirëson funksionin urinar.

Në shumicën e rasteve përdoren indet vetjake të pacientes, ndërsa përdorimi i materialeve sintetike (mesh) nuk rekomandohet si rutinë për riparimin primar vaginal për shkak të rrezikut të komplikacioneve.

Çfarë është cistocela?

Cistocela ndodh kur muri që ndan fshikëzën urinare nga vagina dobësohet ose dëmtohet.

Si rezultat:

●          fshikëza humbet mbështetjen normale;

●          ajo zhvendoset drejt vaginës;

●          krijohet një fryrje që mund të ndihet ose të shihet.

Dobësimi i fascies dhe muskujve të dyshemesë pelvike është mekanizmi kryesor që çon në këtë gjendje.

Shkaqet e cistocelës

Faktorët më të zakonshëm përfshijnë:

●          lindjet vaginale, veçanërisht të shumta ose të vështira;

●          mosha e avancuar;

●          menopauza dhe ulja e estrogjenit;

●          ngritja e vazhdueshme e peshave;

●          kapsllëku kronik;

●          kolla kronike;

●          obeziteti;

●          ndërhyrjet kirurgjikale të mëparshme në legen;

●          dobësia kongjenitale e indit lidhor.

Shpesh, cistocela shoqërohet edhe me prolaps të mitrës ose të murit posterior të vaginës.

Simptomat

Jo të gjitha gratë kanë simptoma. Kur ato janë të pranishme, më të zakonshmet janë:

●          ndjesi presioni ose rëndese në legen;

●          fryrje ose “topth” në vaginë;

●          ndjesi se diçka po del nga vagina;

●          urinim i shpeshtë;

●          vështirësi në fillimin e urinimit;

●          ndjesi se fshikëza nuk zbrazet plotësisht;

●          infeksione urinare të përsëritura;

●          mosmbajtje urinare në disa raste;

●          parehati gjatë marrëdhënieve seksuale.

Simptomat zakonisht përkeqësohen në fund të ditës ose pas qëndrimit të gjatë në këmbë.

Kur rekomandohet anterior colporrhaphy?

Kirurgjia merret në konsideratë kur:

●          cistocela është simptomatike;

●          prolapsi është i moderuar ose i rëndë;

●          trajtimi konservativ (ushtrimet e dyshemesë pelvike, pesari vaginal) nuk ka dhënë rezultat;

●          simptomat ndikojnë në cilësinë e jetës;

●          pacientja dëshiron trajtim kirurgjikal pas informimit për alternativat.

Vendimi merret gjithmonë individualisht, duke marrë parasysh simptomat, moshën, gjendjen shëndetësore dhe pritshmëritë e pacientes.

Kush është kandidate e përshtatshme?

Pacientja mund të jetë kandidate për këtë ndërhyrje nëse:

●          ka cistocelë simptomatike;

●          nuk përfiton nga trajtimi konservativ;

●          është në gjendje të mirë për kirurgji;

●          ka përfunduar vlerësimin gjinekologjik dhe urologjik kur është e nevojshme.

Në shumë raste, riparimi anterior kombinohet me procedura të tjera për prolapsin e organeve pelvike, si histerektomia vaginale ose riparimi posterior.

Përgatitja para operacionit

Përgatitja para ndërhyrjes përfshin:

Vizitën gjinekologjike

Mjeku vlerëson:

●          shkallën e cistocelës;

●          praninë e prolapsit të organeve të tjera;

●          funksionin urinar;

●          gjendjen e indeve vaginale.

Ekografinë dhe ekzaminimet shtesë

Sipas rastit mund të kërkohen:

●          ekografi pelvike;

●          analiza të urinës;

●          urinokulturë;

●          ekzaminime urodinamike, nëse dyshohet për çrregullime të funksionit të fshikëzës.

Analizat laboratorike

●          hemogramë;

●          koagulim;

●          glicemi;

●          funksion renal;

●          grup gjaku;

●          analiza të tjera sipas historisë mjekësore.

Vlerësimi anesteziologjik

Anestezisti vlerëson gjendjen e pacientes dhe përcakton llojin më të përshtatshëm të anestezisë.

Udhëzimet para operacionit

Pacientja këshillohet të:

●          respektojë agjërimin sipas udhëzimeve;

●          ndërpresë vetëm me rekomandim mjekësor medikamentet që ndikojnë në koagulim;

●          trajtojë çdo infeksion urinar ose vaginal përpara ndërhyrjes;

●          ndalojë duhanin disa javë përpara operacionit;

●          organizojë ndihmë në shtëpi për ditët e para pas daljes nga spitali.

