8 Korrik, 2026

Prolapsi kirurgji vaginale apo laparoskopike

Operacionet vaginale kundrejt operacioneve laparoskopike për prolapsin e organeve pelvike

Cila metodë është më e përshtatshme për ju?

Hyrje

Prolapsi i organeve pelvike është një nga patologjitë më të shpeshta gjinekologjike që prek gratë, veçanërisht pas lindjeve vaginale, menopauzës dhe me kalimin e moshës. Kur trajtimet konservative si ushtrimet e dyshemesë pelvike ose pessari nuk japin rezultatet e dëshiruara, kirurgjia mbetet alternativa më efektive për rikthimin e anatomisë normale dhe përmirësimin e cilësisë së jetës.

Prolapsi kirurgji vaginale apo laparoskopike – Një nga pyetjet më të shpeshta që pacientet bëjnë është:

“A është më mirë operacioni vaginal apo ai laparoskopik?”

Prolapsi kirurgji vaginale apo laparoskopike. Në realitet, nuk ekziston një metodë universalisht më e mirë. Zgjedhja varet nga:

● lloji dhe shkalla e prolapsit;

● mosha e pacientes;

● dëshira për ruajtjen e mitrës;

● aktiviteti seksual;

● sëmundjet shoqëruese;

● operacionet e mëparshme;

● eksperienca e kirurgut.

Studimet moderne tregojnë se të dyja qasjet ofrojnë rezultate shumë të mira kur përdoren në pacienten e duhur dhe sipas indikacioneve të sakta. Kirurgjia vaginale zakonisht shoqërohet me kohë më të shkurtër operacioni dhe rikuperim të shpejtë, ndërsa kirurgjia laparoskopike mund të ofrojë rezultate shumë të mira anatomike, sidomos për prolapsin apikal dhe në paciente të përzgjedhura.

Çfarë është kirurgjia vaginale?

Kirurgjia vaginale realizohet përmes vaginës pa prerje në bark.

Kirurgu arrin organet pelvike duke përdorur rrugën natyrale vaginale, duke shmangur incizionet abdominale.

Kjo metodë përdoret prej dekadash dhe konsiderohet ende standard për shumë lloje prolapsesh.

Operacionet më të zakonshme janë:

● kolporrafia anteriore

● kolporrafia posteriore

● fiksimi sakrospinoz

● fiksimi uterosakral

● histerektomia vaginale

● uteropeksia vaginale

● kolpokleiza tek pacientet që nuk dëshirojnë më marrëdhënie seksuale.

Çfarë është kirurgjia laparoskopike?

Kirurgjia laparoskopike kryhet përmes 3–5 prerjeve shumë të vogla në murin abdominal.

Kirurgu përdor:

● kamerë me rezolucion të lartë;

● instrumente të specializuara;

● zmadhim optik të anatomisë pelvike.

Operacionet më të shpeshta janë:

● sakrokolpopeksia laparoskopike;

● histeropeksia laparoskopike;

● sakrohisteropeksia;

● riparimet e kombinuara të prolapsit.

Në shumë qendra përdoret edhe asistenca robotike, e cila është një zhvillim i laparoskopisë minimale invazive.

Kur preferohet kirurgjia vaginale?

Kirurgjia vaginale rekomandohet zakonisht kur:

● prolapsi është simptomatik;

● pacientja është në moshë më të avancuar;

● nuk dëshiron ruajtjen e mitrës;

● ekzistojnë sëmundje që nuk favorizojnë një operacion më të gjatë;

● kërkohet rikuperim relativisht i shpejtë;

● prolapsi nuk është shumë kompleks.

Në shumë raste kjo metodë realizohet me kohë më të shkurtër anestezie dhe operacioni.

Kur preferohet kirurgjia laparoskopike?

Laparoskopia është veçanërisht e përshtatshme kur:

● prolapsi prek kupolën vaginale pas histerektomisë;

● pacientja është më e re dhe seksualisht aktive;

● dëshirohet ruajtja e mitrës;

● kërkohet restaurim sa më anatomik i mbështetjes pelvike;

● prolapsi është kompleks ose ka rikthim pas një operacioni të mëparshëm.

Sakrokolpopeksia laparoskopike konsiderohet nga shumë udhëzime si një nga procedurat me rezultatet më të mira afatgjata për prolapsin apikal në paciente të përzgjedhura.

