Si lidhen prolapsi i organeve pelvike dhe rrjedhja e urinës?
Shkakton prolapsi inkontinencë – Prolapsi i organeve pelvike dhe inkontinenca urinare janë dy nga problemet më të shpeshta që prekin gratë, veçanërisht pas lindjeve vaginale, gjatë menopauzës dhe me rritjen e moshës. Shpesh ato shfaqen së bashku, por jo gjithmonë kanë të njëjtin shkak dhe as nuk prekin çdo grua në të njëjtën mënyrë.
Shkakton prolapsi inkontinencë – Një nga pyetjet më të zakonshme që pacientet i bëjnë gjinekologut është: “A është prolapsi arsyeja pse më rrjedh urina?”
Përgjigjja është më komplekse sesa një “po” ose “jo”. Prolapsi mund të ndikojë në mekanizmin normal të urinimit dhe në shumë raste mund të kontribuojë në shfaqjen e inkontinencës urinare. Megjithatë, ka edhe gra me prolaps të avancuar që nuk kanë asnjë episod të rrjedhjes së urinës, ndërsa të tjera me prolaps të lehtë mund të kenë simptoma të rëndësishme.
Kjo ndodh sepse kontrolli i urinimit varet nga bashkëveprimi i shumë strukturave anatomike: muskujt e dyshemesë pelvike, ligamentet mbështetëse, uretra, fshikëza urinare dhe sistemi nervor. Kur njëra ose disa prej këtyre strukturave dobësohen, mund të shfaqen probleme me mbajtjen ose zbrazjen e urinës.
Ky artikull ” Shkakton prolapsi inkontinencë ” shpjegon lidhjen midis prolapsit dhe inkontinencës urinare, mekanizmat biologjikë që i lidhin këto dy gjendje, si diagnostikohen dhe cilat janë mundësitë moderne të trajtimit.
Çfarë është prolapsi i organeve pelvike?
Prolapsi i organeve pelvike është një gjendje në të cilën një ose më shumë organe të legenit humbasin mbështetjen normale dhe zbresin drejt vaginës.
Normalisht, organet pelvike mbahen në pozicion nga:
● muskujt e dyshemesë pelvike;
● ligamentet;
● fasciet (indet lidhëse);
● strukturat mbështetëse të legenit.
Kur këto struktura dobësohen ose dëmtohen, organet nuk qëndrojnë më në pozicionin e tyre anatomik.
Në varësi të organit të prekur, prolapsi mund të jetë:
● Cistocelë – prolaps i fshikëzës urinare.
● Prolaps uterin – zbritje e mitrës.
● Rektocelë – prolaps i rektumit.
● Enterocelë – zbritje e zorrës së hollë.
● Prolaps i kupolës vaginale – zakonisht pas histerektomisë.
Një grua mund të ketë vetëm një lloj prolapsi ose disa forma njëkohësisht.
Çfarë është inkontinenca urinare?
Inkontinenca urinare përkufizohet si humbja e pavullnetshme e urinës.
Ajo nuk është një sëmundje më vete, por një simptomë që tregon se mekanizmi normal i kontrollit të urinimit nuk funksionon si duhet.
Format më të zakonshme janë:
● inkontinenca e stresit;
● inkontinenca urgjente;
● inkontinenca mikse;
● inkontinenca nga tejmbushja.
Për të kuptuar nëse prolapsi është shkaku i rrjedhjes së urinës, duhet të përcaktohet fillimisht lloji i inkontinencës.
A e shkakton gjithmonë prolapsi inkontinencën? jo
Jo.
Ky është një nga keqkuptimet më të zakonshme.
Jo çdo grua me prolaps zhvillon inkontinencë urinare dhe jo çdo grua me inkontinencë ka prolaps.
Në praktikën klinike mund të hasen disa situata:
● prolaps pa inkontinencë;
● inkontinencë pa prolaps;
● prolaps dhe inkontinencë që bashkëjetojnë;
● prolaps që fsheh inkontinencën, e cila bëhet e dukshme vetëm pas trajtimit të prolapsit.