Çfarë ndodh ditën e operacionit?

Në ditën e ndërhyrjes:

●          konfirmohen analizat dhe dokumentacioni;

●          vendoset linja intravenoze;

●          administrohen antibiotikë profilaktikë sipas protokollit;

●          monitorohen parametrat jetësorë;

●          pacientja transportohet në sallën e operacionit.

Çfarë është qëllimi i riparimit anterior?

Objektivat kryesore të procedurës janë:

●          rikthimi i fshikëzës urinare në pozicionin anatomik;

●          forcimi i mbështetjes së murit anterior të vaginës;

●          lehtësimi i simptomave urinare;

●          përmirësimi i cilësisë së jetës;

●          ulja e rrezikut të përparimit të prolapsit.

Hapi 1 – Pozicionimi i pacientes dhe anestezia

Pas hyrjes në sallën e operacionit, pacientja vendoset në pozicion litotomik, i cili ofron ekspozim optimal të vaginës dhe organeve pelvike.

Ndërhyrja kryhet zakonisht me:

●          anestezi spinale, ose

●          anestezi të përgjithshme.

Pasi anestezia ka bërë efekt:

●          dezinfektohet fusha operative me solucion antiseptik;

●          vendosen fushat sterile;

●          kryhet kontrolli përfundimtar i sigurisë sipas protokollit kirurgjikal.

Në shumicën e rasteve vendoset edhe një kateter urinar, i cili mban fshikëzën bosh gjatë operacionit dhe ndihmon në mbrojtjen e saj nga dëmtimet aksidentale.

Hapi 2 – Vlerësimi kirurgjikal

Përpara fillimit të riparimit, kirurgu rivlerëson:

●          shkallën e cistocelës;

●          pozicionin e fshikëzës urinare;

●          gjendjen e murit anterior të vaginës;

●          praninë e prolapsit të mitrës ose të murit posterior të vaginës.

Ky vlerësim ndihmon në përcaktimin nëse nevojiten edhe procedura të tjera gjatë të njëjtit operacion.

Hapi 3 – Prerja në murin anterior të vaginës

Kirurgu kryen një prerje gjatësore në mukozën e murit të përparmë të vaginës.

Kjo fazë lejon:

●          ekspozimin e fascies pubocervikale;

●          identifikimin e zonave të dobësuara;

●          aksesin te indet mbështetëse të fshikëzës urinare.

Diseksioni kryhet me shumë kujdes për të shmangur dëmtimin e fshikëzës urinare dhe uretrës.

Hapi 4 – Ndarja e mukozës vaginale nga fascia

Pas prerjes, kirurgu ndan me kujdes mukozën vaginale nga fascia pubocervikale.

Ky hap është shumë i rëndësishëm sepse:

●          ekspozon strukturat mbështetëse të dëmtuara;

●          lejon identifikimin e defektit anatomik;

●          përgatit fushën për riparimin rekonstruktiv.

Diseksioni kryhet me teknikë të kujdesshme për të ruajtur furnizimin me gjak të indeve.

Hapi 5 – Identifikimi i defektit të fascies

Fascia pubocervikale është shtresa fibroze që mbështet fshikëzën urinare.

Në cistocelë kjo strukturë është:

●          e dobësuar;

●          e holluar;

●          e çarë ose e shkëputur në disa zona.

Kirurgu identifikon me kujdes kufijtë e këtij defekti për të planifikuar riparimin.

Hapi 6 – Riparimi i fascies pubocervikale

Ky është hapi kryesor i procedurës.

Kirurgu afron dhe bashkon skajet e fascies me qepje kirurgjikale të absorbueshme, duke rikrijuar mbështetjen normale të fshikëzës urinare.

Qëllimet janë:

●          rikthimi i anatomisë normale;

●          ngritja e fshikëzës në pozicionin e saj fiziologjik;

●          forcimi i murit anterior të vaginës;

●          eliminimi i fryrjes vaginale.

Qepjet vendosen pa krijuar tension të tepërt, për të siguruar një rezultat të qëndrueshëm dhe për të ulur rrezikun e rikthimit.

Hapi 7 – Heqja e indit të tepërt vaginal

Nëse mukoza vaginale është zgjatur ose ka tepricë, kirurgu mund të heqë një pjesë të saj.

Kjo ndihmon në:

●          rikthimin e anatomisë normale të vaginës;

●          eliminimin e indit të tepërt;

●          përmirësimin e mbështetjes së murit vaginal.