Cilat janë ndryshimet kryesore?

Karakteristika Kirurgjia vaginale Kirurgjia laparoskopike

Prerje në bark Jo Po, shumë të vogla

Shenja kirurgjikale Nuk ka Shumë të vogla

Kohë operacioni Zakonisht më e shkurtër Shpesh më e gjatë

Vizualizimi anatomik I kufizuar Shumë i mirë

Humbja e gjakut E ulët E ulët

Rikthimi në aktivitet I shpejtë I shpejtë

Qëndrimi në spital 1–2 ditë në shumicën e rasteve 1–3 ditë, sipas rastit

Indikacionet Prolaps i thjeshtë ose mesatar Prolaps apikal/kompleks dhe raste të përzgjedhura

A është njëra metodë më e sigurt?

Të dyja konsiderohen të sigurta kur kryhen nga kirurgë me eksperiencë.

Rreziku i komplikacioneve lidhet më shumë me:

● gjendjen shëndetësore të pacientes;

● kompleksitetin e prolapsit;

● teknikat e përdorura;

● përvoja e ekipit kirurgjikal.

Komplikacionet serioze janë të rralla në qendrat me eksperiencë.

Po mesh-i kirurgjikal?

Jo çdo operacion laparoskopik përdor mesh dhe jo çdo operacion vaginal e përdor atë.

Përdorimi i mesh-it varet nga:

● lloji i prolapsit;

● historia kirurgjikale;

● udhëzimet aktuale;

● vlerësimi individual i pacientes.

Në shumë riparime vaginale përdoren vetëm indet e pacientes, ndërsa në sakrokolpopeksinë laparoskopike përdoret shpesh mesh abdominal i vendosur në mënyrë të ndryshme nga rruga transvaginale. Vendimi duhet të merret pas një diskutimi të detajuar mbi përfitimet dhe rreziqet.

Krahasimi i rezultateve të kirurgjisë vaginale dhe laparoskopike

Cila metodë ka rezultatet më të mira?

Një nga pyetjet më të shpeshta të pacienteve është nëse kirurgjia vaginale apo ajo laparoskopik ka rezultate më të mira. Përgjigjja nuk është e njëjtë për çdo grua, pasi suksesi i ndërhyrjes varet nga shumë faktorë: lloji i prolapsit, shkalla e dëmtimit të dyshemesë pelvike, mosha, gjendja e përgjithshme shëndetësore dhe përvoja e kirurgut.

Te dyja teknikat kane rrezultate shume te larta deri ne 95%

Më shumë sesa zgjedhja e rrugës kirurgjikale, rëndësi ka që operacioni të jetë i personalizuar për secilën paciente.

Rikthimi i prolapsit (Recidiva)

Asnjë operacion nuk garanton që prolapsi nuk do të rikthehet ndonjëherë.

Rreziku i rikthimit ndikohet nga:

● ngritja e vazhdueshme e peshave;

● kapsllëku kronik;

● kolla kronike;

● obeziteti;

● lindjet e mëvonshme;

● dobësia e indit lidhor;

● mosrespektimi i këshillave pas operacionit.

Në përgjithësi:

● kirurgjia vaginale ka rezultate shumë të mira për prolapset e përparme dhe të pasme;

● sakrokolpopeksia laparoskopike ka treguar norma shumë të ulëta të rikthimit në prolapsin apikal (kupola vaginale ose maja e vaginës).

Megjithatë, edhe pas laparoskopisë mund të ndodhë rikthim në një tjetër pjesë të dyshemesë pelvike.

Koha e rikuperimit

Një avantazh i madh i të dyja metodave moderne është rikuperimi relativisht i shpejtë.

Pas kirurgjisë vaginale

Shumica e pacienteve:

● ecin disa orë pas operacionit;

● dalin nga spitali brenda 24–48 orëve;

● rifillojnë aktivitetet e lehta pas 2–3 javësh;

● rikthehen plotësisht pas rreth 6–8 javësh.

Pas laparoskopisë

Pacientet zakonisht:

● ecin ditën e operacionit;

● kanë dhimbje më të vogla në murin abdominal;

● dalin nga spitali pas 1–3 ditësh;

● kthehen në aktivitetet e zakonshme brenda pak javësh.