Prandaj, çdo paciente duhet të vlerësohet individualisht dhe nuk duhet të supozohet automatikisht se një problem është shkaktuar nga tjetri.
Si ndryshon anatomia kur shfaqet prolapsi?
Kur organet pelvike zbresin nga pozicioni normal, ndryshon edhe marrëdhënia anatomike midis fshikëzës, uretrës dhe dyshemesë pelvike.
Në një legen të shëndetshëm:
● fshikëza mbështetet nga fascia dhe muskujt pelvikë;
● uretra qëndron në një pozicion që lejon mbylljen efektive gjatë rritjes së presionit abdominal.
Kur zhvillohet prolapsi:
● mbështetja e fshikëzës dobësohet;
● uretra mund të bëhet më e lëvizshme;
● këndi midis fshikëzës dhe uretrës ndryshon;
● mekanizmi i mbylljes së uretrës mund të mos funksionojë si duhet.
Kjo është arsyeja pse disa gra fillojnë të humbasin urinë gjatë kollitjes, teshtitjes ose aktivitetit fizik.
Si lidhet cistocela me inkontinencën?
Nga të gjitha format e prolapsit, cistocela është ajo që lidhet më shpesh me simptomat urinare.
Në cistocelë:
● muri i përparmë i vaginës dobësohet;
● fshikëza urinare zhvendoset drejt vaginës;
● ndryshon pozicioni i uretrës.
Si pasojë mund të shfaqen:
● rrjedhje urine gjatë sforcimit;
● urinim i shpeshtë;
● ndjesi e zbrazjes jo të plotë të fshikëzës;
● infeksione urinare të përsëritura.
Megjithatë, ashpërsia e prolapsit nuk përputhet gjithmonë me ashpërsinë e simptomave.
Pse disa gra me prolaps nuk humbasin urinë?
Ky është një fenomen interesant dhe i njohur në urogjinekologji.
Në disa raste, prolapsi është aq i avancuar saqë ndryshon pozicionin e uretrës në një mënyrë që e “palos” ose e kompreson atë.
Si rezultat:
● uretra mbyllet më fort;
● rrjedhja e urinës nuk ndodh, edhe pse mekanizmi mbështetës është i dobësuar.
Kjo nuk do të thotë që mekanizmi i kontrollit është normal. Përkundrazi, inkontinenca mund të jetë e “fshehur” dhe të bëhet e dukshme vetëm pasi prolapsi të trajtohet.
Ky fenomen do të shpjegohet më hollësisht në pjesën e dytë të artikullit.
Faktorët që favorizojnë shfaqjen e të dy problemeve
Prolapsi dhe inkontinenca urinare shpesh kanë faktorë të përbashkët rreziku.
Më të rëndësishmit janë:
● lindjet vaginale, veçanërisht ato të vështira;
● shtatzënitë e përsëritura;
● menopauza dhe mungesa e estrogjenit;
● mbipesha dhe obeziteti;
● kapsllëku kronik;
● kolla kronike;
● ngritja e shpeshtë e peshave;
● dobësia e trashëguar e indit lidhor;
● plakja natyrale e muskujve dhe ligamenteve.
Sa më shumë faktorë të jenë të pranishëm, aq më i lartë është rreziku për zhvillimin e prolapsit dhe inkontinencës urinare.
Pse është e rëndësishme diagnoza e saktë?
Dy gra mund të kenë të njëjtën simptomë – rrjedhje të urinës – por shkaqe krejtësisht të ndryshme.
Tek njëra, problemi mund të lidhet me prolapsin e fshikëzës, ndërsa tek një tjetër mund të jetë rezultat i një fshikëze tepër aktive ose i dobësimit të sfinkterit urinar.