Heqja e indeve bëhet në mënyrë konservative për të shmangur ngushtimin e tepërt të vaginës.

Hapi 8 – Kontrolli i fshikëzës urinare

Para mbylljes së plagës, kirurgu kontrollon:

●          integritetin e fshikëzës urinare;

●          pozicionin e uretrës;

●          mungesën e dëmtimeve kirurgjikale.

Në disa raste mund të kryhet cistoskopia, veçanërisht nëse ka dyshim për dëmtim të traktit urinar ose kur ndërhyrja është më komplekse.

Hapi 9 – Mbyllja e murit vaginal

Pas përfundimit të riparimit:

●          kontrollohet hemostaza (ndalimi i gjakderdhjes);

●          mukoza vaginale mbyllet me qepje të absorbueshme;

●          fusha operative pastrohet dhe kontrollohet edhe një herë.

Qepjet treten vetë gjatë javëve në vijim dhe zakonisht nuk kanë nevojë të hiqen.

Hapi 10 – Përfundimi i operacionit

Në fund të procedurës:

●          hiqen instrumentet kirurgjikale;

●          kontrollohen parametrat jetësorë;

●          pacientja transferohet në dhomën e rikuperimit.

Në orët e para pas operacionit monitorohen:

●          tensioni arterial;

●          pulsi;

●          frymëmarrja;

●          niveli i oksigjenit;

●          dhimbja;

●          gjakderdhja vaginale;

●          funksioni urinar.

Në shumicën e rasteve, ndërhyrja zgjat 45–90 minuta, në varësi të shkallës së prolapsit dhe nëse kryhen procedura të tjera shoqëruese.

A kombinohet riparimi anterior me procedura të tjera?

Po. Shumë paciente kanë prolaps të më shumë se një organi pelvik. Për këtë arsye, gjatë të njëjtit operacion mund të kryhen edhe:

●          histerektomia vaginale, nëse prolapsi përfshin edhe mitrën;

●          uteropeksia, kur synohet ruajtja e mitrës;

●          riparimi posterior (posterior colporrhaphy) për rektocele;

●          fiksimi i kupolës vaginale për të parandaluar prolapsin pas histerektomisë;

●          procedura kundër mosmbajtjes urinare, si vendosja e një slingu suburetral, kur është e indikuar.

Qëllimi është trajtimi i plotë i çrregullimeve të dyshemesë pelvike në një ndërhyrje të vetme, duke përmirësuar funksionin dhe cilësinë e jetës së pacientes.

Çfarë ndodh menjëherë pas operacionit?

Pas përfundimit të riparimit anterior, pacientja transferohet në dhomën e rikuperimit, ku monitorohet derisa të kalojë efekti i anestezisë dhe gjendja e saj të jetë e qëndrueshme.

Gjatë orëve të para monitorohen:

●          tensioni arterial;

●          pulsi;

●          frymëmarrja;

●          temperatura;

●          niveli i oksigjenit në gjak;

●          sasia e urinës;

●          gjakderdhja vaginale;

●          niveli i dhimbjes.

Në shumicën e rasteve pacientja ngrihet nga shtrati dhe fillon të ecë me ndihmën e stafit mjekësor brenda 12–24 orëve, pasi mobilizimi i hershëm ul rrezikun e trombozës dhe ndihmon rikuperimin.

Kateteri urinar

Pas operacionit, kateteri urinar zakonisht mbahet për 12–24 orë, në varësi të:

●          kompleksitetit të ndërhyrjes;

●          funksionit të fshikëzës;

●          gjykimit të kirurgut.

Pasi hiqet kateteri, pacientja vlerësohet për:

●          urinim spontan;

●          zbrazje të plotë të fshikëzës;

●          mungesë të retencionit urinar.

Në disa raste mund të nevojitet monitorim shtesë deri në rikthimin e funksionit normal të urinimit.

Sa zgjat qëndrimi në spital?

Shumica e pacienteve qëndrojnë në spital 1–2 ditë.

Dalja nga spitali bëhet kur:

●          urinimi është normal;

●          dhimbja kontrollohet me medikamente orale;

●          nuk ka gjakderdhje të rëndësishme;

●          parametrat jetësorë janë të qëndrueshëm;

●          pacientja ecën pa vështirësi.

Rikuperimi javë pas jave

Java e parë

Gjatë javës së parë mund të shfaqen:

●          lodhje;

●          sekrecione ose njolla të lehta gjaku;

●          ndjesi presioni në vaginë;

●          djegie e lehtë gjatë urinimit;

●          dhimbje të lehta në fund të barkut.