Në disa raste, rikuperimi subjektiv mund të jetë pak më i shpejtë për shkak të prerjeve shumë të vogla abdominale.

Dhimbja pas operacionit

Dhimbja është normale gjatë ditëve të para, por zakonisht kontrollohet mirë me medikamente.

Pas kirurgjisë vaginale

Mund të shfaqen:

● ndjesi presioni në vaginë;

● parehati gjatë uljes;

● djegie gjatë urinimit për disa ditë;

● sekrecione të lehta vaginale.

Pas laparoskopisë

Përveç dhimbjes së lehtë në prerje, disa paciente përjetojnë:

● dhimbje në shpatull (nga gazi i përdorur gjatë laparoskopisë);

● fryrje barku;

● parehati të lehtë abdominale.

Këto simptoma zakonisht largohen brenda pak ditësh.

Rezultatet estetike

Nga ana estetike, laparoskopisë i njihet avantazhi i prerjeve shumë të vogla në bark, të cilat me kalimin e kohës bëhen pothuajse të padukshme.

Kirurgjia vaginale, nga ana tjetër, nuk lë asnjë shenjë të dukshme në bark, pasi ndërhyrja kryhet plotësisht përmes vaginës.

Për këtë arsye, të dyja teknikat konsiderohen minimalisht invazive nga këndvështrimi estetik.

Ndikimi në funksionin seksual

Një nga shqetësimet kryesore të grave është nëse operacioni do të ndikojë në jetën seksuale.

Në shumicën e rasteve, ndodh e kundërta:

● zhduket ndjesia e “daljes së organit”;

● reduktohet dhimbja;

● përmirësohet vetëbesimi;

● rritet cilësia e jetës intime.

Marrëdhëniet seksuale zakonisht lejohen pas 6–8 javësh, pasi indet të jenë shëruar plotësisht.

Nëse prolapsi ka qenë i avancuar, përmirësimi i cilësisë së jetës seksuale mund të jetë i konsiderueshëm.

Cila metodë është më e mirë për gratë e reja?

Tek gratë më të reja, kirurgët shpesh marrin në konsideratë:

● ruajtjen e mitrës;

● dëshirën për fertilitet (kur është e mundur);

● aktivitetin seksual;

● jetëgjatësinë e rezultatit kirurgjikal.

Në këto raste, procedurat laparoskopike që ruajnë mitrën, si histeropeksia ose sakrohisteropeksia, mund të jenë një alternativë e përshtatshme për paciente të përzgjedhura.

Megjithatë, edhe kirurgjia vaginale mund të japë rezultate shumë të mira, në varësi të karakteristikave individuale të pacientes.

Cila metodë është më e mirë për gratë në moshë?

Tek pacientet në moshë të avancuar, prioritet është:

● siguria kirurgjikale;

● kohëzgjatja më e shkurtër e ndërhyrjes;

● rikuperimi i shpejtë;

● përmirësimi i simptomave.

Për këtë arsye, kirurgjia vaginale mbetet shpesh zgjedhja e parë për shumë gra të moshuara, veçanërisht kur nuk ka nevojë për procedura komplekse abdominale.

Në fund, vendimi nuk duhet të bazohet vetëm te teknika, por te një vlerësim i plotë klinik dhe diskutimi i hapur midis pacientes dhe kirurgut për të zgjedhur alternativën që ofron balancën më të mirë midis sigurisë, efektivitetit dhe cilësisë së jetës.

Përparësitë, kufizimet dhe rreziqet e secilës metodë

Përparësitë e operacioneve vaginale

Operacionet vaginale për prolapsin kanë avantazhin se realizohen pa prerje në bark. Kjo i bën shumë të përshtatshme për paciente që duan një ndërhyrje sa më pak të dukshme dhe me rikuperim të shpejtë.

Përfitimet kryesore janë:

● nuk ka shenja kirurgjikale në bark;

● zakonisht kanë kohë më të shkurtër operacioni;

● mund të kryhen edhe te gra në moshë më të avancuar;

● janë efektive për cistocelën, rektocelën dhe prolapsin uterin;

● shpesh përdorin indet vetjake të pacientes;

● kanë kosto më të ulët krahasuar me procedurat laparoskopike/robotike.

Kirurgjia vaginale është veçanërisht e dobishme kur prolapsi është i lokalizuar në murin anterior ose posterior të vaginës dhe kur nuk ka nevojë për korrigjim kompleks abdominal.