Për këtë arsye, vendosja e diagnozës së saktë është thelbësore për zgjedhjen e trajtimit më efektiv. Trajtimi i prolapsit pa vlerësuar funksionin urinar, ose anasjelltas, mund të mos japë rezultatet e pritshme.
Cilat forma të prolapsit shkaktojnë më shpesh inkontinencë dhe si vendoset diagnoza?
Jo të gjitha format e prolapsit ndikojnë njësoj në funksionin e traktit urinar. Lloji i organit që ka zbritur, shkalla e prolapsit dhe mënyra se si është ndryshuar anatomia e legenit përcaktojnë nëse gruaja do të ketë rrjedhje të urinës, vështirësi në urinim apo të dyja njëkohësisht.
Në praktikën urogjinekologjike, një paciente mund të paraqitet me simptoma shumë të ndryshme edhe pse prolapsi është i ngjashëm me atë të një pacienteje tjetër. Kjo është arsyeja pse diagnoza nuk bazohet vetëm në ekzaminimin fizik, por në një vlerësim të plotë të funksionit urinar.
Cistocela – prolapsi që lidhet më shpesh me inkontinencën urinare
Cistocela, ose prolapsi i fshikëzës urinare, është forma e prolapsit që shoqërohet më shpesh me probleme urinare.
Ajo ndodh kur muri i përparmë i vaginës dobësohet dhe nuk arrin më të mbështesë fshikëzën në pozicionin e saj normal.
Kur kjo ndodh:
● fshikëza zhvendoset drejt vaginës;
● uretra humbet mbështetjen normale;
● ndryshon këndi midis fshikëzës dhe uretrës;
● mekanizmi i mbylljes së uretrës bëhet më pak efektiv.
Simptomat më të zakonshme janë:
● rrjedhje e urinës gjatë kollitjes ose teshtitjes;
● ndjesi rëndese në vaginë;
● urinim i shpeshtë;
● ndjesi e zbrazjes jo të plotë të fshikëzës;
● infeksione urinare të përsëritura.
Megjithatë, jo çdo cistocelë shkakton inkontinencë. Në disa raste, problemi kryesor është vështirësia për të zbrazur fshikëzën.
Prolapsi uterin
Kur mitra zbret nga pozicioni normal, ajo mund të ndryshojë edhe pozicionin e fshikëzës dhe uretrës.
Në fazat e hershme, disa gra përjetojnë:
● rrjedhje të urinës gjatë aktivitetit fizik;
● urinim më të shpeshtë;
● ndjesi presioni në fund të barkut.
Në prolapsin më të avancuar, mitra mund të ushtrojë presion mbi uretrën dhe ta kompresojë atë.
Në këto raste, pacientja mund të ketë:
● vështirësi në fillimin e urinimit;
● rrjedhje të dobët të urinës;
● zbrazje jo të plotë të fshikëzës.
Prandaj, prolapsi uterin mund të shkaktojë si inkontinencë, ashtu edhe pengesë në urinim.
Prolapsi i kupolës vaginale
Ky lloj prolapsi shfaqet zakonisht pas histerektomisë.
Kur kupola vaginale humbet mbështetjen e saj, organet përreth mund të ndryshojnë pozicion.
Si pasojë mund të shfaqen:
● inkontinencë urinare;
● urinim i shpeshtë;
● ndjesi rëndese në legen;
● vështirësi në zbrazjen e fshikëzës.
Trajtimi kërkon një vlerësim të kujdesshëm, pasi shpesh bashkëjetojnë disa çrregullime të dyshemesë pelvike.
Pse disa gra me prolaps nuk kanë inkontinencë?
Ky është një nga fenomenet më interesante në urogjinekologji.
Në prolapsin e avancuar, organet e zbritura mund të ushtrojnë presion mbi uretrën dhe ta mbajnë atë pjesërisht të mbyllur.
Në këtë situatë:
● rrjedhja e urinës nuk ndodh;
● por pacientja mund të ketë vështirësi në zbrazjen e fshikëzës.