Rekomandohet:

●          pushim relativ;

●          ecje të shkurtra çdo ditë;

●          hidratim i mirë;

●          konsum i ushqimeve të pasura me fibra;

●          shmangie e kapsllëkut.

Java e dytë

Shumica e pacienteve raportojnë:

●          ulje të dhimbjes;

●          më pak sekrecione;

●          urinim më të lehtë;

●          përmirësim të ndjesisë së rëndesës në legen.

Megjithatë, duhet të vazhdohet shmangia e:

●          ngritjes së peshave;

●          ushtrimeve intensive;

●          marrëdhënieve seksuale.

Java e tretë deri në të gjashtën

Shërimi i indeve vazhdon.

Shumica e grave:

●          rikthehen gradualisht në aktivitetet e zakonshme;

●          rifillojnë punën sedentare;

●          ndihen pa parehati të rëndësishme.

Kontrolli gjinekologjik zakonisht kryhet rreth 6 javë pas operacionit.

Çfarë duhet të shmangni?

Për të mbrojtur rezultatin kirurgjikal rekomandohet që për 6–8 javë të shmangen:

●          ngritja e peshave mbi 5–10 kg;

●          aktiviteti fizik intensiv;

●          marrëdhëniet seksuale;

●          tamponët vaginalë;

●          larjet vaginale pa rekomandim mjekësor;

●          shtyrja e fortë gjatë jashtëqitjes.

Përfitimet e riparimit anterior

Anterior colporrhaphy është një nga procedurat më të përdorura për trajtimin e cistocelës dhe ofron një sërë përfitimesh:

●          rikthen mbështetjen anatomike të fshikëzës urinare;

●          redukton ose eliminon fryrjen vaginale;

●          përmirëson ndjesinë e rëndesës në legen;

●          përmirëson zbrazjen e fshikëzës urinare;

●          ul rrezikun e infeksioneve urinare të përsëritura që lidhen me moszbrazjen e plotë;

●          përmirëson cilësinë e jetës dhe aktivitetet e përditshme;

●          mund të kombinohet me procedura të tjera për trajtimin e prolapsit.

Kur pacientja përzgjidhet në mënyrë të përshtatshme dhe respekton udhëzimet pas operacionit, rezultatet janë zakonisht shumë të mira.

Komplikacionet e mundshme

Megjithëse konsiderohet një procedurë e sigurt, si çdo ndërhyrje kirurgjikale, edhe riparimi anterior mund të shoqërohet me komplikacione.

Gjakderdhja

Një gjakderdhje e lehtë vaginale është normale. Rrallë mund të ndodhë hemorragji që kërkon trajtim shtesë.

Infeksioni

Infeksioni mund të prekë:

●          plagën vaginale;

●          traktin urinar;

●          legenin.

Shenjat përfshijnë:

●          temperaturë;

●          sekrecione me erë të rëndë;

●          dhimbje në rritje;

●          djegie gjatë urinimit.

Retencioni urinar

Disa paciente mund të kenë vështirësi për të zbrazur fshikëzën menjëherë pas operacionit.

Në shumicën e rasteve kjo është e përkohshme dhe përmirësohet brenda pak ditësh.

Mosmbajtja urinare

Tek disa gra, pas korrigjimit të prolapsit mund të bëhet e dukshme një mosmbajtje urinare që më parë maskohej nga cistocela. Në raste të zgjedhura mund të nevojitet një procedurë shtesë kundër mosmbajtjes urinare.

Dëmtimi i fshikëzës urinare

Ky është një komplikacion i rrallë, por i njohur. Kur ndodh, zakonisht identifikohet dhe trajtohet menjëherë gjatë operacionit.

Rikthimi i cistocelës

Edhe pas një operacioni të suksesshëm, prolapsi mund të rikthehet me kalimin e viteve.

Faktorët që rrisin këtë rrezik përfshijnë:

●          obezitetin;

●          kollën kronike;

●          kapsllëkun;

●          ngritjen e vazhdueshme të peshave;

●          dobësinë e indit lidhor.

Kur duhet të kontaktoni menjëherë gjinekologun?

Kontaktoni menjëherë mjekun nëse shfaqen:

●          temperaturë mbi 38°C;

●          gjakderdhje e bollshme;

●          sekrecione me erë të pakëndshme;

●          pamundësi për të urinuar;

●          dhimbje të forta në legen ose bark;

●          ënjtje ose dhimbje në këmbë;

●          gulçim ose dhimbje në kraharor.