Kufizimet e operacioneve vaginale

Edhe pse janë shumë të përdorura, operacionet vaginale nuk janë zgjidhja ideale për çdo paciente. Në disa raste, vizualizimi i strukturave të thella pelvike është më i kufizuar sesa në laparoskopi.

Kufizimet mund të jenë:

● akses më i kufizuar në strukturat abdominale;

● vështirësi më e madhe në raste me prolaps kompleks;

● mundësi rikthimi nëse mbështetja apikale nuk korrigjohet mirë;

● më pak e përshtatshme për disa raste pas operacioneve të mëparshme;

● mund të mos jetë metoda e parë kur kërkohet ruajtje specifike e mitrës me mbështetje të lartë.

Për këtë arsye, para ndërhyrjes është shumë e rëndësishme të vlerësohet jo vetëm “sa ka rënë organi”, por edhe cila pjesë e sistemit mbështetës pelvik është dëmtuar.

Përparësitë e operacioneve laparoskopike

Operacionet laparoskopike konsiderohen pjesë e kirurgjisë minimale invazive. Ato ofrojnë pamje të zmadhuar të organeve pelvike dhe mundësi për korrigjim shumë të saktë anatomik.

Përparësitë kryesore janë:

● vizualizim shumë i mirë i anatomisë pelvike;

● prerje shumë të vogla në bark;

● humbje e ulët gjaku;

● dhimbje më e kontrollueshme pas operacionit;

● rezultate shumë të mira për prolapsin apikal;

● mundësi për ruajtjen e mitrës në paciente të përzgjedhura;

● korrigjim i fortë i kupolës vaginale pas histerektomisë.

Në prolapsin apikal, sidomos kur vagina ka rënë pas heqjes së mitrës, sakrokolpopeksia laparoskopike shpesh konsiderohet një nga ndërhyrjet më të qëndrueshme nga ana anatomike.

Kufizimet e operacioneve laparoskopike

Megjithatë, laparoskopia nuk është gjithmonë zgjedhja më e mirë. Ajo kërkon pajisje të specializuara, ekip të trajnuar dhe shpesh kohë më të gjatë operacioni.

Kufizimet përfshijnë:

● kohë operacioni më e gjatë;

● nevojë për anestezi të përgjithshme;

● jo gjithmonë e përshtatshme për paciente me rrezik të lartë anesteziologjik;

● mund të jetë më e kushtueshme;

● kërkon eksperiencë të lartë kirurgjikale;

● në disa teknika mund të përdoret material sintetik, si mesh-i.

Pacientet me sëmundje të rënda kardiake, pulmonare ose me kundërindikacione për laparoskopi mund të mos jenë kandidate ideale për këtë metodë.

Rreziqet e përbashkëta të të dyja metodave

Si çdo ndërhyrje kirurgjikale, edhe operacionet për prolaps kanë rreziqe të mundshme. Shumica janë të rralla, por duhet të diskutohen hapur para vendimit.

Rreziqet e mundshme janë:

● gjakderdhje;

● infeksion;

● dhimbje pas operacionit;

● dëmtim i fshikëzës, ureterit ose zorrës;

● vështirësi në urinim;

● infeksion urinar;

● rikthim i prolapsit;

● dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale;

● mpiksje gjaku në këmbë në raste të rralla;

● nevojë për ndërhyrje të dytë.

Shumë prej këtyre rreziqeve ulen ndjeshëm kur pacientja vlerësohet mirë para operacionit dhe ndjek me kujdes udhëzimet pas ndërhyrjes.

Çfarë duhet të diskutojë pacientja me mjekun?

Para se të vendoset metoda e operacionit, pacientja duhet të ketë një konsultë të detajuar me gjinekologun/kirurgun.

Pyetjet më të rëndësishme janë:

● Cili organ ka prolaps: mitra, fshikëza, rektumi apo kupola vaginale?

● Në çfarë stadi është prolapsi?

● A duhet të ruhet mitra?

● A ka nevojë për histerektomi?

● A do të përdoret mesh apo indet vetjake?

● Cili është rreziku i rikthimit?

● Sa zgjat rikuperimi?

● Kur mund të kthehem në punë?

● Kur mund të kem marrëdhënie seksuale?

● Çfarë kufizimesh duhet të kem pas operacionit?