Kjo është arsyeja pse mungesa e inkontinencës nuk përjashton praninë e një problemi të rëndësishëm të dyshemesë pelvike.
Çfarë është inkontinenca e fshehur (Occult Stress Urinary Incontinence)?
Inkontinenca e fshehur është një gjendje ku gruaja nuk ka rrjedhje të urinës për shkak të prolapsit, por pasi prolapsi korrigjohet, inkontinenca bëhet e dukshme.
Kjo ndodh sepse:
● prolapsi i rëndë e përkul ose e kompreson uretrën;
● pas trajtimit kirurgjikal, uretra rikthehet në pozicion normal;
● dobësia e sfinkterit ose e muskujve pelvikë bëhet e dukshme.
Për këtë arsye, para çdo operacioni për prolaps, është shumë e rëndësishme të vlerësohet nëse ekziston inkontinencë e fshehur.
Ky vlerësim ndihmon kirurgun të vendosë nëse duhet të trajtohen të dy problemet gjatë të njëjtës ndërhyrje.
Shenjat që mund të tregojnë se prolapsi po ndikon në traktin urinar
Një grua me prolaps mund të vërejë:
● rrjedhje të urinës gjatë kollitjes ose teshtitjes;
● urinim shumë të shpeshtë;
● nevojë urgjente për të urinuar;
● ndjesinë se fshikëza nuk zbrazet plotësisht;
● urinim me ndërprerje;
● nevojën për të shtypur vaginën ose prolapsin për të urinuar më mirë;
● infeksione urinare të përsëritura.
Prania e këtyre simptomave nuk konfirmon automatikisht se shkaku është prolapsi, por tregon nevojën për një vlerësim specialistik.
Si vendoset diagnoza?
Diagnostikimi fillon me një histori të detajuar mjekësore.
Mjeku pyet për:
● kohën kur kanë filluar simptomat;
● praninë e rrjedhjes së urinës;
● ndjesinë e rëndesës vaginale;
● lindjet e mëparshme;
● operacionet gjinekologjike;
● menopauzën;
● sëmundjet kronike.
Ky informacion ndihmon në orientimin drejt diagnozës.
Ekzaminimi gjinekologjik
Ekzaminimi fizik është hapi më i rëndësishëm.
Gjatë vizitës vlerësohen:
● shkalla e prolapsit;
● organi që ka zbritur;
● forca e muskujve të dyshemesë pelvike;
● lëvizshmëria e uretrës;
● shenjat e atrofisë vaginale.
Pacientja mund të ftohet të kollitet ose të kryejë manovrën Valsalva për të parë nëse prolapsi ose rrjedhja e urinës bëhen më të dukshme.
Testi i reduktimit të prolapsit
Ky është një ekzaminim shumë i rëndësishëm para kirurgjisë.
Mjeku e vendos prolapsin përkohësisht në pozicionin normal duke përdorur një tampon, një pessar ose instrumente të posaçme.
Më pas kërkohet që pacientja:
● të kollitet;
● të teshtijë;
● ose të kryejë sforcim.
Nëse në këtë moment shfaqet rrjedhje e urinës, kjo sugjeron praninë e inkontinencës së fshehur.
Ekografia dhe testet e tjera
Në varësi të rastit mund të rekomandohen:
● analiza e urinës;
● urokultura;
● ekografia e aparatit urinar;
● matja e urinës së mbetur pas urinimit;
● teste urodinamike.
Këto ekzaminime ndihmojnë në vlerësimin e funksionit të fshikëzës dhe përjashtimin e patologjive të tjera.
Pse diagnoza e plotë është kaq e rëndësishme?
Trajtimi i prolapsit pa identifikuar një inkontinencë të fshehur mund të bëjë që pacientja të vazhdojë të ketë rrjedhje urine pas operacionit.