Këto simptoma mund të tregojnë komplikacione që kërkojnë vlerësim të menjëhershëm.

Si mund të ruhet rezultati i operacionit?

Pas rikuperimit, rekomandohet:

●          mbajtja e një peshe trupore normale;

●          trajtimi i kapsllëkut kronik;

●          kontrolli i kollës kronike;

●          shmangia e ngritjes së peshave të rënda;

●          ushtrimet për forcimin e dyshemesë pelvike sipas këshillës së fizioterapistit ose gjinekologut;

●          kontrolle gjinekologjike periodike.

Këto masa ndihmojnë në uljen e rrezikut të rikthimit të prolapsit dhe ruajtjen e rezultateve afatgjata.

Pyetjet më të shpeshta (FAQ)

1. Çfarë është anterior colporrhaphy?

Anterior colporrhaphy është një ndërhyrje kirurgjikale që përdoret për të korrigjuar cistocelën, duke forcuar murin e përparmë të vaginës dhe duke rikthyer fshikëzën urinare në pozicionin e saj normal.

2. Kur rekomandohet kjo ndërhyrje?

Rekomandohet kur cistocela shkakton simptoma si:

●          ndjesi rëndese në legen;

●          fryrje vaginale;

●          vështirësi në urinim;

●          moszbrazje të plotë të fshikëzës;

●          ndikim në cilësinë e jetës dhe kur trajtimi konservativ nuk ka dhënë rezultat.

3. A është një operacion i madh?

Jo. Konsiderohet një ndërhyrje rekonstruktive me invazivitet mesatar, që kryhet përmes vaginës pa prerje në bark.

4. Sa zgjat operacioni?

Në shumicën e rasteve zgjat 45–90 minuta, në varësi të shkallës së prolapsit dhe nëse kryhen edhe procedura të tjera.

5. Sa ditë duhet të qëndroj në spital?

Shumica e pacienteve dalin nga spitali pas 1–2 ditësh, nëse rikuperimi është normal.

6. A është normale gjakderdhja pas operacionit?

Po. Njolla të lehta gjaku ose sekrecione rozë mund të vazhdojnë për disa ditë apo javë. Gjakderdhja e bollshme nuk është normale dhe kërkon vlerësim mjekësor.

7. Kur hiqet kateteri urinar?

Zakonisht hiqet brenda 12–24 orëve, pasi të jetë vlerësuar funksioni normal i fshikëzës.

8. Kur mund të eci?

Ecja rekomandohet sa më herët, zakonisht brenda ditës së parë pas operacionit, për të ulur rrezikun e trombozës dhe për të përshpejtuar rikuperimin.

9. Kur mund të bëj dush?

Dushi zakonisht lejohet sipas udhëzimeve të kirurgut. Duhet shmangur zhytja në vaskë, pishinë ose det derisa plaga vaginale të jetë shëruar plotësisht.

10. Kur mund të rifilloj marrëdhëniet seksuale?

Në përgjithësi rekomandohet të pritet 6–8 javë, ose derisa gjinekologu të konfirmojë shërimin e plotë.

11. A do të përmirësohet urinimi?

Në shumicën e rasteve po. Riparimi anterior ndihmon në përmirësimin e zbrazjes së fshikëzës dhe redukton ndjesinë e moszbrazjes së plotë.

12. A mund të vazhdoj të kem mosmbajtje urinare?

Po. Tek disa paciente, mosmbajtja urinare mund të vazhdojë ose të bëhet më e dukshme pas korrigjimit të prolapsit. Në raste të caktuara mund të nevojitet një procedurë shtesë për trajtimin e saj.

13. A mund të rikthehet cistocela?

Po. Asnjë ndërhyrje kirurgjikale nuk garanton eliminimin e plotë të rrezikut të rikthimit. Rreziku rritet nga obeziteti, kapsllëku kronik, ngritja e peshave dhe dobësia e indit lidhor.

14. Kur mund të rikthehem në punë?

Punët sedentare zakonisht mund të rifillohen pas 2–4 javësh, ndërsa punët që kërkojnë sforcim fizik zakonisht pas 6–8 javësh, sipas këshillës së mjekut.

15. A mund të bëj aktivitet fizik?

Po, por aktiviteti fizik duhet të rifillojë gradualisht. Ushtrimet intensive dhe ngritja e peshave duhet të shmangen gjatë javëve të para.