Vendimi më i mirë është ai që merret pas informacionit të plotë, jo nga frika apo nga dëshira për “metodën më moderne”.

Si zgjidhet metoda më e përshtatshme?

Zgjedhja bazohet në kombinimin e disa faktorëve:

1. Lloji i prolapsit

Cistocela dhe rektocela shpesh korrigjohen shumë mirë me rrugë vaginale. Prolapsi apikal mund të kërkojë mbështetje më të fortë vaginale ose laparoskopike.

2. Mosha e pacientes

Te gratë më të reja mund të preferohen teknika që ruajnë funksionin seksual dhe, në raste të veçanta, mitrën. Te gratë në moshë më të avancuar, shpesh prioritet është operacioni më i sigurt dhe më i shkurtër.

3. Gjendja shëndetësore

Sëmundjet e zemrës, mushkërive, diabeti, obeziteti ose problemet me mpiksjen e gjakut ndikojnë në zgjedhjen e anestezisë dhe teknikës.

4. Historia kirurgjikale

Operacionet e mëparshme në bark ose në vaginë mund të ndryshojnë anatominë dhe të ndikojnë në planifikim.

5. Pritshmëritë e pacientes

Disa paciente kanë prioritet ruajtjen e mitrës, disa duan zgjidhje sa më të shpejtë, ndërsa të tjera kërkojnë rezultat afatgjatë maksimal. Të gjitha këto duhen diskutuar hapur.

Përmbledhje e pjesës së tretë

Operacionet vaginale dhe ato laparoskopike nuk janë në garë me njëra-tjetrën. Ato janë dy mjete të ndryshme kirurgjikale që përdoren sipas nevojës së pacientes.

Kirurgjia vaginale është shumë efektive, praktike dhe e përshtatshme për shumë raste të prolapsit. Kirurgjia laparoskopike ofron vizualizim më të mirë dhe rezultate shumë të mira në prolapset apikale ose komplekse.

Zgjedhja nuk duhet bërë vetëm nga emri i teknikës, por nga diagnoza, anatomia, mosha, gjendja shëndetësore dhe eksperienca e kirurgut.

Këshilla nga Klinika Tradita, klinike gjinekollogjike Durres

Në Klinikën Tradita besojmë se trajtimi i prolapsit nuk duhet të fokusohet vetëm te operacioni, por te zgjedhja e zgjidhjes më të përshtatshme për çdo paciente. Çdo grua ka anatomi, simptoma dhe nevoja të ndryshme, ndaj edhe plani i trajtimit duhet të jetë individual.

1. Mos e shtyni vizitën gjinekologjike

Nëse ndjeni:

● fryrje ose “dalje” në vaginë;

● rëndesë në fund të barkut;

● vështirësi në urinim ose jashtëqitje;

● dhimbje gjatë marrëdhënieve seksuale,

është e rëndësishme të konsultoheni sa më herët me gjinekologun. Diagnostikimi në fazat e hershme mund të mundësojë trajtime më pak invazive dhe rezultate më të mira.

2. Jo çdo prolaps kërkon operacion

Në stadet e hershme mund të rekomandohen:

● ushtrimet e dyshemesë pelvike (Kegel);

● fizioterapia pelvike;

● përdorimi i pessarit vaginal;

● humbja në peshë;

● trajtimi i kapsllëkut dhe kollës kronike;

● terapia lokale me estrogjen tek gratë pas menopauzës, kur është e përshtatshme.

3. Operacioni duhet të jetë i personalizuar

Nuk ekziston një teknikë kirurgjikale që është më e mira për të gjitha pacientet.

Zgjedhja varet nga:

● mosha;

● shkalla e prolapsit;

● organi i prekur;

● dëshira për ruajtjen e mitrës;

● aktiviteti seksual;

● sëmundjet shoqëruese;

● ndërhyrjet kirurgjikale të mëparshme.

4. Ndiqni me kujdes udhëzimet pas operacionit

Për të ulur rrezikun e rikthimit të prolapsit rekomandohet:

● të mos ngrini pesha të rënda për 6–8 javë;

● të shmangni kapsllëkun;

● të trajtoni kollën kronike;

● të mbani peshë trupore normale;

● të rifilloni aktivitetin fizik gradualisht;

● të kryeni kontrollet pasuese sipas këshillës së mjekut.