Nga ana tjetër, trajtimi i inkontinencës pa adresuar një prolaps të rëndësishëm mund të mos japë rezultatet e pritshme.
Për këtë arsye, vlerësimi duhet të jetë gjithmonë gjithëpërfshirës dhe të marrë parasysh si anatominë e organeve pelvike, ashtu edhe funksionin e traktit urinar.
Trajtimi kur prolapsi dhe inkontinenca urinare bashkëjetojnë
Kur një grua diagnostikohet njëkohësisht me prolaps të organeve pelvike dhe inkontinencë urinare, trajtimi duhet të jetë i personalizuar. Nuk ekziston një zgjidhje e vetme për të gjitha pacientet, pasi çdo rast ndryshon në varësi të llojit të prolapsit, shkallës së tij, llojit të inkontinencës, moshës, gjendjes së përgjithshme shëndetësore dhe dëshirës për shtatzëni në të ardhmen.
Qëllimi i trajtimit nuk është vetëm korrigjimi anatomik i prolapsit, por edhe rikthimi i funksionit normal të traktit urinar dhe përmirësimi i cilësisë së jetës.
A duhet të trajtohen të dy problemet njëkohësisht?
Në shumë raste, po.
Nëse pacientja ka prolaps dhe inkontinencë urinare të konfirmuar, trajtimi i të dyja gjendjeve gjatë të njëjtit plan terapeutik mund të japë rezultate më të mira.
Megjithatë, vendimi merret vetëm pas një vlerësimi të plotë klinik.
Mjeku merr parasysh:
● llojin e prolapsit;
● shkallën e prolapsit;
● llojin e inkontinencës;
● rezultatet e testeve urodinamike (kur janë të nevojshme);
● praninë e inkontinencës së fshehur;
● gjendjen e përgjithshme shëndetësore të pacientes.
Në disa raste trajtohet fillimisht prolapsi dhe më pas rivlerësohet funksioni urinar.
Trajtimi konservativ
Kur prolapsi është i lehtë ose simptomat nuk janë shumë të rënda, trajtimi zakonisht fillon me metoda jo kirurgjikale.
Këto synojnë:
● forcimin e muskujve të dyshemesë pelvike;
● përmirësimin e kontrollit të urinimit;
● ngadalësimin e përparimit të prolapsit;
● përmirësimin e cilësisë së jetës.
Ushtrimet për dyshemenë pelvike
Forcimi i muskujve të legenit është një nga trajtimet bazë.
Kur kryhen në mënyrë korrekte dhe të vazhdueshme, ushtrimet mund të:
● përmirësojnë mbështetjen e fshikëzës;
● reduktojnë rrjedhjen e urinës;
● zvogëlojnë ndjesinë e rëndesës në legen;
● përmirësojnë funksionin seksual.
Rezultatet zakonisht shfaqen pas disa javësh ose muajsh praktikë të rregullt.
Fizioterapia e dyshemesë pelvike
Në shumë raste rekomandohet fizioterapia e specializuar.
Programi mund të përfshijë:
● biofeedback;
● stimulim elektrik neuromuskular;
● ushtrime të individualizuara;
● teknika për aktivizimin korrekt të muskujve të legenit.
Fizioterapia është veçanërisht e dobishme tek gratë me prolaps të lehtë deri në mesatar dhe inkontinencë urinare të stresit.
Pessari vaginal
Pessari është një pajisje silikoni ose materiali mjekësor që vendoset në vaginë për të mbështetur organet pelvike.
Ai rekomandohet tek gratë:
● që nuk dëshirojnë ose nuk mund t’i nënshtrohen kirurgjisë;
● që kanë prolaps simptomatik;
● që presin ndërhyrjen kirurgjikale;
● me sëmundje që rrisin rrezikun operativ.
Përfitimet e pessarit përfshijnë:
● përmirësimin e mbështetjes së fshikëzës;
● uljen e ndjesisë së rëndesës;
● reduktimin e simptomave urinare tek disa paciente.