16. A është normale të ndiej presion në vaginë pas operacionit?

Po. Një ndjesi presioni ose tërheqjeje është e zakonshme gjatë javëve të para dhe zakonisht largohet me shërimin e indeve.

17. A duhet të bëj ushtrime për dyshemenë pelvike?

Po. Pas përfundimit të periudhës së rikuperimit, ushtrimet e dyshemesë pelvike mund të ndihmojnë në ruajtjen e rezultateve kirurgjikale. Fillimi i tyre duhet të bëhet vetëm me miratimin e gjinekologut ose fizioterapistit.

18. Kur duhet të bëj kontrollin e parë?

Kontrolli i parë zakonisht rekomandohet 4–6 javë pas operacionit.

19. A mund të kombinohet kjo ndërhyrje me operacione të tjera?

Po. Riparimi anterior shpesh kombinohet me:

●          histerektomi vaginale;

●          uteropeksi;

●          riparim posterior (posterior colporrhaphy);

●          procedura për trajtimin e mosmbajtjes urinare.

Kjo lejon korrigjimin e disa problemeve të dyshemesë pelvike në një ndërhyrje të vetme.

20. Kur duhet të kontaktoj menjëherë mjekun?

Duhet të kërkoni ndihmë mjekësore nëse keni:

●          temperaturë mbi 38°C;

●          gjakderdhje të bollshme;

●          sekrecione me erë të pakëndshme;

●          pamundësi për të urinuar;

●          dhimbje të forta në legen ose bark;

●          ënjtje ose dhimbje të forta në këmbë;

●          gulçim ose dhimbje në kraharor.

Këshilla nga Klinika Tradita

Në Klinikën Tradita, çdo paciente me prolaps të murit anterior të vaginës vlerësohet në mënyrë individuale për të zgjedhur trajtimin më të përshtatshëm. Jo çdo cistocelë kërkon kirurgji; vendimi bazohet në simptomat, shkallën e prolapsit, moshën, gjendjen e përgjithshme shëndetësore dhe pritshmëritë e pacientes.

Për një rikuperim sa më të mirë, rekomandojmë:

●          ndiqni me përpikëri udhëzimet e gjinekologut;

●          merrni medikamentet sipas përshkrimit;

●          shmangni ngritjen e peshave për 6–8 javë;

●          konsumoni një dietë të pasur me fibra dhe lëngje për të parandaluar kapsllëkun;

●          ecni çdo ditë pa u sforcuar;

●          mos rifilloni marrëdhëniet seksuale pa miratimin e mjekut;

●          kryeni kontrollet pasuese edhe nëse ndiheni mirë.

Kujdesi pas operacionit është po aq i rëndësishëm sa vetë ndërhyrja për të ruajtur rezultatet afatgjata dhe për të ulur rrezikun e rikthimit të prolapsit.

Përmbledhje

Riparimi anterior (anterior colporrhaphy) është një procedurë efektive për trajtimin e cistocelës simptomatike. Duke rikthyer mbështetjen e murit anterior të vaginës dhe pozicionin normal të fshikëzës urinare, kjo ndërhyrje ndihmon në lehtësimin e simptomave urinare dhe përmirësimin e cilësisë së jetës.

Suksesi i operacionit varet nga përzgjedhja e duhur e pacientes, teknika kirurgjikale, trajtimi i faktorëve të rrezikut dhe respektimi i rekomandimeve gjatë periudhës së rikuperimit. Kontrollet periodike dhe kujdesi për dyshemenë pelvike mbeten thelbësore për ruajtjen e rezultateve në afat të gjatë.

Literaturë

1.         American College of Obstetricians and Gynecologists. Practice Bulletin: Pelvic Organ Prolapse. Versioni më i fundit.

2.         International Urogynecological Association. Guidelines for the Surgical Management of Pelvic Organ Prolapse.

3.         Royal College of Obstetricians and Gynaecologists. Management of Pelvic Organ Prolapse. Green-top Guideline.

4.         International Continence Society. Terminology and Surgical Management of Pelvic Organ Prolapse.

5.         Berek JS. Berek & Novak’s Gynecology. 16th ed. Wolters Kluwer; 2024.

6.         Hoffman BL, Schorge JO, et al. Williams Gynecology. 5th ed. McGraw-Hill; 2023.

7.         Maher C, Feiner B, Baessler K, Schmid C. Surgical management of pelvic organ prolapse in women. Cochrane Database of Systematic Reviews.

8.         Barber MD, Maher C. Pelvic organ prolapse. The Lancet.

informacion te plote ne IUGA ACOG