5. Kujdesuni për shëndetin e dyshemesë pelvike edhe pas operacionit

Kirurgjia korrigjon prolapsin ekzistues, por nuk ndalon procesin natyror të plakjes së indeve. Për këtë arsye rekomandohen:

● ushtrime të rregullta për muskujt pelvikë;

● aktivitet fizik i moderuar;

● dietë e pasur me fibra dhe lëngje;

● shmangia e duhanit;

● kontroll gjinekologjik periodik.

Pyetjet më të shpeshta (FAQ)

1. A është më i mirë operacioni vaginal apo laparoskopik?

Nuk ka një përgjigje të vetme. Të dyja metodat janë efektive. Zgjedhja varet nga lloji i prolapsit, anatomia e pacientes dhe përvoja e kirurgut.

2. A janë të përhershme rezultatet?

Shumica e pacienteve përfitojnë për shumë vite. Megjithatë, prolapsi mund të rikthehet, sidomos nëse vazhdojnë faktorët e rrezikut si obeziteti, kapsllëku kronik ose ngritja e peshave.

3. Sa zgjat operacioni?

Në varësi të kompleksitetit, zakonisht zgjat nga 60 deri në 180 minuta.

4. Sa ditë duhet të qëndroj në spital?

Në shumicën e rasteve qëndrimi është 1–3 ditë, megjithëse disa paciente mund të dalin edhe më herët, sipas gjendjes klinike dhe llojit të ndërhyrjes.

5. Kur mund të rikthehem në punë?

Puna sedentare zakonisht mund të rifillohet pas 2–4 javësh, ndërsa punët që kërkojnë aktivitet fizik të rëndë zakonisht pas 6–8 javësh, sipas këshillës së kirurgut.

6. Kur lejohen marrëdhëniet seksuale?

Në përgjithësi rekomandohet të pritet 6–8 javë, derisa indet të jenë shëruar plotësisht dhe mjeku të konfirmojë se rikuperimi ka ecur normalisht.

7. A mund të ngre pesha pas operacionit?

Po, por vetëm pasi të përfundojë periudha e rikuperimit. Edhe më pas rekomandohet të shmanget ngritja e vazhdueshme e peshave shumë të rënda, pasi rrit presionin mbi dyshemenë pelvike.

8. A përdoret gjithmonë mesh?

Jo. Shumë operacione vaginale realizohen vetëm me indet e pacientes. Mesh-i përdoret vetëm në raste të përzgjedhura, sipas indikacioneve dhe udhëzimeve aktuale.

9. A mund të mbetet mitra?

Po. Në shumë raste është e mundur të kryhen procedura që ruajnë mitrën, nëse nuk ka arsye mjekësore për heqjen e saj.

10. Çfarë mund të bëj për të parandaluar rikthimin e prolapsit?

● Mbani peshë normale.

● Kryeni ushtrime të dyshemesë pelvike.

● Trajtoni kapsllëkun kronik.

● Shmangni ngritjen e peshave të rënda.

● Mos pini duhan.

● Ndiqni kontrollet gjinekologjike periodike.

Përmbledhje

Operacionet vaginale dhe ato laparoskopike janë dy qasje moderne dhe efektive në trajtimin e prolapsit të organeve pelvike. Asnjëra nuk është superiore në çdo situatë klinike. Kirurgjia vaginale mbetet një zgjedhje shumë e mirë për shumë gra për shkak të mungesës së prerjeve abdominale, kohës më të shkurtër të operacionit dhe rikuperimit të shpejtë. Nga ana tjetër, kirurgjia laparoskopike ofron vizualizim më të mirë të anatomisë dhe rezultate shumë të mira, veçanërisht në prolapsin apikal dhe në rastet komplekse.

Vendimi duhet të merret pas një vlerësimi të plotë klinik, duke marrë parasysh simptomat, shkallën e prolapsit, moshën, gjendjen shëndetësore, dëshirën për ruajtjen e mitrës dhe pritshmëritë e pacientes. Një konsultë me një gjinekolog me eksperiencë në kirurgjinë e dyshemesë pelvike është hapi më i rëndësishëm për të zgjedhur trajtimin më të sigurt dhe më efektiv.

Nese keni simptoma te prolapsit rezervoni konsultene KLINIKA TRADITA, klinike gjinekollogjike ne Durres