Megjithatë, pessari nuk e shëron prolapsin dhe kërkon kontrolle periodike për pastrim dhe vlerësim.
Trajtimi medikamentoz
Medikamentet nuk korrigjojnë prolapsin anatomik, por mund të ndihmojnë në kontrollin e disa simptomave urinare.
Ato përdoren kryesisht kur bashkëekziston:
● inkontinenca urgjente;
● fshikëza tepër aktive;
● urinimi i shpeshtë.
Tek gratë pas menopauzës, në raste të përzgjedhura, mjeku mund të rekomandojë edhe terapi lokale me estrogjen për të përmirësuar shëndetin e mukozës vaginale dhe uretrale.
Kur rekomandohet kirurgjia?
Kirurgjia merret në konsideratë kur:
● prolapsi është i avancuar;
● simptomat ndikojnë ndjeshëm në jetën e përditshme;
● trajtimi konservativ nuk ka dhënë rezultat;
● pacientja dëshiron një zgjidhje afatgjatë.
Lloji i ndërhyrjes varet nga:
● organi i prekur;
● shkalla e prolapsit;
● mosha;
● dëshira për ruajtjen e mitrës;
● prania ose mungesa e inkontinencës urinare.
A trajtohet edhe inkontinenca gjatë operacionit?
Në shumë raste, po.
Nëse para operacionit konfirmohet inkontinencë urinare e stresit ose inkontinencë e fshehur, kirurgu mund të planifikojë trajtimin e të dy problemeve në të njëjtën ndërhyrje.
Kjo mund të:
● shmangë nevojën për një operacion të dytë;
● përmirësojë rezultatet funksionale;
● rrisë kënaqësinë e pacientes.
Megjithatë, vendimi merret gjithmonë individualisht dhe pas diskutimit me pacienten.
A mund të shfaqet inkontinenca pas operacionit të prolapsit?
Po.
Edhe nëse pacientja nuk ka pasur rrjedhje urine para operacionit, pas korrigjimit të prolapsit mund të bëhet e dukshme një inkontinencë e fshehur.
Kjo është arsyeja pse vlerësimi para operacionit është kaq i rëndësishëm.
Në disa raste, simptomat trajtohen me:
● fizioterapi;
● medikamente;
● ose ndërhyrje shtesë, nëse është e nevojshme.
Rikuperimi pas trajtimit
Pavarësisht metodës së trajtimit, rikuperimi kërkon bashkëpunim aktiv të pacientes.
Rekomandohet:
● shmangia e ngritjes së peshave të rënda;
● trajtimi i kapsllëkut;
● kontrolli i kollës kronike;
● ruajtja e një peshe trupore të shëndetshme;
● vazhdimi i ushtrimeve për dyshemenë pelvike sipas udhëzimeve të specialistit.
Këto masa ndihmojnë në uljen e rrezikut të rikthimit të prolapsit ose të inkontinencës.
A mund të rikthehen prolapsi dhe inkontinenca?
Po.
Asnjë trajtim nuk garanton që prolapsi ose inkontinenca nuk do të rikthehen kurrë.
Rreziku është më i lartë tek gratë që:
● kanë obezitet;
● vuajnë nga kapsllëku kronik;
● kanë kollë kronike;
● kryejnë punë me ngritje të vazhdueshme peshash;
● kanë dobësi të lindur të indit lidhor.
Megjithatë, ndjekja e rekomandimeve mjekësore mund ta ulë ndjeshëm këtë rrezik.
Përfundim
Prolapsi i organeve pelvike dhe inkontinenca urinare janë dy gjendje që shpesh bashkëjetojnë, por nuk janë sinonime. Edhe pse kanë faktorë të përbashkët rreziku, si lindjet vaginale, menopauza, mosha, mbipesha dhe dobësimi i dyshemesë pelvike, njëra nuk e shkakton gjithmonë tjetrën.
Prolapsi mund të ndryshojë pozicionin e fshikëzës urinare dhe uretrës, duke ndikuar në mekanizmin normal të mbajtjes së urinës. Tek disa gra kjo çon në inkontinencë urinare të stresit, ndërsa tek të tjera mund të shkaktojë vështirësi në urinim ose ndjesinë e zbrazjes jo të plotë të fshikëzës. Ka edhe raste kur prolapsi “maskon” inkontinencën dhe simptomat shfaqen vetëm pas korrigjimit kirurgjikal të tij.
Pikërisht për këtë arsye, vlerësimi para trajtimit është thelbësor. Një ekzaminim i plotë gjinekologjik, i kombinuar me testet e nevojshme diagnostike, ndihmon në përcaktimin nëse prolapsi, inkontinenca apo të dyja gjendjet duhet të trajtohen njëkohësisht.
Trajtimi mund të jetë konservativ ose kirurgjikal, në varësi të simptomave dhe shkallës së prolapsit. Ushtrimet për dyshemenë pelvike, fizioterapia dhe pessari vaginal janë alternativa efektive për shumë paciente, ndërsa kirurgjia rekomandohet kur simptomat janë të rëndësishme ose ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës.
Qëllimi nuk është vetëm korrigjimi anatomik, por rikthimi i funksionit normal të traktit urinar dhe përmirësimi i mirëqenies së pacientes. Me diagnostikim të hershëm dhe trajtim të personalizuar, shumica e grave arrijnë një përmirësim të ndjeshëm të simptomave dhe rikthehen në aktivitetet e tyre të përditshme me më shumë siguri dhe vetëbesim.
Këshilla nga Klinika Tradita
Në Klinikën Tradita, ne e vlerësojmë çdo paciente në mënyrë individuale, sepse prolapsi dhe inkontinenca urinare nuk paraqiten njësoj tek të gjitha gratë.
Rekomandimet tona janë:
● Mos e injoroni ndjesinë e rëndesës në vaginë ose rrjedhjen e urinës, edhe nëse simptomat janë të lehta.
● Kryeni kontrolle gjinekologjike periodike, sidomos pas lindjeve, gjatë menopauzës ose nëse keni faktorë rreziku.
● Mos supozoni se operacioni për prolaps do ta zgjidhë automatikisht edhe inkontinencën; të dyja problemet duhet të vlerësohen veçmas.
● Kryeni ushtrimet për dyshemenë pelvike si pjesë e trajtimit dhe parandalimit.
● Mbani një peshë të shëndetshme dhe trajtoni kapsllëkun kronik për të ulur presionin mbi organet pelvike.
● Respektoni udhëzimet pas trajtimit ose operacionit për të zvogëluar rrezikun e rikthimit të prolapsit dhe inkontinencës.
● Mos hezitoni të kërkoni një konsultë specialistike nëse simptomat ndikojnë në jetën tuaj të përditshme.
Pyetjet më të shpeshta (FAQ)
1. A e shkakton gjithmonë prolapsi inkontinencën urinare?
Jo. Shumë gra me prolaps nuk kanë rrjedhje të urinës, ndërsa të tjera mund të kenë inkontinencë edhe pa prolaps.
2. Cili lloj prolapsi lidhet më shpesh me inkontinencën?
Cistocela (prolapsi i fshikëzës urinare) është forma që shoqërohet më shpesh me simptoma urinare.
3. Pse disa gra me prolaps nuk humbasin urinë?
Në prolapsin e avancuar, uretra mund të komprimohet ose të përkulet, duke penguar përkohësisht rrjedhjen e urinës. Kjo nuk do të thotë se mekanizmi i kontrollit është normal.
4. Çfarë është inkontinenca e fshehur?
Është një formë e inkontinencës urinare që nuk shfaq simptoma për shkak të prolapsit, por bëhet e dukshme pas korrigjimit të tij.
5. A duhet të trajtohen prolapsi dhe inkontinenca në të njëjtën kohë?
Në shumë raste po, por vendimi merret pas një vlerësimi të plotë klinik dhe, kur është e nevojshme, testeve shtesë.
6. A mund të ndihmojnë ushtrimet për dyshemenë pelvike?
Po. Ato mund të përmirësojnë forcën e muskujve që mbështesin organet pelvike dhe të reduktojnë simptomat, sidomos në fazat e hershme.
7. A është pessari alternativë ndaj operacionit?
Po. Për shumë gra, veçanërisht ato që nuk dëshirojnë ose nuk mund t’i nënshtrohen kirurgjisë, pessari vaginal mund të lehtësojë simptomat.
8. A mund të rikthehet prolapsi pas trajtimit?
Po. Rreziku varet nga faktorë si mosha, pesha trupore, cilësia e indeve, kapsllëku kronik, kolla kronike dhe ngritja e shpeshtë e peshave.
9. A mund të shfaqet inkontinenca pas operacionit për prolaps?
Po. Në disa raste bëhet e dukshme një inkontinencë e fshehur që nuk ishte e pranishme para ndërhyrjes, prandaj vlerësimi para operacionit është shumë i rëndësishëm.
10. Kur duhet të konsultohem me mjekun?
Duhet të kërkoni ndihmë mjekësore nëse:
● ndieni një fryrje ose masë në vaginë;
● humbni urinë gjatë kollitjes, teshtitjes ose aktivitetit fizik;
● keni urinim të shpeshtë ose urgjent;
● nuk arrini të zbrazni plotësisht fshikëzën;
● simptomat ndikojnë në aktivitetet e përditshme ose jetën intime.
11. A ndikon pesha trupore në prolaps dhe inkontinencë?
Po. Mbipesha rrit presionin mbi organet pelvike dhe mund të përkeqësojë si prolapsin, ashtu edhe inkontinencën urinare.
12. A mund të parandalohet përkeqësimi?
Në shumë raste po. Ushtrimet për dyshemenë pelvike, mbajtja e një peshe të shëndetshme, trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike, si edhe kontrollet periodike gjinekologjike mund të ndihmojnë në ngadalësimin e përparimit të sëmundjes.
Literaturë
1. International Urogynecological Association. Pelvic Organ Prolapse and Urinary Incontinence Guidelines. 2024.
2. International Continence Society. ICS Standards and Terminology for Female Pelvic Floor Dysfunction. 2023.
3. American College of Obstetricians and Gynecologists. Pelvic Organ Prolapse Practice Bulletin. 2024.
4. European Association of Urology. EAU Guidelines on Non-neurogenic Female Lower Urinary Tract Symptoms. 2025.
5. National Institute for Health and Care Excellence. Urinary Incontinence and Pelvic Organ Prolapse in Women: Management (NG123). Updated 2025.
6. American Urogynecologic Society. Clinical Guidance on Pelvic Organ Prolapse. 2024.
7. World Health Organization. Women’s Health and Healthy Ageing. 2023.
8. Abrams P, Cardozo L, Wagg A, Wein A. Incontinence. 7th Edition. International Continence Society.
9. Maher C, Feiner B, Baessler K, Schmid C. Surgical management of pelvic organ prolapse in women. Cochrane Database of Systematic Reviews.
10. Wein AJ, Kavoussi LR, Partin AW, Peters CA. Campbell-Walsh-Wein Urology. 12th Edition. Elsevier.
Mesazhi kryesor
Prolapsi mund të ndikojë në shfaqjen e inkontinencës urinare, por nuk është gjithmonë shkaku i saj. Diagnostikimi i saktë dhe trajtimi i personalizuar janë thelbësorë për të adresuar si prolapsin, ashtu edhe çrregullimet e urinimit, duke përmirësuar ndjeshëm cilësinë e jetës së pacientes.
Ju keshillojme te merrni informacion profesional tek ACOG
Table of Contents
